«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Φυσάει,…


Φυσάει,…
Ένας σταχτής αέρας, λίβας
πνιγερός και βρώμικος
Φυσάει απ’ τα βρωμερά καταγώγια
Έρποντας στα σκοτεινά στριγκλίζει
Και ξεσκονίζει, έτσι νομίζει, το χρόνο, τον Άπειρο
Και ντύνει με «ωραίες» λέξεις
το κενό της μισθοφόρου κοίτης,…
ελπίζοντας άφεση, τώρα στη δύση της συνείδησης
στη σύνταξη της λήθης
άτιμα ν’ αρπάξει
Φυσάει κουβαλώντας παράσιτα
Μικροφωνίζοντας κραυγές-παραγγέλματα
Κρυμμένος στο έρεβος ψυχής και θέσης.
Φυσάει ακλόνητο, το κρατικοδίαιτο κατεστημένο
Έχοντας την ψευδαίσθηση της λόγιας
Μα τόσο στείρας μήτρας,
Στέρφας από αγάπη και αίσθημα
Πλούσιας όμως σε ένσημα πολυκαιρινής
αφοσίωσης σε αιμοσταγή βορειοατλαντικά σύμφωνα.
Αυτόν τον αέρα, με κάλεσε η μοίρα να λυτρώσω
Απ’ της νοητής μόνο, διέγερσης
τον επιθανάτιο εναγκαλισμό και τον ανέραστο εγκλεισμό.
Εγώ βέβαια δε συνομιλώ με κανέναν αέρα
Γιατί είμαι μαύρο, καταχθόνιο ξωτικό
Κι ούτε βέβαια ζηλεύω κανέναν αέρα
Γιατί αέρας δεν είμαι…..
Είμαι Μόνο αερικό,…
…………………………………………….
Δε ζηλεύω τον ανώνυμο άνεμο
Ούτε τον ούριο, ούτε τον αντίθετο
Γιατί δε μου περίσσεψε
ούτε υγρασία, ούτε ζεστασιά.
Δεν ικετεύω τους θεούς
με προσευχές και λιτανείες
Γιατί ποτέ μου δεν τους πίστεψα.
Δε δένω κομποσκοίνια
με προσταγές κι υποταγές
Γιατί με την αποκοτιά μου
Σπαράζω ελευθερία
Δε ζηλεύω τα κυπαρίσσια,
τα δέντρα τα ψηλά
Γιατί γεννήθηκα κοντός και ασήμαντος
Και τους λιγοστούς μου πόντους
τους ξοδεύω αλόγιστα, κάθε μέρα!
Δε ζηλεύω τους κρουνούς
της υψηλής, τάχα ποίησης
Γιατί δεν έλαχε στη μοιρασιά μου
ούτε βρύση, ούτε πηγή
ούτε καν μια γούρνα με πράσινο νερό.
Δε ζηλεύω τους υπέροχους Μουσικούς
Γιατί έχω δυσμορφία
σε αυτιά, δάκτυλα και στόμα
Δε ζηλεύω τα…απλά κλάσματα, -που οι αδαείς περιγελούν-
γιατί η μεγάλη μου άγνοια σταματά στη μικρή γνώση ότι:
το ένα προς μηδέν, καμιά φορά,
μπορεί να δίνει και συν άπειρο!!!
Δε ζηλεύω τους θάμνους,
πως θα μπορούσα άλλωστε,
τόσο ελεύθεροι κι ωραίοι
που ’ναι οι μικροί θάμνοι
Ούτε τα ολόλευκα βότσαλα στην παραλία
Που λιάζονται ράθυμα
στην αρμύρα και στην ανεμελιά
Γιατί είμαι Πέτρα βρώμικη
Σκληρή, γυμνή και άκαμπτη
και προπαντός Αιχμηρή!!!


Δε ζηλεύω τους Νέους
με τα υψηλά νοήματα,
διαρκώς κυνηγημένους
Γιατί δεν υπήρξα ποτέ Νέος!

Δε ζηλεύω ούτε τους Μεγαλύτερους
και Σοφότερους
περιπατητές της μαύρης νύχτας,
διαρκώς συγκινημένους
Γιατί δεν πρόκειται να μεγαλώσω ποτέ!!!

Μόνο τ’ ανοιξιάτικο μελτεμάκι
Ζηλεύω καμιά φορά κι αδέξια επιθυμώ
Που την κάθε σμαραγδένια αυγή
Τρυπώνει από το παράθυρο σου
Και σε καλημερίζει
χωρίς ν’ αγγίζει
το χλωμό σου πρόσωπο, ζωή
Πριν το γλεντήσουν
και το ξοδέψουν άδικα
οι πνιγεροί αέρηδες φωτιά
……………………………………
και τώρα εδώ στην άπνοια. καταδικασμένος
ήσυχος κι αμετανόητος,...
μυρίζω το άρωμα της πεθυμιάς
και φλέγομαι στου καλοκαιριού
την άσβεστη τη δίψα,…
περιμένοντας την εκδίκηση του Χωροχρόνου
………………………………………..
φωτογραφία από τα νησιά BALLESTAS στο PISCO του PERU τραβηγμένη στις 9/8/2007 με Canon EOS 400D DIGITAL
....................................................................................................
«…Κραυγάζω ότι, αν με παρανοούν ή με φοβούνται ή με απορρίπτουν, τίποτα καλύτερο, σημαίνει ότι βρήκα στόχο,…»
....................................................................................
Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Αναρωτιέμαι αγαπητέ τι σας ώθησε σε αυτό τον ύμνο/λίβελο κατά του άλλοτε αέρα, άλλοτε άνεμου που παρά το βδελυρό της ύπαρξής του φαίνεται να σας συνεπαίρνει, να σας κατέχει κάποτε κάποτε να σας παρασύρει ερωτικά το μελτέμι … που θωπεύει χωρίς ν’ αγγίζει τα “χλωμά πρόσωπα” σας … ξέρετε μόρφωση δική του και αυτή, εννοώ το μελτέμι … ίσως θα πρέπει να αποφασίσετε τελικά ποιες από αυτές τις μορφώσεις του σας είναι αρεστές και ποιες όχι … δεν τον παραγγέλνετε, δεν τον ελέγχετε και φυσικά δεν τον οριοθετείτε… τον αποδέχεστε ως είναι, άλλως λουφάζετε στη ματαιότητα του εφιάλτη σας για τις σκεδάσεις του. Ο άνεμος δεν είναι πνιγερός, βρώμικος και παρασιτικός… πνιγηρές, βρώμικες και παρασιτικές είναι οι σκέψεις και οι συνειδήσεις κάποιων θνητών που στα κρυφά ως ευυπόληπτες παρθένες σκέφτονται η και πράττουν αυτά που οι επί χρήμασι επιδιδόμενες ολοκληρώνουν στα φανερά … κατά Φρόιντ, και προσπερνώντας τις δυστυχώς παρασύρει και τις βδελυρές οσμές σηπόμενων χοϊκών υπάρξεων παρά το περί του ηθικού και πνευματικού ακεραίου τους υπερασπιζόμενες.Ο άνεμος δε ξεσκονίζει το χρόνο… αφανίζει στο πέρασμά του με το χρόνο… αδύναμες ετερόφωτες υπάρξεις, που μέσα από λεκτικούς συνδυασμούς δηλώνουν ύπαρξη.Ο άνεμος δε έχει ανάγκη από μικροφωνισμούς και μιμητισμούς το αντίθετο κάποιοι τον μιμούνται ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που μέσα από ηλεκτρικές ή όποιες φωνές τον προκαλούν να “δροσίσει” τη αποξηραμένη ύπαρξή τους. Καλά κάνετε και δε συνομιλείτε με τον άνεμο καθότι ο άνεμος δε συνομιλεί συνήθως με τον καθένα παρά μόνο με αυτούς που μπορούν να τον αντιμετωπίσουν, θέλω να πω να δεχτούν την όποια επικοινωνία, τη “σαρκική επαφή” μαζί του, να αισθάνονται το θώπευμα, να νιώθουν το τράνταγμα, την πάλη, το τίναγμα για την ελευθέρια πτήση, να βιώνουν την περιπέτεια μαζί του. Μπορεί στην αποκοτιά σας να σπαράζετε την όποια ποδηγετημένη σας ελευθερία μόνο να ξέρετε ότι ο άνεμος δεν έχει ανάγκη ορισμού ή λεκτικής διεκδίκησής της… είναι δεδομένη… αποτελεί ας πούμε δεδηλωμένη και για αυτό ακριβώς το λόγο μνημονεύεται μεταφορικά σε πολλές λογοτεχνικές, ποιητικές, στιχουργικές, επιστημονικές κ.λπ. μα και με ακρίβεια σε αναφορές μας ως τέτοιος, είτε το αντιλαμβάνεστε, είτε όχι … Ξέρετε επειδή παρά την αποκοτιά σας αναφέρεστε και σε διαστάσεις (χθαμαλός κ.λπ.) να γνωρίζεται ότι αυτές δεν καθορίζονται αυστηρά και μόνο από το διαστατικό μέτρο που εφηύραν οι πρόγονοί μας… τιμή σ’ αυτούς… αλλά κυρίως από τη βαρύτητα στη σφραγίδα της παρουσίας σας, όποια κι αν σας προσδιορίζει σε αυτό το μικρό φωτεινό διάστημα. Και είναι σημαντικό αυτούς τους λιγοστούς πόντους που τόσο μαθηματικά προσμετράτε να τους αφιερώνατε για το σκοπό αυτό. Καλά κάνετε και δε ζηλεύετε τον ανώνυμο άνεμο και ιδιαίτερα τα κυπαρίσσια και τα δέντρα τα ψηλά καθότι θα έχετε διαπιστώσει ιδιαίτερα στις περιοχές όπου ο άνεμος δηλώνει συχνά την παρουσία του, τη μόνιμη πια κύρτωση τους… και δε νομίζω … σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις, αναφορές και πιστεύω σας στο κατά τα άλλα δυνατό μπλόγκ σας… να σας πρέπει τέτοια κύρτωση.Ο άνεμος δεν ποιεί εσείς τον χρησιμοποιείτε στις ποιητικές ή αν θέλετε στις όποιες λογοτεχνίζουσες γραφές σας (συγχωρήστε με αναφέρομαι γενικώς και όχι προσωπικώς) … φαίνεται να σας εμπνέει πάραυτα… είτε ως άνεμος, είτε- αν και λιγότερα ποιητικά- ως αέρας Όποια κι αν έλαχε η μοιρασιά στη ζωή σας, ως ελεύθερος μέσα από την αποκοτιά που επαίρεστε διεκδικήστε το θεμιτά απέραντο βαθύ όχι το απλό επιφανειακά φαινόμενο και κυρίως όχι το μιμητικό … το σύνολο, αν θέλετε, δε γεννήθηκε με κάποιο ιδιαίτερο άστρο μόχθησε, πάλεψε, αιμόφυρτο διεκδίκησε ψυχή τε και σώματι, μάτωσε πνευματικά, προδόθηκε, έχασε μα κάποτε κέρδισε στην τίμια παλαίστρα. Την όποια φυσική (μουσική κ.λπ.) δυσμορφία σας προσπαθήστε να την υπερνικήσετε γιατί ξέρετε στο παραλήρημα χάνετε το ρυθμό των λεγομένων σας… δε χρειάζεται να σας υπομνήσω μεγάλους μουσικούς κωφούς που παρά τη φυσική τους αδυναμία συνέθεσαν κομμάτια που θα τα ζήλευαν και οι πλέον άρτιοι… θέλω να πω φυσικώς ικανοί και τεχνικώς άρτια καταρτισμένοι!!!!Όσο για τα κλάσματα στα οποία αναφέρεστε προκαλώ τη μικρή γνώση, που επαίρεστε να τη χρησιμοποιήστε κάποτε κάποτε και μεταφορικά στην καθημερινότητάς σας, πέρα από την όποια αυστηρή χρήση τους στα μαθηματικά … και σαφώς γνωρίζετε ότι ανάλογα με το πρόσημο κάποτε μπορεί να ισούνται και με το μείον άπειρο … ότι και να σημαίνει αυτό. Παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις σας (πέτρα βρώμικη, σκληρή, γυμνή… αιχμηρή) εμφανίζεστε ως καθαρός και ευαίσθητος για τα υψηλά (μεταξύ άλλων κρατώ κυρίως το δάσκαλος, καθηγητής νέων παιδιών που ετοιμάζονται για το … πέταγμα) πάντα από τις γραφές σας …κρατήστε το αυτό καθότι ενίοτε αμυνόμενος παρασύρεστε στο πέσιμο και ίσως να βρεθείτε κάποια στιγμή προ εκπλήξεων… και από κατήγορος να βρεθείτε κατηγορούμενος… έχει σημασία τελικά ο τρόπος όχι ίσως μόνον ο κόπος, όπως μπορεί να φαντάζεστε και νομίζω ότι το κατέχετε πολύ καλά αυτό στην αντιμετώπιση μα και επίλυση των θεμάτων που διαγωνίζεται και εν τέλει διδάσκετε στους μαθητές σας.Εκεί στην άπνοια, στο ράθυμο της ανάπαυσής σας και στο άρωμα της πεθυμιάς σας παρακαλώ σταθείτε στο στραφτάλισμα των καθαρών νερών της θάλασσας σας, μπροστά στο διάφανα μάτια της σημασίας σας και μέσα από τη δεδηλωμένη παρουσίας σας αναρωτηθείτε για το μάταιο ή μη των αναζητήσεών σας ως προσωπικότητα.… να ξέρετε ότι ο άνεμος σας αγκαλιάζει, λούζει την ύπαρξή σας όλη και θα συνεχίσει να υπάρχει και αργότερα παρά τις όποιες απώλειες σας και θα συνεχίσει να ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ και γιατί όχι και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μεταφορικά και πραγματικά.Και κάτι τελευταίο όχι όμως λιγότερο σημαντικό …ο άνεμος είναι απρόβλεπτος και ως φυσικό στοιχείο ανεξέλεγκτος και δυστυχώς ξεφεύγει από τα στενά όρια που προσπαθείτε να τον οριοθετήσετε, μέσα από τις όποιες λεκτικές ή “φυσικές” σας διαστάσεις… και μην ξεχνάτε παρακαλώ ο άνεμος… ή αέρας (βδελυρός, βρώμικος, μέσα από καταγώγια, παρασιτικός … ) ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΖΩΟΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΤΕ… φιλτράρετε τον γιατί άλλως μπορεί να ΣΑΣ ΒΛΑΨΕΙ!!!Υγ.Επιτρέψτε μου επί ολίγον το ανώνυμο υπό τις παρούσες συνθήκες μου τις οποίες και δεν απαιτώ να καταλάβετε μόνον να το αποδεχτείτε προς το παρών ως έχει … Κατά τα λοιπά τη γραφή σας μια χαρά τη βρίσκω… αν και μη κριτικός …η ανακοίνωση του σχολίου έγινε ηθελημένα μακράν των συνδαιτυμόνων σας για να μην επηρεάσω το αισθητικό κριτήριό τους...θα χαρώ ιδιαιτέρως να τα πούμε εκ του σύνεγγυς...
7 Ιούλιος 2008 2:01 πμ
...................................................................................................................................
...................................................................................................................................

Και πάλι σας Καλωσορίζω, Ανώνυμε Κύριε

Φαντάζομαι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που περνάτε το κατώφλι μας.
Μιλάτε βέβαια λες και είστε ο ίδιος ο άνεμος προσωποποιημένος,….
Ψυχραιμία,…
Είμαστε θνητοί όλοι, άλλοι κοινοί όπως εμείς κι άλλοι Σπουδαίοι και Τρανοί όπως Εσείς,
όλοι όμως θνητοί και ίσοι απέναντι στο Θάνατο και στο Χρόνο

Βέβαια εσείς στέκεστε εδώ, Ανώνυμος πάντα, φαντάζομαι ότι δεν ισχύει το ίδιο και στην καθημερινότητα σας…
σας κατανοώ ειλικρινά,…
με μας βέβαια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά,
εμείς από πεποίθηση δεν επιλέξαμε την ανωνυμία,
από διάθεση και θέση, καταθέσαμε από την αρχή την πραγματική μας ταυτότητα,
το πραγματικό μας επάγγελμα και προπαντός τον πραγματικό μας εαυτό, όχι αυτόν που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά αυτό που είμαστε, με όλες τις αντιφάσεις μας, τα πισωγυρίσματα μας, τα άπειρα πεσίματα μας και τα λιγοστά όμορφα, πανάρχαια και αδικαίωτα όνειρα μας.
Και όσοι από τους φίλους, που γνωρίσαμε εδώ στο blog, έτυχε και μας γνώρισαν από κοντά, κατάλαβαν ότι είμαστε αυτό ακριβώς που δείχνουμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Αγαπητέ Κύριε,
Εμείς είμαστε ή προσπαθούμε να είμαστε Δάσκαλοι,
_έναν τίτλο τιμής που μας τον έχουν απονείμει ακόμα και πρόσωπα πολύ αγαπητά σας_… δεν θέλουμε να παραστήσουμε κάτι που δεν είμαστε, άλλωστε αυτό είναι πολύ κοντόφθαλμο και άκαιρο. Ούτε να κρύψουμε την πραγματική μας ταυτότητα πίσω από λογοπαίγνια κι άσφαιρους μυστικισμούς, ούτε να κάνουμε κριτική στο τάχα «κράτος» που υπηρετούμε όμως τυφλά. Ξέρετε Κύριε εμείς,…
Κάθε πρωί στις 5 τα χαράματα που σηκωνόμαστε, αφήνουμε πάνω στον καθρέφτη, εκτός από την αγρύπνια μας και την εξαντλημένη όψη μας, κι ένα κομμάτι της ύπαρξης μας, απαλλαγμένο από ψέμα, φθόνο κι άρνηση γιατί σε λίγο θα σταθούμε απέναντι σε μάτια που δε λαθεύουν, ούτε τιθασεύονται, και τα λόγια μας θα αποταθούν σε αυτιά που είναι τεντωμένα στην αλήθεια και μόνο στην αλήθεια και τα οποία δεν ακούνε σε προσταγές και παραγγέλματα,…
σας κατανοώ που δεν μπορείτε να το αντιληφθείτε αυτό που σας περιγράφω, γιατί έχετε, ίσως από θέση, ή μπορεί κι από άποψη, συνηθίσει να βλέπεται και να αντιμετωπίζετε τους νέους με άλλο μάτι,… να τους φοβάστε και να τους υποψιάζεστε,… να τους διατάζετε ίσως

Αγαπητέ Κύριε αυτό το blog, το επισκέπτονται κάθε μέρα οι Μαθητές μου, οι αυστηρότεροι όλων των κριτών,…( και για ποιους μαθητές μιλάω, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση ή σε παλιότερες αναρτήσεις ) ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΡΥΣΩ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ξέρετε εμείς τους ανθρώπους συνεχίζουμε να τους κοιτάζουμε στα μάτια και ιδιαιτέρα τους νέους όσο κι αν υπαινίσσεστε το αντίθετο. Και πάντως δεν τους κοιτάζουμε στις επωμίδες, στα πρωτόκολλα, ούτε στις καταχωρήσεις στα μητρώα των λεσχών διαλογικής συζήτησης,…

Αν και δεν το συνηθίζω ας πω δύο λόγια,…

Το «φυσάει,…» μιλάει για όλους αυτούς, που το πρωί μπορεί να υπογράφουν συμφωνίες καταδικάζοντας το περιβάλλον και την υγεία μας, και το βράδυ να βραβεύονται από το τάδε ινστιτούτο τέχνης για την προσφορά τους στην διάδοση της γλώσσας των «παπούα». Το πρωί να μολύνουν τη θάλασσα με τα εργοστάσια τους και το βράδυ να ψέλνουν, δακρύζοντας και κανένα τετράστιχο για το γαλάζιο του Αιγαίου. Το πρωί, ασκώντας το κανονικό τους «επάγγελμα» να ξυλοφορτώνουν απεργούς διαδηλωτές, φοιτητές και συνταξιούχους, ψεκάζοντας μέσα από μπουκάλες τη δηλητηριώδη ψυχή τους και το βράδυ να γράφουν κανένα δίστιχο, για την δικαιοσύνη, την αγάπη και την ομορφιά,…
Το «φυσάει» μιλάει για τη φιλολογική υποκρισία της διατεταγμένης επετηρίδας, για αυτούς που εμπορεύονται «επι χρήμασι» «μπαλέτα ανατολικής προέλευσης», εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους και μετά, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες, να γράφουν και κανένα σονέτο για τον πλατωνικό έρωτα και τις επιπλοκές του,…Για αυτούς που τα σπάνε στα «μπουζούκια» μέχρι το πρωί, για να βρεθούν το ίδιο απόγευμα στην Επίδαυρο να παρακολουθήσουν μια ακόμη προωθημένη και ανατρεπτική παράσταση της Αντιγόνης,…

Για αυτούς που το πρωί συνυπογράφουν διαταγές εξόντωσης χιλιάδων αμάχων και το βράδυ παρακολουθούν επετειακή παράσταση όπερας της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης,…
Δεν ξέρω γιατί (και αν) αναγνωρίσατε σ’ όλα τα παραπάνω στοιχεία του εαυτού σας και
Αποφασίσατε να απαντήσετε για όλους αυτούς, γιατί;
Σας αφορούν όλα αυτά; Ειλικρινά δεν το νομίζω,…
Πάντως λέω, αυτό που λέω πάντα:
Θα δούμε!!!
Αυτό ισχύει για τον καθένα μας και βέβαια ισχύει και για σας, όταν αποφασίσετε να σταθείτε πάνω και πέρα από την εύκολη και σίγουρη ανωνυμία σας,…
(ακόμα Σας περιμένω Μάρτης του 2010)

Στη μικρή μας παρέα, βλέπεται κι εσείς, ότι είμαστε λίγοι οι επώνυμοι, που καταθέτουμε ταυτότητα ονόματος και ψυχής,…
Που αναλαμβάνουμε και ένα μεγάλο ρίσκο, να εκθέτουμε έτσι χωρίς καμιά προφύλαξη, την δική μας, μικρή ψυχή, και τα ανόητα πονήματα μας, στην κριτική (το λιγότερο), στην απόρριψη (το καλύτερο) και στην άδικη κι υποτιμητική «ερμηνεία»(το χειρότερο)… αυτό όμως αγαπητέ μου ανώνυμε Κύριε είναι και το μεγάλο στοίχημα:
Το στοίχημα της Αλήθειας!!!

Για τις απειλές σας δεν θα απαντήσω

Αγαπητέ Κύριε
Δεν σας φοβάμαι
Είμαστε απέναντι, το ξέρουμε αυτό από την αρχή, πριν συναντηθούν οι τροχιές μας, απλά τώρα το επιβεβαιώσατε εσείς με τα γραφόμενα σας.
Είμαστε απέναντι,…

Εμείς Ηττημένοι
Κι Εσείς Νικητές,…

Κι όμως Εσείς, ακόμα μας Φοβάστε,…γιατί;

Φοβάστε,…
Γιατί Ξέρετε καλά πως δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα,…

Εις Υγείαν, λοιπόν της Μεγάλης Ανατροπής,
η οποία έτσι κι αλλιώς και για τους δύο μας θα είναι ευεργετική,…γιατί θα μας δώσει την ευκαιρία να υπερασπιστούμε τους όρκους αίματος που έχουμε δώσει,…

Σας Εύχομαι να είστε καλά

Και μιας και τώρα πια δεν πρόκειται να συναντηθούμε ξανά, τουλάχιστον εκεί που με συναντήσατε, αφού τόσο ενόχλησε η παρουσία μου εκεί, και… αφού σας φάνηκε «δυνατό» το blog, μπορούμε να συναντιόμαστε εδώ,…

Να ξέρετε ότι είστε πάντα ευπρόσδεκτος εδώ, με ότι δώρα φέρνετε κάθε φορά…

Θα έχετε πάντα φωνή και θέση στο “Non Mollare Mai”…

Σας περιμένω


15 σχόλια:

evaggelia-p είπε...

Οι κρουνοί της ποίησης, κάθε που σε γεύονται, μια στάλα λιγότερη θα στάζουν, γιατί ξέρουν...
είσαι υμνωδός που σέβεται τις λέξεις, τις έννοιες, το συναίσθημα μέσα του, την αξία του εαυτού του...
γι' αυτό, ξωτικό κι αγέρι, δεν έχεις ανάγκη να ζηλέψεις τίποτα...
σάρωσε με τον δικό σου αέρα δημιουργίας τα στάσιμα λόγια νερά και πλημμύρισε με τον αστείρευτο κρουνό της έμπνευσής σου τη στείρα πλάση...

Υποκλίνομαι :))

Φαίδρα φις είπε...

πολύ όμορφο ποίημα!
δεχτείτε τον ανυπόκριτο θαυμασμό μου!
"η θάλασσα υποκρίθηκε τον Αδάμ?
όλα πεσμένα κι όλα στη νύχτα"

καλό καλοκαίρι
χαιρετισμούς

Βασίλης είπε...

Όχι καλή μου evaggelia
Να μην υποκλίνεσαι
Γιατί θα κακοχαρακτηριστείς,…
Γιατί εγώ, μ’ αυτό το «φύσημα»
ασέβησα απέναντι
Στα ιερά και τα όσια του γένους,…

Μην ανησυχείς,…
Εννοείται ότι θα Συνεχίσω να Φυσάω
Δυνατά, Καθαρά
Και προπαντός Αντρίκεια
Μιας και δεν φοβάμαι από εξορίες και τέτοια εγώ
Μιας Κι έχω στη καταιγίδα μεγαλώσει
Βύζαξα χρόνια απ’ τη Μαρία μου
Πόνο, Υπομονή και Δίκιο,…
Κι Αγάπη Άπειρη
Μόνο ένα καλό δικό της, αλήθεια
Δεν τ’ άγγιξα
Κι έτσι συγχώρεση σε μένα δεν θα’ βρεις
ούτε Μια στάλα,…

Σ’ Ευχαριστώ για όλα
Και θα επανέλθω
Καλό σου βράδυ!!!

Βασίλης είπε...

Πολύ όμορφο; καλή μου Φαίδρα,…
Μα τι είναι αυτά που λέτε;
Και να δεχθώ εγώ ο μικρός ασκούμενος μαθηματικός
Τον «ανυπόκριτο θαυμασμό σας»;
Εγώ;
Γι αυτό το κείμενο που υμνεί την μετριότητα
Έναντι του ανυπέρβλητου κάλλους
Υψηλών Δημιουργημάτων;

Και κάνοντας παράφραση στο υπέροχο δίστιχο σας
«Η άπειρη Θάλασσα μου, υποκρίθηκε τον Στρατοδίκη και τώρα,...
Όλα πεσμένα κι όλα στη νύχτα» θα σέρνονται αιώνια,...

Σας ευχαριστώ για την επίσκεψη και για τα τόσο συγκινητικά λόγια σας.
Σας εύχομαι Καλές Διακοπές!!!
Να έχετε Ένα Υπέροχο Καλοκαίρι
Και θα τα ξαναπούμε όταν με το καλό επιστρέψετε,…
Κι όσο για μας,
Εδώ Ανυποχώρητοι Ταξιδευτές «Με το Αλί στο Κόκκινο, και πάντα, λιγοστό (κι αδέξιο) ταξίδι»

Βασίλης είπε...

ΕΔΩ ΣΤΟ: «NON MOLLARE MAI»
ΜΙΚΡΟΦΩΝΟ,
ΜΕΓΑΦΩΝΟ,
ΘΕΣΗ
ΚΑΙ ΦΩΝΗ
ΕΧΟΥΝ ΟΛΟΙ !!!
ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ
ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΟΝΤΑΣ ΚΡΥΦΑ ΚΙ ΑΝΩΝΥΜΑ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΑΡΑΖΟΥΝ(ΕΤΣΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ) ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΣ ΟΝΕΙΡΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ.

Βασίλης είπε...

«όσοι το σώμα δίπλωσαν να μην τους βρούν οι σφαίρες
και πίστεψαν πως γλίτωσαν τους πέτυχαν οι μέρες,…»
Οδυσσέας Ιωάννου


Φύσηξε λοιπόν
Και τα πήρε όλα και τα σήκωσε
Αισθήματα και Σκέψεις
Λέξεις κι Άγια νοήματα
Και υπερβάσεις και παραβάσεις
Και τροχιές αγαπημένες, τραχιές, δυσνόητες και συγκεχυμένες αλλά πάντα ειλικρινείς,...
Και μείνανε λίγοι κόκκοι άμμου
Και σκόνη, πολύ σκόνη,..
Δοκιμάζουμε κι εμείς τη στυφή, τη γεύση
Και δοκιμαζόμαστε ξέροντας ότι πίσω ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΜΕ ΠΟΤΕ
Μα η Αλήθεια είναι Φως που Καίει!!!
Και πως αλλιώς;
Το μονοπάτι το ξέρουμε
Χρόνια τώρα
Κι αυτοί που ξορκίζουν, αφορίζουν και δικάζουν
Ας περιμένουν
Οι Στιγμές κι οι Αιώνες εκδικούνται, Πάντα,…

Νεράιδα της βροχής είπε...

κι ένα φρέσκο αγέρι από μένα με μια στάλα βροχής...

για μια ακόμη ανάσα...

φιλιά βρόχινα...

Βασίλης είπε...

………………………….
ένα φρέσκο αγέρι,…
απαραίτητο και λυτρωτικό
και μια στάλα γλυκιάς βροχής
να πέσει και να νίψει
το χαραγμένο πρόσωπο,
το δάκρυ να πλυθεί
και να λιώσει η άσπρη κρούστα
που άφησε το πικρό αλάτι
καθώς ψηνόταν
στη μεγάλη σκάλα του ήλιου,…

Σε Ευχαριστώ Καλή Νεράιδα της Βροχής
Και σε καλημερίζω

Δημήτρης είπε...

Ίσως το μόνο από όσα έχω διαβάσει στο non mollare mai που η περιορισμένη μου γνώση μου επιτρέπει να καταλάβω τόσο πολύ. Αν και πλέον έχω αρχίσει να διακρίνω και σε άλλα αυτά που πριν έβρισκα ακατανόητα.

"Φυσάει,…
Ένας σταχτής αέρας, λίβας
πνιγερός και βρώμικος"
Αέρας είναι, θα κοπάσει. Και όλα όσα κουβαλάει θα κατακάτσουν και θα φανούν σαν τίποτα μέσα στην απεραντοσύνη του Απείρου.
Όλος αυτός ο χορός, ο ψεύτικος, ο φτιαχτός που πάει να καλύψει τον κόσμο θα κοπάσει. Και θα κοπάσει αν φυσάμε και εμείς, τα μαύρα ξωτικά, αντίθετα σε αυτόν και με βρόχινες στάλες δείχνουμε ότι ότι κουβαλά δεν είναι παρά σκόνη που γίνεται λάσπη.

Από την καυτή Αθήνα, εν μέσω εξεταστικής σας χαιρετώ.

(Ελπίζω μόνο ότι καλά κατάλαβα ότι ο αέρας που φυσάει είναι το κρατικοδίαιτο κατεστημένο...)

Βασίλης είπε...

Αχ Δημήτρη μου
Που να σου εξηγώ,…
Τούτη τη μεγάλη οδύνη,…
Όμως, ότι γράφεται
Τελικά μπορεί να έχει πολλές αναγνώσεις,...
Κι αυτό είναι και πολύ όμορφο
Σημαίνει ότι κάτι έχει μέσα του,…

Και πόσο αισιόδοξα αυτά που γράφεις,…
Ναι θα συνεχίσουμε να φυσάμε, Αγόρι μου
Και θα στάζουν ποτάμι
Κόκκινα δάκρυα οι βροχές μας,
Κι πόνος του χτες θα γίνεται ορμή κι άγρια θύελλα
Και θα μας λευτερώνει.
Για το σήμερα που πρέπει να ζούμε
και το αύριο που πρέπει σαν μικρά παιδιά να ονειρευόμαστε,...
……………………………………………….
Και πόσο μου αρέσει που ψάχνεις πίσω στο
“Non Mollare Mai”
Κι όσο ψάχνεις, θα βρίσκεις, θα αλλάζεις, θα απορρίπτεις.
Να συνεχίσεις να ψάχνεις όχι μόνο πίσω, αλλά και γύρω απ’ το “Non Mollare Mai”
Θα ανακαλύψεις ίχνη μαγικά και ανεξίτηλα και τόπους μυθικούς κι ονειρεμένους…
………………………………………..
Επιτυχημένη εύχομαι να είναι η εξεταστική και…. να την διαδεχθεί ένα ξένοιαστο καλοκαίρι με όμορφες διακοπές με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.


Σε Ευχαριστώ για όλα.

Ανώνυμος είπε...

Αναρωτιέμαι αγαπητέ τι σας ώθησε σε αυτό τον ύμνο/λίβελο κατά του άλλοτε αέρα, άλλοτε άνεμου που παρά το βδελυρό της ύπαρξής του φαίνεται να σας συνεπαίρνει, να σας κατέχει κάποτε κάποτε να σας παρασύρει ερωτικά το μελτέμι … που θωπεύει χωρίς ν’ αγγίζει τα “χλωμά πρόσωπα” σας … ξέρετε μόρφωση δική του και αυτή, εννοώ το μελτέμι … ίσως θα πρέπει να αποφασίσετε τελικά ποιες από αυτές τις μορφώσεις του σας είναι αρεστές και ποιες όχι … δεν τον παραγγέλνετε, δεν τον ελέγχετε και φυσικά δεν τον οριοθετείτε… τον αποδέχεστε ως είναι, άλλως λουφάζετε στη ματαιότητα του εφιάλτη σας για τις σκεδάσεις του.
Ο άνεμος δεν είναι πνιγερός, βρώμικος και παρασιτικός… πνιγηρές, βρώμικες και παρασιτικές είναι οι σκέψεις και οι συνειδήσεις κάποιων θνητών που στα κρυφά ως ευυπόληπτες παρθένες σκέφτονται η και πράττουν αυτά που οι επί χρήμασι επιδιδόμενες ολοκληρώνουν στα φανερά … κατά Φρόιντ, και προσπερνώντας τις δυστυχώς παρασύρει και τις βδελυρές οσμές σηπόμενων χοϊκών υπάρξεων παρά το περί του ηθικού και πνευματικού ακεραίου τους υπερασπιζόμενες.
Ο άνεμος δε ξεσκονίζει το χρόνο… αφανίζει στο πέρασμά του με το χρόνο… αδύναμες ετερόφωτες υπάρξεις, που μέσα από λεκτικούς συνδυασμούς δηλώνουν ύπαρξη.
Ο άνεμος δε έχει ανάγκη από μικροφωνισμούς και μιμητισμούς το αντίθετο κάποιοι τον μιμούνται ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που μέσα από ηλεκτρικές ή όποιες φωνές τον προκαλούν να “δροσίσει” τη αποξηραμένη ύπαρξή τους.
Καλά κάνετε και δε συνομιλείτε με τον άνεμο καθότι ο άνεμος δε συνομιλεί συνήθως με τον καθένα παρά μόνο με αυτούς που μπορούν να τον αντιμετωπίσουν, θέλω να πω να δεχτούν την όποια επικοινωνία, τη “σαρκική επαφή” μαζί του, να αισθάνονται το θώπευμα, να νιώθουν το τράνταγμα, την πάλη, το τίναγμα για την ελευθέρια πτήση, να βιώνουν την περιπέτεια μαζί του.
Μπορεί στην αποκοτιά σας να σπαράζετε την όποια ποδηγετημένη σας ελευθερία μόνο να ξέρετε ότι ο άνεμος δεν έχει ανάγκη ορισμού ή λεκτικής διεκδίκησής της… είναι δεδομένη… αποτελεί ας πούμε δεδηλωμένη και για αυτό ακριβώς το λόγο μνημονεύεται μεταφορικά σε πολλές λογοτεχνικές, ποιητικές, στιχουργικές, επιστημονικές κ.λπ. μα και με ακρίβεια σε αναφορές μας ως τέτοιος, είτε το αντιλαμβάνεστε, είτε όχι …
Ξέρετε επειδή παρά την αποκοτιά σας αναφέρεστε και σε διαστάσεις (χθαμαλός κ.λπ.) να γνωρίζεται ότι αυτές δεν καθορίζονται αυστηρά και μόνο από το διαστατικό μέτρο που εφηύραν οι πρόγονοί μας… τιμή σ’ αυτούς… αλλά κυρίως από τη βαρύτητα στη σφραγίδα της παρουσίας σας, όποια κι αν σας προσδιορίζει σε αυτό το μικρό φωτεινό διάστημα. Και είναι σημαντικό αυτούς τους λιγοστούς πόντους που τόσο μαθηματικά προσμετράτε να τους αφιερώνατε για το σκοπό αυτό.
Καλά κάνετε και δε ζηλεύετε τον ανώνυμο άνεμο και ιδιαίτερα τα κυπαρίσσια και τα δέντρα τα ψηλά καθότι θα έχετε διαπιστώσει ιδιαίτερα στις περιοχές όπου ο άνεμος δηλώνει συχνά την παρουσία του, τη μόνιμη πια κύρτωση τους… και δε νομίζω … σύμφωνα πάντα με τις δηλώσεις, αναφορές και πιστεύω σας στο κατά τα άλλα δυνατό μπλόγκ σας… να σας πρέπει τέτοια κύρτωση.
Ο άνεμος δεν ποιεί εσείς τον χρησιμοποιείτε στις ποιητικές ή αν θέλετε στις όποιες λογοτεχνίζουσες γραφές σας (συγχωρήστε με αναφέρομαι γενικώς και όχι προσωπικώς) … φαίνεται να σας εμπνέει πάραυτα… είτε ως άνεμος, είτε- αν και λιγότερα ποιητικά- ως αέρας
Όποια κι αν έλαχε η μοιρασιά στη ζωή σας, ως ελεύθερος μέσα από την αποκοτιά που επαίρεστε διεκδικήστε το θεμιτά απέραντο βαθύ όχι το απλό επιφανειακά φαινόμενο και κυρίως όχι το μιμητικό … το σύνολο, αν θέλετε, δε γεννήθηκε με κάποιο ιδιαίτερο άστρο μόχθησε, πάλεψε, αιμόφυρτο διεκδίκησε ψυχή τε και σώματι, μάτωσε πνευματικά, προδόθηκε, έχασε μα κάποτε κέρδισε στην τίμια παλαίστρα.
Την όποια φυσική (μουσική κ.λπ.) δυσμορφία σας προσπαθήστε να την υπερνικήσετε γιατί ξέρετε στο παραλήρημα χάνετε το ρυθμό των λεγομένων σας… δε χρειάζεται να σας υπομνήσω μεγάλους μουσικούς κωφούς που παρά τη φυσική τους αδυναμία συνέθεσαν κομμάτια που θα τα ζήλευαν και οι πλέον άρτιοι… θέλω να πω φυσικώς ικανοί και τεχνικώς άρτια καταρτισμένοι!!!!
Όσο για τα κλάσματα στα οποία αναφέρεστε προκαλώ τη μικρή γνώση, που επαίρεστε να τη χρησιμοποιήστε κάποτε κάποτε και μεταφορικά στην καθημερινότητάς σας, πέρα από την όποια αυστηρή χρήση τους στα μαθηματικά … και σαφώς γνωρίζετε ότι ανάλογα με το πρόσημο κάποτε μπορεί να ισούνται και με το μείον άπειρο … ότι και να σημαίνει αυτό.
Παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις σας (πέτρα βρώμικη, σκληρή, γυμνή… αιχμηρή) εμφανίζεστε ως καθαρός και ευαίσθητος για τα υψηλά (μεταξύ άλλων κρατώ κυρίως το δάσκαλος, καθηγητής νέων παιδιών που ετοιμάζονται για το … πέταγμα) πάντα από τις γραφές σας …κρατήστε το αυτό καθότι ενίοτε αμυνόμενος παρασύρεστε στο πέσιμο και ίσως να βρεθείτε κάποια στιγμή προ εκπλήξεων…
και από κατήγορος να βρεθείτε κατηγορούμενος… έχει σημασία τελικά ο τρόπος όχι ίσως μόνον ο κόπος, όπως μπορεί να φαντάζεστε και νομίζω ότι το κατέχετε πολύ καλά αυτό στην αντιμετώπιση μα και επίλυση των θεμάτων που διαγωνίζεται και εν τέλει διδάσκετε στους μαθητές σας.
Εκεί στην άπνοια, στο ράθυμο της ανάπαυσής σας και στο άρωμα της πεθυμιάς σας παρακαλώ σταθείτε στο στραφτάλισμα των καθαρών νερών της θάλασσας σας, μπροστά στο διάφανα μάτια της σημασίας σας και μέσα από τη δεδηλωμένη παρουσίας σας αναρωτηθείτε για το μάταιο ή μη των αναζητήσεών σας ως προσωπικότητα.
… να ξέρετε ότι ο άνεμος σας αγκαλιάζει, λούζει την ύπαρξή σας όλη και θα συνεχίσει να υπάρχει και αργότερα παρά τις όποιες απώλειες σας και θα συνεχίσει να ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ και γιατί όχι και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μεταφορικά και πραγματικά.
Και κάτι τελευταίο όχι όμως λιγότερο σημαντικό …ο άνεμος είναι απρόβλεπτος και ως φυσικό στοιχείο ανεξέλεγκτος και δυστυχώς ξεφεύγει από τα στενά όρια που προσπαθείτε να τον οριοθετήσετε, μέσα από τις όποιες λεκτικές ή “φυσικές” σας διαστάσεις… και μην ξεχνάτε παρακαλώ ο άνεμος… ή αέρας (βδελυρός, βρώμικος, μέσα από καταγώγια, παρασιτικός … ) ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΖΩΟΓΟΝΟΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΤΕ… φιλτράρετε τον γιατί άλλως μπορεί να ΣΑΣ ΒΛΑΨΕΙ!!!
Υγ.
Επιτρέψτε μου επί ολίγον το ανώνυμο υπό τις παρούσες συνθήκες μου τις οποίες και δεν απαιτώ να καταλάβετε μόνον να το αποδεχτείτε προς το παρών ως έχει …
Κατά τα λοιπά τη γραφή σας μια χαρά τη βρίσκω… αν και μη κριτικός …

η ανακοίνωση του σχολίου έγινε ηθελημένα μακράν των συνδαιτυμόνων σας για να μην επηρεάσω το αισθητικό κριτήριό τους...

θα χαρώ ιδιαιτέρως να τα πούμε εκ του σύνεγγυς...

Βασίλης είπε...

«…Κραυγάζω ότι, αν με παρανοούν ή με φοβούνται ή με απορρίπτουν, τίποτα καλύτερο, σημαίνει ότι βρήκα στόχο,…»
..............................
Καλώς ήλθατε ανώνυμε στο “Non Mollare Mai”.
Ο Καθαρός Αέρας ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Εννοείται ότι θα σας απαντήσω,…με την δέουσα προσοχή και έκταση,...
Και το σχόλιο σας παρ’ ότι είναι «ανώνυμο» θα λάβει την πρέπουσα θέση στο
“Non Mollare Mai”…

Σας περιμένω !!!
Περιμένω

Βασίλης είπε...

Και πάλι σας Καλωσορίζω, Ανώνυμε Κύριε
Φαντάζομαι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που περνάτε το κατώφλι μας.
Μιλάτε βέβαια λες και είστε ο ίδιος ο άνεμος προσωποποιημένος ,….Ψυχραιμία,…
Είμαστε θνητοί όλοι, άλλοι κοινοί όπως εμείς κι άλλοι Σπουδαίοι και Τρανοί όπως Εσείς, αλλά όλοι θνητοί και ίσοι απέναντι στο Θάνατο και στον Χρόνο
Βέβαια εσείς στέκεστε εδώ, Ανώνυμος πάντα, φαντάζομαι όχι και στην καθημερινότητα σας …σας κατανοώ ειλικρινά,…με μας βέβαια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, εμείς από πεποίθηση δεν επιλέξαμε την ανωνυμία, από διάθεση και θέση, καταθέσαμε από την αρχή την πραγματική μας ταυτότητα, το πραγματικό μας επάγγελμα και προπαντός τον πραγματικό μας εαυτό, όχι αυτόν που θα θέλαμε να είμαστε, αλλά αυτό που είμαστε, με όλες τις αντιφάσεις μας, τα πισωγυρίσματα μας, τα άπειρα πεσίματα μας και τα λιγοστά όμορφα και πανάρχαια και αδικαίωτα όνειρα μας. Και όσοι από τους φίλους, που γνωρίσαμε εδώ στο blog, έτυχε και μας γνώρισαν από κοντά, κατάλαβαν ότι είμαστε αυτό ακριβώς που δείχνουμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.
Αγαπητέ Κύριε,
Εμείς είμαστε Δάσκαλοι,… δεν θέλουμε να παραστήσουμε κάτι που δεν είμαστε, άλλωστε αυτό είναι πολύ κοντόφθαλμο και άκαιρο. Ούτε να κρύψουμε την πραγματική μας ταυτότητα πίσω από λογοπαίγνια και άσφαιρους μυστικισμούς, ούτε να κάνουμε κριτική στο τάχα «κράτος» που υπηρετούμε όμως τυφλά. Ξέρετε Κύριε εμείς,…
Κάθε πρωί στις 5 τα χαράματα που σηκωνόμαστε, αφήνουμε πάνω στον καθρέφτη, εκτός από την αγρύπνια μας και την εξαντλημένη όψη μας, κι ένα κομμάτι της ύπαρξης μας, απαλλαγμένο από ψέμα, φθόνο και άρνηση γιατί σε λίγο θα σταθούμε απέναντι σε μάτια που δεν λαθεύουν, ούτε τιθασεύονται, και σε αυτιά που είναι τεντωμένα στην αλήθεια και μόνο στην αλήθεια και τα οποία δεν ακούνε σε προσταγές και παραγγέλματα,… σας κατανοώ που δεν μπορείτε να το αντιληφθείτε αυτό που σας περιγράφω, γιατί έχετε, ίσως από θέση, ή μπορεί κι από άποψη, συνηθίσει να βλέπεται και να αντιμετωπίζετε τους νέους με άλλο μάτι,… να τους φοβάστε και να τους υποψιάζεστε,..
Αγαπητέ Κύριε αυτό το blog το επισκέπτονται κάθε μέρα οι Μαθητές μου, οι αυστηρότεροι όλων των κριτών,…( και για ποιους μαθητές μιλάω, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στην αρχική ανάρτηση) ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ ΤΟΥΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΡΥΣΩ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ξέρετε εμείς τους ανθρώπους συνεχίζουμε να τους κοιτάζουμε στα μάτια και ιδιαιτέρα τους νέους όσο κι αν υπαινίσσεστε το αντίθετο. Και πάντως δεν τους κοιτάζουμε στις επωμίδες, στα πρωτόκολλα, ούτε στις καταχωρήσεις στα μητρώα των λεσχών διαλογικής συζήτησης,…
Αν και δεν το συνηθίζω ας πω δύο λόγια,…
Το «φυσάει,…» μιλάει για όλους αυτούς, που το πρωί μπορεί να υπογράφουν συμφωνίες που καταδικάζουν το περιβάλλον και την υγεία μας, και το βράδυ να βραβεύονται από το τάδε ινστιτούτο τέχνης για την προσφορά τους στην διάδοση της γλώσσας των «παπούα», το πρωί να μολύνουν τη θάλασσα με τα εργοστάσια τους και το βράδυ να ψέλνουν δακρύζοντας και κανένα τετράστιχο για το γαλάζιο του Αιγαίου, το πρωί ασκώντας το κανονικό «επάγγελμα» να ξυλοφορτώνουν απεργούς διαδηλωτές, φοιτητές και συνταξιούχους, ψεκάζοντας μέσα από μπουκάλες την δηλητηριώδη ψυχή τους και το βράδυ να γράφουν και κανένα δίστιχο, για την δικαιοσύνη, την αγάπη και την ομορφιά,… για αυτούς που εμπορεύονται «επι χρήμασι» «μπαλέτα ανατολικής προέλευσης», εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους και μετά, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες να γράφουν και κανένα σονέτο για τον πλατωνικό έρωτα,…για αυτούς που τα σπάνε στα «μπουζούκια» μέχρι το πρωί για να βρεθούν το ίδιο απόγευμα στην Επίδαυρο για να παρακολουθήσουν και μια προωθημένη και ανατρεπτική παράσταση της Αντιγόνης,…
Για αυτούς που το πρωί συνυπογράφουν διαταγές εξόντωσης χιλιάδων αμάχων και το βράδυ παρακολουθούν και καμία παράσταση όπερας της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Βιέννης,…
Αποφασίσατε να απαντήσετε για όλους αυτούς, γιατί; Σας αφορούν όλα αυτά; Ειλικρινά δεν το νομίζω,…Πάντως λέω, αυτό που λέω πάντα: Θα δούμε!!! Αυτό ισχύει για τον καθένα μας και βέβαια ισχύει και για σας όταν αποφασίσετε να σταθείτε πάνω και πέρα από την εύκολη και σίγουρη ανωνυμία σας,…
Στη μικρή μας παρέα, βλέπεται κι εσείς, ότι είμαστε λίγοι οι επώνυμοι, που καταθέτουμε ταυτότητα ονόματος και ψυχής,…
Που αναλαμβάνουμε και ένα μεγάλο ρίσκο, να εκθέτουμε έτσι χωρίς καμιά προφύλαξη, την δική μας, μικρή ψυχή, και τα ανόητα πονήματα μας, στην κριτική (το λιγότερο), στην απόρριψη (το καλύτερο) και στην άδικη και υποτιμητική «ερμηνεία»(το χειρότερο)… αυτό όμως αγαπητέ μου ανώνυμε Κύριε είναι και το μεγάλο στοίχημα:
Το στοίχημα της Αλήθειας!!!

Για τις απειλές δεν θα απαντήσω
Αγαπητέ Κύριε
Δεν σας φοβάμαι
Είμαστε απέναντι, το ξέρουμε αυτό από την αρχή, πριν συναντηθούν οι τροχιές μας, απλά τώρα το επιβεβαιώσατε εσείς με τα γραφόμενα σας.
Είμαστε απέναντι,…
Εμείς Ηττημένοι
Κι Εσείς Νικητές,…
Κι όμως Εσείς, ακόμα μας Φοβάστε,…γιατί;
Φοβάστε,…
Γιατί Ξέρετε καλά πως δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα,…

Εις Υγείαν, λοιπόν της Μεγάλης Ανατροπής,
η οποία έτσι κι αλλιώς και για τους δύο μας θα είναι ευεργετική,…γιατί θα μας δώσει την ευκαιρία να υπερασπιστούμε τους όρκους αίματος που έχουμε δώσει,…

Σας Εύχομαι να είστε καλά
Και επειδή τώρα πια δεν πρόκειται να συναντηθούμε ξανά, τουλάχιστόν εκεί που με συναντήσατε, αφού τόσο ενόχλησε η παρουσία μου εκεί, και αφού σας φάνηκε «δυνατό» το blog, μπορούμε να συναντιόμαστε εδώ,…
Να ξέρετε ότι είστε πάντα ευπρόσδεκτος εδώ, με ότι δώρα φέρνετε κάθε φορά…
Θα έχετε πάντα φωνή και θέση στο “Non Mollare Mai”…

Σας περιμένω

Ανώνυμος είπε...

"Κρυφά και φανερά σε ακολουθούνε οι συμμορίες και οι βασανιστές, και ψάχνουν μέρα νύχτα να σε βρουνε, μα δεν υπάρχει δρόμος να διαβούνε, γιατί ποτέ δεν ήταν ποιητές, το χώμα που πατούν να προσκυνούνε...."
Αναρωτιέμαι και εγώ τι σας ωθήσε σε αυτό το σχόλιο-λίβελο για το "Φυσάει.." που γράψατε ως ανώνυμος και εντελώς στερημένος από οποιαδήποτε ποιητική φλέβα ή έμπνευση. Από ό,τι φαίνεται επίσης δεν έχετε γνώσεις από λογοτεχνία και δεν γνωρίζετε ότι οι ποιητές έχουν και κατέχουν την ελεύθερη έκφραση της ελεύθερης σκέψης "ποιητική αδεία". Γιατί πήρατε τόσο προσωπικά ένα πραγματικά ωραίο ποίημα για τον Ανέμο;
ο Άνεμος μπορεί να είναι δροσιστικός, ζωογόνος, να δίνει ζωή και πνοή όπως γράφετε. Μπορεί όμως να είναι και λίβας, καυστικός, να κουβαλάει "βρωμιές" και"κοκκινόχωμα", να πνίγει και να καταστρέφει ανάλογα από που φυσάει. Την ελευθερία όμως δεν μπορεί να τη δώσει ο άνεμος, γιατί την Ελευθερία την έχουμε μέσα μας, με αυτήν γεννιόμαστε, είναι αναφαίρετο δικαίωμά μας και όταν μας τη στερούν τότε παλεύουμε για να την κατακτήσουμε. Υπάρχουν όμως και διώκτες της πάσης μορφής ελευθερίας, της ελεύθερης σκέψης και της ελεύθερης έκφρασης. Εσείς λοιπόν κάνατε επίθεση σε έναν άνθρωπο που είναι ελεύθερος να γράφει αυτά που νιώθει χωρίς υποδείξεις και εμπάθειες. Σας πληροφορώ ότι δεν έχει καμία απολύτως δυσμορφία. Αντίθετα, είναι " ψυχη τε και σώματι" εύμορφος. Αναφερθήκατε με απαράδεκτη εμπάθεια ακόμα και στην δουλειά του και στην ιδιότητά του, μάθετε όμως πως είναι Δάσκαλος με Δ κεφαλαίο, κάτι που κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σαρώσει ή να το αφαιρέσει, να το καταστρέψει ή να το κάψει. Κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει, αντίθετα σε αυτόν υποκλίνεται εδώ και χρόνια ολόκληρη πόλη, όχι μόνο για τις πιστοποιημένες επιτυχίες των μαθητών του κάθε χρόνο όπως και φέτος στις καλύτερες σχολές των ΑΕΙ,αλλά γιατί είναι πραγματικά ένας πλαστουργός "της νιας ζωής" και εμπνέει στις ψυχές των μαθητών του την κατά τη γνώμη σας "ποδηγετημένη ελευθερία". Και όσο και αν φυσάει ο Λίβας σας, δεν πρόκειται να υποστεί καμία κύρτωση, γιατί παρόλα όσα έγραψε στο υπέροχο και από εσάς παρεξηγημένο ποιημά του για τον άνεμο, ο ίδιος είναι κυπαρίσσι, όρθιο, στητό, περήφανο και αν μερικές φορές ο άνεμος φυσάει πνιγερός και βρώμικος, μόλις περάσει από επάνω του γίνεται αμέσως δημιουργικός. Γιατί αυτός δημιουργεί... μπορεί και κεντάει αριθμούς σα μαθηματικός και ποιήματα σαν ποιητής. Εγώ που πριν από 30 χρόνια είχα την ευτυχία να δεχτώ τα πρώτα δείγματα-ψήγματα αυτής της ποιητικής φλέβας - στην εποχή της αθωότητας - ξέρω ότι η πορεία ήταν ανοδική και ότι η έμπευση δικαίωσε και δικαιώνει τον δημιουργό όπως δείχνει το πραγματικά δυνατό blog του. Και φυσικά δε ζηλεύει τα βότσαλα που λιάζονται ράθυμα στην παραλία γιατί αυτός ποτέ δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ράθυμος αφού είναι σαν τους αιώνιους βράχους που πάνω τους σπάζουν τα κύματα ξεσηκωμένα από τον άνεμο, μα δεν μπορούν να τους εξαφανίσουν γιατί αυτοί είναι βαθιά ριζωμένοι, άκαμπτοι, σκληροί και πολλές φορές όταν χρειάζεται αιχμηροί.
Είναι λοιπόν το πιο εύκολο αλλά μάλλον ανέντιμο και άνανδρο να εξαπολύετε απειλές σαν ανώνυμος. Αλήθεια γιατί υπογράφετε έτσι; Τι έχετε να κρύψετε ή να σκεπάσετε;
Όμως ό,τι δε μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς...Πιο φοβερούς...!!!
Η Λουκία της Δίκοπης Ζωής
Alma Libre

Βασίλης είπε...

«Μα και η ίδια η αηδία δημιουργεί φτερά και δυνάμεις που διαισθάνονται τις πηγές.»
ΦΡ. ΝΙΤΣΕ


Αναρωτιέμαι πως μπόρεσαν μερικοί
Να σταθούν με τόσο ψέμα και υποκρισία, φορτωμένοι
Απέναντι σε μια τόσο Μεγάλη Αλήθεια;
Σ’ Ευχαριστώ αγαπημένη Λουκία της Δίκοπης Ζωής
Εκτός των άλλων,
Γιατί σε μια εποχή
Που για μερικούς η σιωπή, όπως πάντα, καθίσταται χρυσός,
Κι η καταδίκη, ο εύκολος μονόδρομος...
Για μία ακόμα φορά,
Μίλησες και…
Βρέθηκες στην Ίδια τη Μεριά
Με την Αγωνία σου
Με την Δικαίωση σου
Με την Ανατροπή σου
Με την Υπέρβαση σου,…

Σ’ Ευχαριστώ
και πόσα ακόμα σου χρωστώ,...