«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2015

το πόδι της χήνας


©2015 Δανάη Τσάβαλου _ ΝΥ
©2015 Δανάη Τσάβαλου _ ΝΥ






Από νωρίς είχαν μαζευτεί στην πλατεία, παιδιά όλων των ηλικιών, έστηναν ψηλές σκαλωσιές…
Πάνω σε υπέργεια ασανσέρ δούλευαν ακατάπαυστα, έφτιαχναν μια πολύ ψηλή εξέδρα με μαεστρία και τόλμη.
Με μεγάλη ευκολία έφτασαν γρήγορα σε δυσθεώρητα ύψη κι όλο ανέβαιναν… χαμογελούσαν και τραγουδούσαν δυνατά το γνωστό σκοπό: Non Mollare Mai
Τραγουδούσαν δυνατά
Χαλούσαν τον κόσμο με τα ουρλιαχτά τους και σήκωναν ακόμα πιο ψηλά τα σιδερένια πλέγματα…
Στεκόταν άφωνος στη μέση της πλατείας με το βλέμμα κολλημένο ψηλά…
Τους κοιτούσε
Τους καμάρωνε
Και δεν μπορούσε να το πιστέψει πως μια τόσο μικρή πόλη, είχε αναθρέψει ένα τόσο μεγάλο όνειρο
Μια άσχημη κουτσή ζητιάνα μπορούσε και χάριζε απλόχερα τόσα χρώματα στον ουρανό   
ήρθε η ώρα
έπρεπε να ανέβει
αλλά για αυτόν ο δρόμος ήταν λίγο διαφορετικός
θα ανέβαινε σιγά σιγά από τη σκάλα
σκαλοπάτια από αλουμίνιο με μεγάλες τρύπες, τον οδηγούσαν στην κορυφή,…
το χάος έχασκε κάτω από τα πόδια του
έβλεπε να απλώνεται η αποτυχία σε κάθε βήμα του
η σκέψη της πτώσης τον διέλυε, 
έτρεμε…. φοβόταν πάρα πολύ…
στο μεταξύ είχε μαζευτεί κόσμος
γέμισε η πλατεία
κι εκείνοι ατρόμητοι συνέχιζαν από πολύ ψηλά
φώναζαν, ζητωκραύγαζαν και με ζωηρές κινήσεις τον τον καλούσαν  να φτάσει ψηλά
γεμάτοι αισιοδοξία και σιγουριά περίμεναν να τον αγκαλιάσουν στην κορυφή
μια πίστη ξεχείλιζε από την ανεμελιά τους
μια δύναμη στα βήματα τους
μια αποφασιστικότητα στις πράξεις τους
εκείνο το στιβαρό κι αμετακίνητο:
«το πιάσες, το παίξες»
τους είχε χαράξει στο μυαλό
μα πιο πολύ την ίδια τους την καθημερινότητα


Τον περίμεναν, αυτός δεν αποφάσιζε, αλλά αυτοί συνέχιζαν
Όλο και πιο ψηλά
Όλο και πιο μακριά
Άλλοι, από ένα μεγάλο αερόστατο _ αναρωτιόταν που βρέθηκαν τόσοι πολλοί_ έριχναν μπαλόνια πολύχρωμα γεμάτα κεντημένες άλυτες ασκήσεις, πρωτότυπες λύσεις, κωδικοποιημένους αλγόριθμους: σιδεριές για τους αδαείς, πνιγμένα στιχάκια για τους παντογνώστες  
Αυτός λοιπόν θα ανέβαινε από τη σκάλα
Τον περίμεναν
Φοβόταν το ύψος
Προσπαθούσε να το αναβάλει άλλη μια φορά…
Αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, ήξερε πως
τα παιδιά πείθονται μονό από τη δύναμη του παραδείγματος ήθελε δεν ήθελε … με χίλιες δυό αναστολές, με αναβολές στα όρια του εξευτελισμού ξεκίνησε, σιγά σιγά στην αρχή: έκοβε τις άγκυρες, ματαίωνε τα παλιά συμβόλαια, γκρέμιζε τους νοτισμένους τοίχους των συμβιβασμών, αμαύρωνε τις ψεύτικες εικόνες,
για μία ακόμα φορά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, έπαιρνε την αληθινή του υπόσταση, αποκαλύπτοντας τη θέση του στο χώρο και στο χρόνο και τη συμβολή του στην αύξηση της εντροπίας αυτού του άγνωστου συστήματος.
Επιτέλους άρχισαν να τον καταλαβαίνουν, να τον αποδέχονται για αυτό που πραγματικά είναι κι όχι για όσα ήθελαν να φαίνεται πως είναι… Συνέχισε με ολοένα και πιο αποφασιστικά βήματα  
Ανέβηκε
Έφτασε στην κορυφή τους
Τον κάλεσαν να πάρει θέση στο πρόχειρο βήμα που είχαν ετοιμάσει
Στο μεταξύ η πλατεία είχε γεμίσει

Σήκωσε τα χέρια και με τα δύο τους έδειξε τον ορίζοντα
Ένα βαθύ κόκκινο αγκάλιαζε τον ουρανό κι
Άρχισε να απαγγέλει ένα ποίημα

Οι μάγοι απόψε ξαγρυπνούν
τραγούδια σου κεντάνε

δεν άλλαξε τίποτα κοιμήσου ήσυχα,…

οι ιερείς ακόμα αλυχτούν
με τέχνη τον κουρνιαχτό εξουσιάζουν
οι λωτοφάγοι δώρα οσμίζονται
υπεύθυνες λειχήνες μηρυκάζουν

σήκωσαν φράχτη κανείς να μη θυμάται

σε μαύρο φόντο μιλάνε ακέφαλες φωνές
το σπόρο βάλθηκαν να κρύψουν
κλείνονται στο ιερό
εφτά υπόγεια γεμάτα ματαιοδοξία
δάκρυα δοκιμαστικά κομίζουν στη βιτρίνα
απαλλαγές στους χαραγμένους πάγκους
αθόρυβα επωάζουν

εγείρονται οι σοφοί
εγκρίνουν διατακτικές
εκπλήσσονται οι φτωχοί
πείθονται με νόμους αλοιφές
φόρους πάγιες διαταγές αγόγγυστα υπομένουν

στείροι σκορπιοί φαρμάκι ονειρεύονται
ποζάρουν μ’ άσφαιρα δαγκώματα
σε κάδρα νόθα ενταφιάζονται

Τα καντήλια ανάβουν σιγαστήρες
σελίδες καίνε. καίγονται. φουντώνουν οι απουσίες
με καρβουνάκια συντηρούνται τα ξεραμένα αίματα
τα θαύματα στο αυθόρμητο στενάζουν
μ’ επίμονες αγκαλιές κρότου λάμψης πείθονται οι τελευταίοι γελασμένοι

στα μπαούλα κρυμμένα λάφυρα εμμονές
σιδερένια χαμόγελα σημαίες διάφανες χρώμα καινούργιο περιμένουν
πνιγμένες φωνές λάδι της θύμησης στο χώμα γλυκαίνουν
στα σύρματα κρεμιούνται φορτία κι ενοχές
τ’ αντεστραμμένα πέρατα λογχίζουν καταιγίδες

Οι μάγοι απόψε ξαγρυπνούν
Δεν άλλαξε τίποτα ήσυχα κοιμήσου

βιάζονται να σπρώξουν κι αυτή τη θύελλα πιο πέρα
φύλακες υποταγμένοι έμμισθοι επιστάτες
ασώματοι γραφειοκράτες
άμισθοι επιτετραμμένοι της φθοράς
κλαίνε στα πορτραίτα τους μπροστά
δάκρυα δηλητήριο ποτίζουν το λουλούδι της πέτρας

κι αυτό επίμονα ανθίζει,…

.......................................


Ναι έτσι είναι.  Ούρλιαξε τώρα, σαν κλαγγή πολυβόλου:
Το λουλούδι της πέτρας επίμονα ανθίζει και θα ανθίζει

Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντισταθεί στη δύναμη του ανθρώπου. Και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.  
Είμαστε αυτό που θέλουμε.
Ζούμε όπως πραγματικά αξίζουμε. ...κι αν δε μας αρέσει και νομίζουμε ότι αξίζουμε κάτι άλλο,
κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο,
απλώνουμε το χέρι και το παίρνουμε.
Βάζουμε όλη τη διαολεμένη δύναμη που κυβερνάει τα όνειρα μας και το χτίζουμε...
Ο δρόμος είναι στα πόδια μας.
κάθε στιγμή αναλαμβάνουμε από την αρχή, όλη την ευθύνη για τα λάθη μας
για την ανατροπή
για την αχόρταγη ανάγκη
Αυτοί είμαστε: η ανατρεπτική πορεία της ζωής μας είναι τα λάθη μας
Είμαστε τα λάθη μας
Λάθη του αρχέγονου πάθους 
Η ατόφια μυρωδιά του έρωτα, καθορίζει τα βήματα μας
Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια
Ακλόνητη κι αμετακίνητη στους αιώνες
Συνομήλικη με το χρόνο
Συνεπαρμένη με την αεικίνητη λάμψη των άστρων
Ραμμένη στη λεπτή φόδρα του σύμπαντος…
Καταγεγραμμένη στη σοφία της Διαλεκτικής
Υπογεγραμμένη από τη μοναδική έφοδο στο μέλλον 

Κι ό,τι όμορφο γευόμαστε δεν είναι δώρο
Δεν είναι χάρισμα
Είναι κατάκτηση απ’ τα συμβόλαια των προγόνων μας
Είναι αρπαγή από τις θυρίδες των νετρίνων της μεγάλης έκρηξης
Είναι κλοπή από τα υπόγεια μεταλλεία της ανθρώπινης εξέλιξης
Και κανείς μας ποτέ δεν αναρωτιέται την κρίσιμη στιγμή
Αν είναι λάθος
Αν είναι σωστό
Βουτά στα βαθιά κι η μόνη ανταπόδοση είναι η φωτιά
Το μαγικό νερό, το φως 
Κι η ζωή στο σχοινί
Χωρίς δεύτερη φορά
Χωρίς δίχτυ


Κι ενώ κανένας άνεμος δεν εναντιώνεται
Μην ακούτε τι σας λένε!!_

Κανείς άνεμος δεν μπορεί να σας αντισταθεί

Κανένας άνεμος δεν μπορεί να μας αντισταθεί

Προσέξτε όμως!!!!
_ Άλλαξε ο τόνος της φωνής του_
Τώρα, έλεγε κάθε λέξη του αργά, συρτά…
Όλοι θα αποπειραθούν να σας υποτάξουν
Όλοι πασχίζουν να μας υποτάξουν
Να σας αλλάξουν
Να σας γεράσουν
Να σας λειάνουν την αποκοτιά
Να σας γλυκάνουν τη στιφάδα
Να σας καλμάρουν την οργή
Να πακετάρουν τα όνειρα σας
Να σας παρκάρουν άλαλους μπροστά στις οθόνες

Μην τους αφήσετε!!!!
_ είχε αγριέψει τώρα η φωνή του: 
Κι όταν  τους μιλάτε_ σχεδόν με αφέλεια_  για την ατέλειωτη ευχαρίστηση, που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα δεκάλεπτα καθήκοντα _ που έχουν συνηθίσει….
Δε θα σας πιστεύουν_
Δεν μας πιστεύουν 
Θα σας ειρωνεύονται
και πίσω από την πλάτη σας ίσως και με αγοραία συμπόνια, η άγνοια τους θα τους κάνει να ξεστομίζουν
«ότι έχετε φάει δούλεμα»,
πως ονειροπαρμένοι σαλτιμπάγκοι σας έχουν μαγέψει…
κι όσο θα μένουν με το στόμα ανοιχτό,
τόσο θα σας αποκαλούν επικίνδυνους. 

Και μην ξεχνάτε
Έχουν δίκιο  
Είστε επικίνδυνοι!!!
Είμαστε επικίνδυνοι
Να έχετε συναίσθηση αυτής της δύναμης
Δεν είναι ντροπή
Το κορμί μας το ανταριασμένο είναι η ΔΥΝΑΜΗ
Το κορμί μας όταν απελευθερωθεί δεν έχει όρια. ....μας εκπλήσσει κάθε φορά ακόμα και πιο τρομακτικά. ....
και αξίζει να εμπιστευόμαστε αυτό το πανάρχαιο ένστικτο
κι αυτό μας κάνει πιο ανθρώπινους
αλλά και πιο επικίνδυνους

Η πιο επικίνδυνη αλήθεια είναι το κορμί μας. ...
Μη φοβάστε να εμπιστεύεστε αυτό το πανάρχαιο ένστικτο
Κι αυτό να ξέρετε πως σας κάνει ακόμα πιο επικίνδυνους

Ναι
Είστε επικίνδυνη πάστα Ανθρώπων
Είμαστε επικίνδυνη πάστα Ονειροπόλων
Κι αν συνεχίσετε να εννοείται ακριβώς
Κάθε λέξη που λέτε,
Αν συνεχίσουμε να εννοούμε
Κάθε όνειρο που σχεδιάζουμε
Κάθε όνειρο που σχεδιάζετε
Αν αποκτείστε συναίσθηση αυτής της μοναδικής αλήθειας
Αν πεισθούμε για το ανυπέρβλητο δίκαιο

Αν καταφέρουμε να έχουμε συναίσθηση αυτής της μοναδικής αλήθειας
Τότε «όμορφοι θα περάσουμε στην ελευθερία»

Συνεχίστε να μην ρίχνετε νερό στο κρασί σας!
Μην παραιτήστε από το Όνειρο!
Ακόμα κι αν όλα σας βεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει,
Να ξέρετε πως είναι εκεί έξω και σας περιμένει!
Μην ξοδεύεστε… ίσως επειδή αργεί
Να επιμένετε
Να νιώθετε ευγνωμοσύνη για ότι ξεχωριστό μοιράζεται η ζωή μαζί σας
Κι όσο κι αν περάσουν τα χρόνια
Όσο κι αν ξεροσταλιάζετε στο λιμάνι ξεχασμένοι
Στους σφραγισμένους σταθμούς μόνοι κι έρημοι
Στα ρημαγμένα βαγόνια μοναδικοί επιβάτες 

Να ξέρετε πως Θα έρθει
Εξακολουθήστε να «μένετε κατάπληκτοι» με την αστείρευτη πηγή ομορφιάς,…

Κι αμέσως άλλαξε
Ναι!!!
Να εξακολουθήσουμε να «μένουμε κατάπληκτοι, κάθε καινούργια Άνοιξη»  με τη σαγήνη και την αντοχή που μας χαρίζει το μαγικό νερό_ σε όσους τυχερούς μας  αποκαλύπτεται_
και να έχουμε τη βεβαιότητα ότι θα βρίσκει τρόπο πάντα μπροστά στα μάτια μας, να ανατρέπει μέσα στην πολύωρη εφευρετικότητα του, κάθε βλακώδες πεντάλεπτο δεδομένο που νομίζαμε πάνσοφοι ότι...έχουμε κατακτήσει

Είχε φτάσει στην κορυφή!
Δεν το πίστευε,…έτρεμε από φόβο και συγκίνηση
Εκείνοι χόρευαν
Είχε φτάσει η στιγμή να αρχίσει πάλι μόνος την κατάβαση

Η πλατεία είχε συνθηκολογήσει
αποφάσισε πως δεν τα βγάζει πέρα μ’ αυτούς τους τρελούς,
ήσυχα άδειασε αφήνοντας χώρο για τις πτώσεις τους…

Ξημέρωνε 6 Δεκέμβρη 2015


Υ.Γ.


Οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας είναι πολλοί
ο ένας από αυτούς, ο Λευτέρης όταν το διάβασε του ήρθε στο μυαλό μια εικόνα που με κάποιο τρόπο περιέγραφε το κείμενο…
Δεν μπόρεσε να θυμηθεί ποια ήταν κι έμεινε έτσι ….

Μια άλλη πρωταγωνίστρια, η Δανάη, οπαδός του:  μοιράζεσαι με όσους νοιάζεσαι, λίγο πριν πάρει σάρκα και οστά η μικρή μας Ιστορία, φωτογράφιζε, ανυποψίαστη, αλλά υπέροχα τη Νέα Υόρκη …. Κι όταν μου είχε στείλει τις φωτογραφίες, μάλλον είχε αφήσει τον πρώτο σπόρο για να γεννηθεί «το πόδι της χήνας» _ Ο τίτλος, τέλος,  σημαδιακός,  από έναν άλλον  πρωταγωνιστή, οπαδό του:  για να ξεκινήσεις για κάπου πρέπει πρώτα να φύγεις απ’ ότι σε κρατάει πίσω….

«Κινήσαμε για μακρινό ταξίδι…» 





εκεί ψηλά χόρευαν κάπως έτσι:





αυτός περίμενε κάτω κάπως έτσι:






Μια ζωή τους καλούσε να μένουν μαζί του ξύπνιοι όταν οι άλλοι κοιμούνται






Κι αυτός ήξερε καλά ότι όλα γύριζαν γύρω από το ίδιο πρόσωπο, ότι έβλεπαν, ότι αισθάνονταν, ότι τους μάγευε, ότι τους ξελόγιαζε, ήταν…






Και συνέχεια έμενε στις τελευταίες θέσεις γιατί δεν ήταν ακόμα η κατάλληλη στιγμή,…






Κι ήταν αυτός ακριβώς… ή τον δέχεσαι ή τον αφήνεις να συνεχίσει μόνος του … αποκλειστική διάζευξη δυστυχώς…










Και βέβαια και κάτω στην πλατεία αλλά και ψηλά στα ουράνια 
ήταν και παρέμενε μόνος, πολύ μόνος
Ατελείωτη μοναξιά…
Κι αυτό το σαξόφωνο
Σπαρακτικό και συνάμα περήφανο
Μελωδικό και ταυτόχρονα άγριο
















Κι ύστερα κατεβαίνοντας μόνος του σιγοψιθύριζε:








Ενώ λίγο πριν εκεί ψηλά τους φώναζε: Υπάρχουν δρόμοι στο σκοτάδι _ Μη με ακούς! Μονάχα Κοίτα!!!

















Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Better Skies _ Papercut






We all have our choices
To move or stay
We’ve got to find our way
No matter what they say
Maybe it’s the wrong path
I know, it’s hard
But we’ll take it anyway
There’ll never be an easy way
It’s high time we moved to better skies
It’s time for us to realize
If destiny allows us
the chance to choose
There’s so much to win,
so little to lose
Blue skies are calling
Don’t be afraid
That every road you take
Will lead you to another mistake
Storms will be breaking
But we’ll find a way
To that place that we call home
It’s you and me alone
Over salted sea and flower fields
It’s high time we moved to better skies
It’s time for us to realize
If destiny allows us
the chance to choose
There’s so much to win,
so little to lose
Let the wind blow your fears away,
Away, far away
It’s high time we moved to better skies
It’s time for us to realize
If destiny allows us
the chance to choose
There’s so much to win,
so little to lose


Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

'' Να σταθώ στα πόδια μου '' Λεωνίδας Μπαλάφας - Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης






Στίχοι: Λεωνίδας Μπαλάφας.
Μουσική: Λεωνίδας Μπαλάφας – Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης


'' Μοιάζω με βομβαρδισμένο τοπίο
με ένα στιχάκι που είναι μουτζουρωμένο
στης ζωής το τελευταίο θρανίο
και με πουλί ξενιτεμένο...

Έχω πείσμα και γερό το στομάχι
σαν το Παύλο με την κάλπικη λύρα
την αγάπη που έχω δώσει δε πήρα
έτσι το θέλησε η μοίρα....

Άντε να σταθώ στα πόδια μου
μετά από τόσα χτυπήματα
έχω ξεχάσει τα βήματα
μα δε με παίρνει να πώ δε μπορώ
πρέπει να μπώ στο χορό...

Μες τον κόσμο μεγαλώνω τον άπονο
ποιός στ΄αλήθεια πέρνει αυτό που του αξίζει
δε το θέλω μα μου βγαίνει παράπονο
γιατι η ρόδα δε γυρίζει...''

Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Υδράργυρος [m=Κ, Μ=Ε]







Μια γραμμή κατέβηκε, δύο παύσεις
και μια άρνηση τόπου,
κρύβεσαι στην πολυκοσμία
θρηνούν οι δίκες σου εμμονές
χαίρονται οι δικές μου αυταπάτες

αδιάφορα παρακολουθώ τα δελτία καιρού
τόσο βαρετά τόσο προβλέψιμα
λίβας στραγγίζει τις αλυκές
φασαρία πολύχρωμη σκεπάζει τη μοναξιά;

Γραμμή κι απουσία
Μέρα μοιρασιά και πτώση
Στιγμή κι Ακύρωση,
Ατολμία, υποταγή, ταμείο
Το μαγικό νερό ασταμάτητα ρένει 
Κι όμως
Μετράς, ζυγίζεις  ψάχνεις
τίποτα δε βρίσκεις να εξαργυρώσεις
στο αποθετήριο των αξιών σας

κρύες πατροπαράδοτες σούπες
η γυμνή αλήθεια, σου χαλάει τα σχέδια
ο κύκλος σου, αιχμάλωτη σε σέρνει

Ονειρεύομαι, Ξοδεύω, Θυμάμαι
Οργίζομαι
Τίποτα άλλο δε βρίσκω να αλλάξω
στο ανταλλακτήριο των ισοδυνάμων σας
το Μαγικό νερό ασταμάτητα τρυγώ
βρύσες παγωμένες χαρτογραφώ _ για Αύριο

Συλλέγεις φτώχια και κλεμμένα πρέπει
λέξεις δανεικές σου γυρίζω
Ούτε ένα γιασεμί της Άρνησης δε χαραμίζω

Ανεβοκατεβάζεις τα στόρια
η θλίψη κρύβεται, η μοναξιά παραμονεύει
μοιράζεις φυλαχτά νυχτερίδας
μοιράζεσαι σε μαζικές πανσελήνους

κι όμως
όσα κύματα κι αν έσβησαν στα χαμένα
όσα φιλιά ξεθύμαναν στη νοτιά
όσα τραγούδια επαληθεύτηκαν στη φωτιά
κι όσα ακόμα θα γραφτούν για να θυμίζουν
όσα σύμβολα θυσιάστηκαν στις διασταυρώσεις
όσα δικαιώματα κι αν εκχωρήθηκαν 

η αλήθεια  κρύβεται στην κίνηση
η θέση σου την Απουσία

η παρένθεση που άνοιξε θα κλείσει
η θύελλά που άθελα πάνω της σκόνταψες
τρύγησε μέλι,
ήπιε κεντρί,
ανάπνευσε πιπέρι

Άπιαστη τώρα τριγυρνά,
ηττημένη, περήφανη και Ξένη

Στις επετηρίδες άγνωστη σκιά
στις άδειες συγκεντρώσεις σας φτυσιά

Σε ξένα δωμάτια πετά
Σε υπόγεια ρεμβάζει
Στην έλλειψη διπλανής σκιάς χαροπαλεύει
«χωρίς λαχτάρα» , χωρίς ληγμένα «πάντα»
κι όμως

Στο σκοτάδι εξασκημένη βλέπει
ξεφτίζει τα αστραφτερά πρέπει σας   
φυτίλι με κόκκινη κλωστή κεντά
σεντόνια ευωδιάζει που δεν είναι ίδια πια….


τώρα είναι η ώρα!

ο Αύγουστος σας, καλπάζει ανακωχές
ο Δεκαπενταύγουστος σας ,ξεχειλίζει
βαπόρια τραίνα αεροπλάνα, Επιστροφές

τώρα είναι η ώρα!

Μόνο που δε θα είσαι εκεί!!,…


όταν τα μάτια θα κατεβάζεις
παραδομένη και σε ρόλο δεύτερο
μόνη θα θρηνείς
τότε το ξέρεις:

Στο μπαλκόνι ξαπλωμένο
πάλι θα με βρείς
τα πόδια σταυρωτά, τα χέρια ελεύθερα
θα πέφτω από ψηλά
αδιάφορος για τον υδράργυρο 
Θα οσμίζομαι καινούργια γύρη
ανένδοτος με τη φθορά  
θα φεύγω μακριά:

κι ούτε ένα γιασεμί της Άρνησης
δε θα’ χω  χαραμίσει,…

κι ούτε ένα γιασεμί της Άνοιξης
δε θα’ χω  σπαταλήσει.




κοιτώντας το μπλε φεγγάρι 1η Αυγούστου 2015



Υ. Γ. Σύμφωνα με το Θεώρημα των Ενδιαμέσων Τιμών, στα υπέροχα Μαθηματικά,  μεταξύ της μικρότερης τιμής  m=Κ….  και της μεγαλύτερης τιμής M=Ε…. α ν α γ κ α σ τ ι κ ά  μια συνάρτηση f λαμβάνει τουλάχιστον μια φορά, μια οποιαδήποτε ενδιάμεση τιμή,  ας πούμε Θ _ αρκεί βέβαια η συνάρτηση αυτή να είναι   σ υ ν ε χ ή ς !  



η εισαγωγή να ακουστεί πολύ δυνατά!!!! ξανά και ξανά!!!! η εισαγωγή στο Σταυρό του Νότου:

 
 












Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Αυτό το φιλμ, μάθημα ας μας γίνει




Του Γιώργου Θεοδωρίδη

Στο γνωστό από τη μελοποίηση του Θάνου Μικρούτσικου (Η Μπαλάντα του Οπερατέρ) ποίημα του Βολφ Μπίρμαν* λέγεται πολύ εύστοχα για τη Χιλή του Αλιέντε: “και με μια λέξη να ποια είναι η Χιλή: κάποιος που ταινία γυρίζει τη σκηνή του φόνου του”. Αυτός ο στίχος θα μπορούσε να έχει γραφτεί και για τη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης τους τελευταίους πέντε μήνες.
Το 1973 ο Σαλβατόρ Αλιέντε έχοντας τεράστιες αυταπάτες για το αστικό καθεστώς και αρνούμενος να εξοπλίσει τις λαϊκές και εργατικές μάζες έπεσε ηρωικά με το όπλο στο χέρι όπως μαρτυρούν και τα φωτογραφικά ντοκουμέντα της εποχής. Το 2015 ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας αφού επί πέντε μήνες “γύρισε τη σκηνή του φόνου του”, ξάφνιασε πολλούς και για λίγο άλλαξε τα δεδομένα εξοπλίζοντας τις εργατικές και λαϊκές μάζες, όχι με όπλα φυσικά αλλά με την επιλογή του ΟΧΙ. Ο λαός άρπαξε την ευκαιρία και το μεγάλο ΟΧΙ ακούστηκε σαν ομοβροντία αληθινών όπλων σε κάθε γωνιά της χώρας και σε πολύ περισσότερο στα επιτελεία των Ευρωπαίων “εταίρων” και των ντόπιων συνεταίρων τους.
Μετά από αυτή την ελπιδοφόρα εξέλιξη, ο Πρωθυπουργός επέλεξε όχι μόνο να αγνοήσει αυτό το ΟΧΙ αλλά ασέλγησε πάνω του. Αρνήθηκε ακόμα και να το χρησιμοποιήσει σαν διαπραγματευτικό όπλο αφού πήγε στις Βρυξέλλες με ένα μεγάλο ΝΑΙ και την στήριξη, μεταξύ άλλων, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Ψαριανού, του Άδωνι και της Βούλτεψη! Είναι απόλυτα λογικό οι δανειστές και οι Ευρωπαίοι “εταίροι” να προτείνουν πράγματα που θα ψήφιζαν με τα δύο χέρια όλοι αυτοί. Και ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι η στήριξη της συμμορίας του “ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ” είναι βαρίδι και όχι ατού...
Ο Τσίπρας λοιπόν αποφάσισε να αλλάξει τα δεδομένα. Αντί για τη “σκηνή του φόνου του” αποφάσισε να γυρίσει την 3η και πιο συγκλονιστική συνέχεια του γνωστού θρίλερ “Μνημόνιο”. Ο Τσίπρας μαζί με επαγγελματίες οικονομικούς δολοφόνους των ΕΕ-ΔΝΤ και τον βόρβορο της ελληνικής πολιτικής ζωής γυρίζει τη σκηνή του φόνου του ελληνικού λαού, των νέων γενιών, της αριστεράς, των αγώνων, των οραμάτων και των ιδεών της. Χωρίς ίσως να το καταλαβαίνει συνεχίζει να γυρίζει και τη σκηνή του δικού του φόνου. Σύντομα θα ζητήσουν το κεφάλι του και θα έχει τύχη χειρότερη από αυτή των Παπανδρέου, Βενιζέλου και Σαμαρά. Εκτός βέβαια αν μας εκπλήξει και πάλι και γίνει ένας σκληρός Βοναπάρτης που θα κυβερνάει πέρα από τα όρια του Συντάγματος στηριζόμενος στα ΜΑΤ, τα δικαστήρια και τον στρατό. Προσωπικά δεν νομίζω ότι μπορεί να το κάνει αυτό.
Αμέσως μετά τη συμφωνία ο Τσίπρας είχε το θράσος να πανηγυρίσει ότι κερδίσαμε να μην μεταφερθεί η δημόσια περιουσία σε fund του Λουξεμβούργου αλλά να την ξεπουλήσουμε μόνοι μας! Λες και αυτό το ενδεχόμενο υπήρχε στις συζητήσεις από πάντα. Πανηγυρίζει ότι θα πληρώσουν οι φτωχοί αλλά δε θα είναι οι μόνοι! Λες και έχουν να πληρώσουν έστω και λίγα. Η εναλλακτική ποια θα ήταν δηλαδή να πουλήσουν τα νεφρά και τα παιδιά τους; Τις επόμενες μέρες θα έρθουν στη βουλή με κοινοβουλευτικά και συνταγματικά πραξικοπήματα, τερατώδη κείμενα που θα σφραγίσουν αυτή την πορεία. H δημόσια περιουσία ξεπουλιέται στο σύνολο της, η τρόικα επανέρχεται και θα κάνει πιο στενό έλεγχο, τα εργασιακά διαλύονται ακόμα περισσότερο και τίθεται θέμα συνδικαλιστικού νόμου, οι φόροι αυξάνονται και οι συντάξεις πάνε στα 67 και βλέπουμε... Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που οι περισσότεροι δεν είναι επαγγελματίες της πολιτικής ούτε τους κρατάει κάποιος όπως αυτούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πρέπει να αποφασίσουν αν θα είναι συνεργοί σε αυτό το έγκλημα ή θα συνεχίσουν με αξιοπρέπεια τη ζωή τους λέγοντας ένα καθαρό ΟΧΙ. Δεν υπάρχει πια το φύλλο συκής της στήριξης της “πρώτης αριστερής κυβέρνησης”. Δεν είναι αριστερά αυτό το πράγμα. Δεν μπορεί να ψηφιστεί μνημόνιο στο όνομα της αριστεράς.
Αν και η κατάσταση είναι πιο δύσκολη από ποτέ. δε θεωρώ τα πράγματα τετελεσμένα και τον λαό, τη νεολαία και την αριστερά καταδικασμένους να παρακολουθήσουν αμέτοχοι την δολοφονία τους. Στη συνέχεια του ποιήματος λέει: “αυτό το φιλμ, μάθημα ας μας γίνει” και όντως πρέπει πολύ σύντομα να καταλάβουμε τι έγινε και γρήγορα να προχωρήσουμε μπροστά. Η κυβέρνηση εκ των πραγμάτων θα μετατραπεί σε μια δοτή κυβέρνηση η οποία πολύ δύσκολα θα μπορέσει να εφαρμόσει αυτά τα τέρατα. Παράλληλα οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ θα συνεχίσουν να τα ζητάνε όλα για όλα. Νέα ένταση της πολιτικής κρίσης είναι μπροστά μας με διάλυση και θρυμματισμό κομμάτων, νέα κόμματα και γιγάντιες πολιτικές ανακατατάξεις. Και όλα αυτά ενώ η κρίση του καπιταλισμού, που είναι και το πραγματικό πρόβλημα, οξύνεται και πάλι σε παγκόσμιο επίπεδο, κάνοντας κάθε σχέδιο ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού να μοιάζει γελοίο. Ο χρόνος όμως δεν κυλάει απαραίτητα υπέρ μας. Στην πολύ κρίσιμη περίοδο που ζούμε ισχύει ότι όποιος έχει σχέδιο, είναι καλύτερα οργανωμένος και κυρίως αποφασισμένος, αυτός θα νικήσει.
Αυτό το σχέδιο πρέπει να περάσει μέσα από τις εργατικές και λαϊκές μάζες. Με απλά λόγια και πολύ περισσότερο με έργα. Να μην αφήσουμε πουθενά να εφαρμοστεί αυτό το μνημόνιο τέρας. Υπάρχει εναλλακτική. Να εξηγήσουμε ότι δεν πρέπει να μας φοβίζει η χρεοκοπία. Αυτή για όλους μας έχει γίνει ήδη. Η χρεοκοπία θα είναι δική τους αυτή τη φορά και πρέπει να συνοδευτεί από την παύση πληρωμών και τη μονομερή διαγραφή του χρέους. Δεν πρέπει να μας φοβίζει (αν υπάρχει κανείς που τον φοβίζει πια) το περίφημο Grexit. Να βγούμε από αυτή τη φυλακή. Το “ελληνικό ευρώ” (δεν είμαστε ίσα και όμοια με τις άλλες χώρες) σημαίνει εξαθλίωση, καταστροφή της οικονομίας, μετατροπή μας σε αποικία. Πρέπει να κόψουμε δικό μας νόμισμα που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες μιας ριζικά διαφορετικής οικονομίας. Γι' αυτό πρέπει να εθνικοποιήσουμε άμεσα τις τράπεζες αλλά και όλους τους βασικούς τομείς της οικονομίας κάτω από εργατικό έλεγχο. Να ξανανοίξουν τα κλειστά εργοστάσια, να καταληφθούν και να αυτοδιαχειριστούν από τους εργαζόμενους οι επιχειρήσεις που κλείνουν ή απολύουν. Να εφαρμόσουμε έναν νέο δημοκρατικό σχεδιασμό στην οικονομία που θα υπηρετεί τα άμεσα συμφέροντα της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Να ζητήσουμε τη στήριξη και την αλληλεγγύη των εκατομμυρίων εργαζομένων στην Ευρώπη και όλον τον κόσμο που έχουν τα μάτια τους στραμμένα στην Ελλάδα. Να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα και σημαντικά προβλήματα της διατροφής, ένδυσης και στέγης μέσα από δίκτυα αλληλεγγύης και μορφές αυτοοργάνωσης στις γειτονιές. Να είμαστε σε ετοιμότητα να υπερασπιστούμε μαχητικά στον δρόμο όλα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα μας απέναντι σε αυτούς που ονειρεύονται ελληνικά “Μαϊντάν”. Να αποτρέψουμε μία νέα αντιδημοκρατική αναδίπλωση που εκπορεύεται από την ΕΕ, τους ντόπιους υπηρέτες τους και από άτομα και συμφέροντα, πολύ πιο σκοτεινά που κινούνται στα παρασκήνια της ιστορίας. Να ενισχύσουμε πέρα από τις κοινωνικές μορφές οργάνωσης και αυτοοργάνωσης, την πολιτική οργάνωση των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων. Απορρίπτοντας τα λάθη και τις ανεπάρκειες του παρελθόντος αλλά και κρατώντας όλες τις θετικές εμπειρίες, το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο να οικοδομήσουμε έναν νέο επαναστατικό κόμμα. Μια συνειδητή επαναστατική δύναμη που θα συγκρουστεί ιδεολογικά, πολιτικά και πρακτικά με τον καπιταλισμό και τους υπηρέτες του, που θα αποτελέσει την “αιχμή του δόρατος” του εργατικού κινήματος απέναντι στους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και τους ντόπιους μαυραγορίτες.
Οι δυνάμεις για να γίνουν αυτά στην πράξη, υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία και είναι πολύ σημαντικές. Γι αυτό μην έχουμε καμία αμφιβολία. Οι μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές μετατοπίσεις που ξεκίνησαν με τα μνημόνια θα συνεχιστούν, θα μεγαλώσουν και θα βαθύνουν. Η κοινωνική και πολιτική ριζοσπαστικοποίηση όπως φάνηκε και από το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου συνεχίζεται και αυτή. Επίσης η αριστερά με τη γενική της έννοια και οι αγώνες, οι ιδέες και τα οράματα που κουβαλάει θα πληγούν αλλά δεν πρόκειται να πεθάνουν επειδή κάποια ανίκανα και φοβισμένα ανθρωπάκια που η ιστορία τους έφερε στο προσκήνιο αποφάσισαν να τα βιάσουν. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό. Η ιστορία βρίσκεται ακόμα μπροστά μας και όχι πίσω μας. Η ανάγκη των καιρών, είναι αυτή που γεννά τα οράματα, τις ιδέες, τις ηγεσίες και όχι κάποιοι μαριονετίστες στα παρασκήνια.
Στην αρχή σχετικότητας του Γαλιλαίου που είναι και το πρώτο αξίωμα της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας του Αϊνστάιν αναφέρεται ότι: “Οι νόμοι της φυσικής είναι οι ίδιοι σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς”. Για την καπιταλιστική κοινωνία και οικονομία επίσης ισχύουν “νόμοι κίνησης”. Σε ένα κείμενο αφιερωμένο στον αυτόχειρα ποιητή Σεργκέι Γιεσένιν, ο Λέων Τρότσκι μέσα από την υλιστική διαλεκτική αποτυπώνει αριστοτεχνικά την αρχή της σχετικότητας στο κοινωνικό επίπεδο. Το απόσπασμα που ακολουθεί ας διαβαστεί προσεκτικά, ειδικά από αυτούς που έχουν μια τάση να απογοητεύονται (όχι αδικαιολόγητα) από τις πράξεις και τις προδοσίες ανθρώπων που αποδεικνύονται νάνοι όταν μετριούνται με το μπόι της ιστορίας.
"Σ' αυτό το θύμισμα στον ποιητή ας μην υπάρξει τίποτα που να μας καταθλίψει ή να μας κάνει να χάσουμε το θάρρος μας. Το ελατήριο της εποχής μας είναι πολύ πιο δυνατό από το ελατήριο του καθενός μας. Το σπείρωμα της ιστορίας θα ξετυλιχτεί ως την άκρη. Ας μην αντιταχτούμε σ' αυτό, ας το βοηθήσουμε με τις συνειδητές προσπάθειες της σκέψης και της θέλησης. Ας προετοιμάσουμε το μέλλον. Ας κατακτήσουμε, για τον καθένα και για την καθεμία, το δικαίωμα στο ψωμί και το δικαίωμα στο τραγούδι. Ο ποιητής πέθανε, ζήτω η ποίηση!"
* Ο Βολφ Μπίρμαν υπήρξε ένας φλογερός στρατευμένος ποιητής. Σήμερα με αυτό το όνομα υπάρχει ένα περίεργος αντικομμουνιστής γέρος που προσκυνάει τη Μέρκελ και τον γερμανικό ιμπεριαλισμό. Όπως θα έλεγε ο νεότερος εαυτός του “σαν χέλι γλοιώδικο έχει πουληθεί, τον έχουμε σιχαθεί”.