Τρέμω διαρκώς
μην τυχόν έχω γεμίσει
έστω και με μια γραμμή μελάνι
ένα ρυτιδιασμένο αυλάκι
που προορίζεται να ξεχειλίσει
από μια σταγόνα δάκρυ,…
Μην τυχόν κι αφήσω
μια απουσία
πάνω σε ένα χείλι
που δίψασε
για μια σταγόνα μαύρο αίμα,…
Το χέρι σηκώσαμε κι αγγίξαμε πληγή
Μεγάλη και βαθιά πληγή
Μιας μεγάλης γενιάς
Μιας μικτής προσευχής
Μιας μεγάλης πλάνης
Μιας στυγνής φυλακής
περίστροφο Δεν είχαμε ποτέ!
Μόνο εφήμερες σημαίες
Μας εμπιστεύτηκαν, θαμπές
Δεν είχαμε περιβόλι ποτέ
αίμα να σπείρουμε
Φτηνής οργής θυμάρι να μοιράσουμε
Δεν είχαμε καπνοδόχο
σταχτιές σκιές να σκορπίσουμε
Μόνο γραμμή μας τράβηξαν
πεδίο υποταγής και λήθης
Δεν είχαμε ουρανό ψίχουλα να πετάξουμε
δε βλέπαμε πουλιά ακούγαμε μόνο ουρλιαχτά
δόλια αγχόνη μας έσταξαν στα μάτια
άδικες θυσίες μας εκπαίδευσαν να συγχωρούμε
με χειροπέδες δέσανε σφιχτά όνειρο και τραγούδι
Δεν είχαμε θεωρία, ούτε πράξη
Μόνο πραχτική αριθμητική
σε σεμινάρια μας εκχώρησαν
την τακτική της αναρρίχησης
Και πέρασαν έτσι σκορπώντας 36 χρόνια ξενιτιάς
Ακούγαμε μόνο τους παλιούς να κλαίνε σιγανά
Κάθε φορά
Που σηκώναμε το χέρι
Με την μονολιθικότητα παντιέρα
Και καταψηφίζαμε την ελπίδα,
Κάθε φορά που με το σκουριασμένο βελόνι της καθαρότητας
τρυπούσαμε κι εμείς το μεγάλο αερόστατο
που κρυφά τις νύχτες σχεδίαζαν για να πετάξουμε
Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια
τα επώνυμα άλλαξαν
Τα τοπωνύμια αράχνιασαν
Τα εικονίσματα μετάνιωσαν
Τα πορτραίτα των αγίων ξυρίστηκαν
Και αντικατεστάθησαν με θυρεούς
Αϊτούς Δικέφαλους κι εκδικητικούς,…
τα μικρά κόκκινα πλάνα σηματάκια
Που τρυπούσαν το πέτο της ανέμελης αυθάδειας μας
Γίνανε γραφικές κονκάρδες υποταγής,
καρικατούρες θλίψης, ξόανα ψευτιάς
γκρεμισμένα τείχη απάνθρωπης εξαθλίωσης
νικητές λοιπόν
άλλαξαν φορά στα ρεύματα,
πάμπλουτοι
γύρισαν τα δρεπάνια αντίστροφα
κόψανε τα σχοινιά του ουρανού
έφυγε ψηλά αυτός
και τα σφυριά τους λείαναν
τις γωνίες στο άδικο μα και δοκιμασμένο αμόνι
κι εμείς βυθό
με την άγκυρα
τα τραγούδια παλιά
οι φωνές παλιές
οι μουσικές νέες
οι ήχοι νέοι
νέες κι οι κραυγές,
εξασκημένοι όπως είμαστε στις επετείους ήττας
είπαμε και φέτος να το γιορτάσουμε με παρελάσεις αρχαίων αρμάτων,...
ακούγονται
Η Θανάσιμη Μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη του Διονύση Σαββόπουλου με τους Πυξ Λαξ
Η Συγκέντρωση της Ε.Φ.Ε.Ε. του Διονύση Σαββόπουλου με τη Δήμητρα Γαλάνη προγραμματισμός ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Β.
Οι παλιοί μας φίλοι του Διονύση Σαββόπουλου με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη
Θαλασσογραφία του Διονύση Σαββόπουλου με τη Ελένη Τσαλιγοπούλου ενορχήστρωση Υπόγεια Ρεύματα
Βρέθηκα μόνος μετά από καιρό
Radisson Hotel,
Στο ίδιο δωμάτιο,…
Λουσμένο χαράματα γαλάζιο
του ουρανού περίσσευμα
έλλειμμα λήθαργου παραμυθιού
ήταν εκεί
άτεγκτος καθρέφτης
Ξύπνησα
απ’ τα χρόνια δραπέτης
ψεύτης αυτάρεσκος κρετίνος
κλέφτης
η μυρωδιά των σεντονιών
Οσμή ερώτων μακρινών
Αίματα και ξοδεμένα σπέρματα
ήταν εκεί
περίμενε με!
φώναζα στο κόκκινο όνειρο
των χρόνων η άτοπη επιστροφή
ξανθιά καλοβαλμένη μα ψυχρή
ήταν εκεί
σκληρή ζητώντας πληρωμή
λευκή σημαία επιταγή
χρωστούσα, πλήρωνα σε χρόνια
πλήρωνα και χρωστούσα ακόμα,…
κόκκινη κίσσα, υπέγραφε λοβοτομή
οι επιδημίες που έσπερνα εξουδετερώθηκαν,…
κι έτσι κατάλαβα πως είχα πια γεράσει,…
ξύπνησα,…
γεμάτος, αντιβιοτικά στο τραπεζάκι δίπλα
…………………………………………
ο πίνακας του Fabian Perez εδώ:
http://www.viningsgallery.com/featured-artists/fabian-perez/study-for-untitled-ii.php4
η αφορμή : Πέννυ Μηλιά «γαλάζιο ξενοδοχείο», εδώ:
http://promitheas1.blogspot.com/2009/10/blog-post_29.html
θάλασσα βαθιά, μαβιά και πληγωμένη
πίκρα ξερνά
γυναίκα μόνη ξενυχτά
αλλά τραγούδια δεν ξέρω να της πω
όλα της τα’ χουν κάψει,…
μόνο να ονειρεύομαι μπορώ
έστω και μόνο από θυμό
Άνοιξη μέσα στις στάχτες,…
Να επικαλούμαι, επίμονα
Γυναίκα μελαγχολική
ας είναι το Φθινόπωρο έρμο και στεγνό
Γυναίκα αγέραστη
Ακόρεστη πηγή
αυτά που λείπουν,
τα κενά με λέξεις κατακλύζουν
αυτά πονούν, αυτά θεριεύουν
ακολουθίες φαντασμάτων
μη συγκλίνουσες ανθίζουν
ανοιχτός και μη φραγμένος
ο χρόνος αδυσώπητος
καταγράφει απουσίες
δευτερόλεπτα…φιλιά
ξέχασες.
λεπτά…πιασμένα χέρια
άφησες.
ωριαίες…υπέργειες αποδράσεις
έστησες.
χρόνια…στιβαρά από ανεξερεύνητο έρωτα
έδωσες.
Η απώλεια παίρνει αναβολή
χαρτί λευκό σκεπάζει τις πληγές
ταριχευμένες στιγμές,…
που στοιβάζονται
ψηλά αθέατες
κι άλλες που δεν ήρθαν
φωτεινές και μεγεθυσμένες
από την παρατεταμένη προσμονή
αιμόφυρτες και καταδικασμένες
από προφυλαγμένες ακυρώσεις
και βίαιους διασυρμούς
ο χρόνος αδιάφορος
καταγράφει μόνο τις απουσίες
στα άλλα το πρόσωπο αποστρέφει
απών,..
Γυναίκα όμορφη
κατάργησε τον
ή κέρασε τον, αργά σα δηλητήριο
την πτώση να προλάβω όρθιος
βαθιά στις ρυτίδες σου να μπω,…
να συνταχθώ μάχιμος,
ηττημένος απέναντι σου
απ’ τη γλυκιά ηδονή να αποδράσω
κι ήσυχα στη στοργική αγκαλιά
του δεδομένου τάφου σου
να συντριφτώ,…
………………………………………………………………………………………
ο πίνακας Red Hat του Fadian Perez βρίσκεται εδώ
http://www.viningsgallery.com/featured-artists/fabian-perez/red-hat.php4
Ακούω τη μουσική Σας
Ακούω τη βροχή
Ακούω τη σιωπηλή πορεία Σας
Ακούω τη μοναξιά
Των επιλογών την πένθιμη κραυγή
Των χασμάτων την ανυπέρβλητη γοητεία
Την πτώση των διακεκριμένων αναστολών
Ακούω τα βήματα Σας
Ισχνά, βαθιά κρυμμένα
μεγάλα ν’ αγιάζουν τις στιγμές
μικρά να θρηνούν τις απώλειες
μετέωρα να ανθούν στις αρνήσεις
Ακούω τα χέρια Σας
σπάνια συγχρονίζονται
αντίθετα πια
να μαγκώνουν ατελείς τροχιές
ανάμεσα σε διαπιστευμένα πρέπει
σε ατίθασα θέλω,…
επιτακτικά τώρα
ν’ αρνούνται να συμμορφωθούν
εφαπτομενικά παγιδευμένα
στην απειλή των χειλιών
που κόκκινο ποθούν
απείθαρχες τούφες
κόκκινα όνειρα
κομμένα στη μέση
κατακλύζουν την επιστροφή
δρόμοι κλειστοί απ’ την αρχή
εκδικούνται
των επιλόγων τη σιωπηλή επικράτηση
«Σ’ Αυτόν τον κόσμο τα ονόματα δεν έχουν σημασία.
Στον έρωτα ξαναβαφτίζεσαι!!
Και κάθε άλλη συγγένεια καταργείται!!!»
http://www.viningsgallery.com/featured-artists/fabian-perez/girl-with-red-hair.php4
2/10/2009
.......................................................................................
ευχαριστώ τη Μαρίνα http://skiasxnari.blogspot.com/
για το μοναδικό τραγούδι,… (Γυρνάν αμίλητα παιδιά_ Νίκος Ξυλούρης _ Του Χρόνου τα γυρίσματα (Επιλογή 1957-1980))
όσο η απόγνωση μας σκεπάζει το βλέμμα με τις απώλειες και τους βίαιους διακανονισμούς, τόσο περισσότερο μας ανακαλύπτεται η δύναμη της ψυχής της,...
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ
Της Σοφίας Στρέζου
Επαναστάτης στην πλάνη της εξουσίας
ζήτησες λίγο νερό να πιείς,
σου δώσανε δυο κίτρινα φύλλα
κι είπες ευχαριστώ.
Αλήτης στους δρόμους της πόλης
σε διώχνουν απάτες καιρών αιχμαλώτων,
οι ενοχές τους
στους ώμους σου αθέατε θεατή∙
παρατηρείς φεγγάρια στην τελευταία σου νύχτα
στου κόσμου τη σκηνή επικηρυγμένος επαναστάτης, απόκληρος σ’ ένα στημένο θίασο.
ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ_ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ_ ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ 1987
.......................................................................................................
Ανάμεσα στα πολλά δώρα που ευτύχησα να λάβω από τότε που άρχισε αυτή η περιπέτεια με το blog, εκτός από σχόλια, στιχάκια της στιγμής, καταθέσεις ψυχής αλλά και σπουδαία ποιήματα, δάκρυα, συγκινήσεις, χαμόγελα πίστης και ενθάρρυνσης, συμβουλές ψυχής, λόγια καρδιάς και άπειρα στηρίγματα-μοιράσματα και εμπνεύσεις βαθιές,.. ήταν και αξιόλογα βιβλία.
Βιβλία που μου έκαναν την τιμή να μου στείλουν Αγαπημένες Φίλες Ποιήτριες με το ταχυδρομείο,… και έτσι σκέφτηκα να σας αποχαιρετήσω για το καλοκαίρι, με το «ποιητικό ταχυδρομείο» το οποίο περιέχει τρία μικρά δείγματα από τη δουλειά τους. ( η επιλογή υποκειμενική και σίγουρα όχι αντιπροσωπευτική, και πιστεύω να λειτουργήσει σαν έναυσμα για να τις γνωρίσετε) η πληθωρικότητα τους είναι δεδομένη και έτσι κι αλλιώς πιστοποιημένη. Αρκεί μια επίσκεψη να κάνετε στα (ηλεκτρονικά) σπιτικά τους και είμαι σίγουρος ότι θα αφιερώσετε ώρες ιχνηλατώντας τις γραφές τους και φεύγοντας θα είστε γεμάτοι και πιο πλούσιοι.
Θέλησα μ’ αυτόν τον τρόπο να μοιραστώ μαζί σας, τη χαρά, την ιδιαίτερη συγκίνηση και μοναδική αίσθηση που χαρίζει, η ανάγνωση ενός κειμένου, όταν με τον συγγραφέα του, έχεις αναπτύξει μια βαθύτερη επικοινωνία κι έχεις περπατήσει μαζί του «σε σκοτεινές πορείες βροχής», σε δύσκολες στιγμές έχεις φυσήξει δυνατά «τις τρομπέτες του Οκτώβρη» κι αποκαμωμένος από τις πτώσεις και τις συντριβές, με σπασμένα δάχτυλα, έχεις σιγοπαίξει στο πιάνο «Νυχτερινό Πρελούδιο», στη μοναξιά και στον αδυσώπητο Χρόνο,…
Σας εύχομαι καλό καλοκαίρι
Δημιουργικό
Ξένοιαστο κι Αναζωογονητικό.
Ελπίζω να τα ξαναπούμε στο τέλος Αυγούστου
