«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Αντάρης



Ασκητική τεμπελιά το ρόδι σαπίζει

Μουσική επιμονή το χρόνο ξεγελά

Φάρσα το Φως, φιγούρα ο Χώρος

Χορεύουν στο Κενό

Έρμαια παιδιά στην Αταξία


Αναμονή,…



Μα είναι αργά



Ακόνισμα των λέξεων

Εκφόρτηση Αφής χορός σε στύση

Οπλίζει ο Δρόμος

Απασφαλίζει η ανάγκη σαν οχιά

Κι η τροχιά είναι η Δύση



Ένα παιχνίδι είναι η Ζωή

Κι ας χάνουμε τις μάχες




Βαθύ πορφυρό φυλακισμένο

ρυτιδιασμένα τσόφλια το κρατούν

απείραχτο φυλούν κρυμμένο στον Καιρό

καρπό άστρο στη χάση



Σπονδή μια σφαίρα

γι αυτόν που θα τολμήσει να το σπάσει,….


..................................


MusicPlaylistRingtones
Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com


12 σχόλια:

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ είπε...

Ένα παιχνίδι η ζωή
κι αν χάνουμε τις μάχες
λιώνουμε μες στο λιόγερμα
τα χρώματα του ήλιου
με την πορφύρα του αίματος
να κρατήσουμε
στα τρελά ταξίδια
των αποφάσεών μας
Κι η τεμπελιά
μακραίνει πάντα
το χρόνο μας
για να διαιωνίζουμε
την ανάγκη
της στιγμής
να ζήσει..

Καλησπέρα, σύντροφε!
Δύσκολες μέρες..

Μαρια Νικολαου είπε...

Γιατί όμως πάντα ή σχεδόν πάντα να χάνονται οι μάχες...


Καλό ξημέρωμα Βασίλη

Ρένα είπε...

Καλησπέρα Βασίλη. Ας χάσαμε μάχες πολλές όμως η ζωή είναι μπροστά
ας προσπαθήσουμε τούτη τη φορά να κερδίσουμε τον πόλεμο.Ας είναι τούτη τη φορά το ξεκίνημα για μια καινούρια μάχη.

Sταυρούλα είπε...

Σαράκι σπυρί το ρόδι σαπίζει
Βρικόλακας χρόνος τους πορφυρένιους χυμούς απομυζεί
Φάρσα το Φως, Τροφός το Σκοτάδι
Της Αταξίας παιδιά έρμαια σε παιχνίδια Ζωής
Πιόνια σε σκακιέρα Θανάτου.
Για ποιας Πατρίδας Νόμους το κώνειο να μοιραστώ Σωκράτη;
Για ποιο καρπό άστρο στη χάση
Απασφαλισμένο σαρανταπεντάρι στην καρδιά κρυμμένο να κρατώ;
Ένα παιχνίδι είν’ η Ζωή κι ο Θάνατος παιχνίδι κι οι Μάχες Άνισες
Στιγματισμένες με Προδοσίας φιλί.
Για ποιάς Πατρίδας την Τιμή, Ακέφαλε Καβαλάρη,
Το μύθο σου παντιέρα ν’ αρμενίσω;
Και για ποιού άστρου τ’ όνειρο, Καπετάνιε, το δίκοχο να μοιραστώ;
Σπονδή μια σφαίρα γι’ αυτόν που θα τολμήσει
Το σάπιο ρόδι μ’ ατσαλένια γροθιά να ραγίσει
Και τ’ όραμα του CHE, Αντάρτη Καπετάνιε, μακρινό.
Ποιο Δίκιο τώρα πια ν’ αναγνωρίσω;
Και σε ποιο Νόμο να υποταχτώ;
Έτσι που σφράγισαν τα χείλη που με ‘μαθαν
ΝΟΜΟ το ΔΙΚΙΟ του ΕΡΓΑΤΗ να θεωρώ.

Λάθος μας δίδαξαν Καπετάνιε, Καπετάνιε μου;
Ή λάθος τα αντιληφθήκαμε εμείς;
Και τώρα πώς θα τα διδάξουμε, που τη θεωρία με πράξη πρέπει να συνταιριάξουμε;
Αναμονή;
Ή είναι αργά;
Και μη μου πεις ….. θα δούμε!!!

Βικυ είπε...

Μα είναι αργά???

Οχι Αγαπημενε μου Δασκαλε...
Διαφωνω. Καθετα. 90 μοιρες.
Δεν ειναι αργα, κι αλλη αναμονη δεν εχει.

Οπλίζει ο Δρόμος, οπου κι αν κοιταει.
Απασφαλίζει η ανάγκη και η τροχιά είναι αριστερα.

Οι μαχες χανονται οταν δεν παλευονται. μονο, τοτε μονο.
εσυ μας το μαθες.
στα χερια μας ειναι η σφαιρα...
αρκει να γυρουμε το βλεμμα να την διακρινουμε. κι αυτο δεν ειναι δυσκολο...


βικυ

Βασίλης είπε...

Λίτσα,…


Δύσκολες μέρες,…

Ανατροπές,… στιγμές,…. αιώνες

Ερυθροί γίγαντες ριγμένοι στην καταστροφή,…

μεγαλειώδες τέλος επιφυλάσσει,…. ξερή ζαριά

φτωχά όνειρα,….Αέναη μοιρασιά,….

Ο χρόνος ευθύγραμμος μοιάζει σταματημένος
Κι όμως ύπουλο
ελατήριο κόκκινης νοσταλγίας,….

… Αγία Νοσταλγία,….

Βασίλης είπε...

Μαρία,…

Αυτές οι μάχες είναι για να χάνονται,…

Ότι μας μένει απ’ τις πτώσεις
Νέκταρ ή δηλητήριο μπολιάζει τις μέρες,…
Φουντώνει τις ανατροπές ,….

Κι είναι αυτό που δίνει χαρά παρά,…
το προσδόκιμο τέλος που αμείλικτο ζυγώνει,…

η σκέψη που παραμιλά και λέει τ’ όνειρα σου ,….
Όσες κι χτίζουν φυλακές,…
Ο νους μας αληταριό που πάντα δραπετεύει,…

Βασίλης είπε...

Ρένα,…

Αυτός ο πόλεμος που έρχεται,…
Νύχτα κρυμμένος κι αρώματα,…
Γνώση απαιτεί
Ψυχή βαθιά
Όνειρο
Κι ελεύθερη ματιά,….

Οι Ακροβάτες,…. Αρχάριοι που πάντα πέφτουν,…

Ανώνυμος είπε...

Μαης... Του 2010! κι εχει 28!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ NON MOLLARE MAI!!! ΚΙ ΕΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΜΕΓΑΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ , ΝΑΙ ΤΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΟΙΓΕΙΣ, ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΦΙΛΕΨΕΙΣ....
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΔΑΣΚΑΛΕ!!
ΝΑ ΕΧΕΙΣ, ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ!
ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΕΤΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΛΙΓΟΙ, ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ, ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΩ, ΠΑΜΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ....
ΕΤΣΙ ΜΑΣ ΕΜΑΘΕ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΑΣ Δ Α Σ Κ Α Λ Ο Σ...
ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ!
ΒΙΚΥ

Βασίλης είπε...

Σταυρούλα μου

Τα έγραψες εσύ πολύ όμορφα όλα,…

Οι ερωτήσεις που θέτεις, ξέρεις ότι με ένα τρόπο επιδέχονται
Απάντηση,…
Μία Απάντηση

Μια ακόμη έκρηξη λείπει απ’ την αποκοτιά μου,…
Τι άλλο έμεινε;

Το «θα δούμε» που λέω είναι η ήττα μου,…

Αλλά κι η τυφλή αίσθηση ξεφαντώματος που με κυκλώνει,…


Αφού δεν μπορώ πια,…

Για μένα είναι αργά,…
Κουβαλάω τόση φυλακή στα όνειρα μου
τόσους καταδότες στο κατόπι μου
Στη γωνία με σημαδεύουν,….

Εννοείται
Δε φοβάμαι

Μόνο που
Όλα αυτά π’ αγαπώ είναι για πάντα χαμένα,…


Αν το βρείς εσύ ξέρω ότι θα ήθελες να μου το χαρίσεις,…

Εδώ μακριά , σου στέλνω τη σκέψη μου,…

Βασίλης είπε...

Βίκυ μου

εννοείται ότι για Σας δεν είναι Αργά
Για Σας είναι πάντα νωρίς
Κι ο τροχιά κόκκινη κι αριστερά
κι οι Μάχες οι Μεγάλες Μπροστά,…

όλα δικά σας
μ’ αρέσει αυτή η όμορφη εκρηκτικότητα σου
ελπίζω να είναι ευθύβολη και διαρκής

Καλό Βράδυ
Και να είσαι σίγουρη ότι Θα συναντηθούμε στο
πρώτο ταξίδι

Ανώνυμος είπε...

δεν εχει χρονο αγαπημενε μου Δασκαλε... δεν ειναι αργα... δεν ειναι ιωση για να περασει... μη χαριζεσαι... δεν παραδινομαστε....

ειναι τοσο υπουλη η ζωη...

βικυ