«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Νοέμβρηδες πολλοί πάνω στο ράφι…






Η σημερινή ανάρτηση 
είναι αφιερωμένη στη Δάφνη





Ο Κατσαρός είναι πάντα εδώ και μάχεται,…
Νικητής,....

Στις Νέες πυρκαγιές αναγεννιέται
Δε χαρίζει τίποτα και δε χαρίζεται σε κανέναν

Νικητής,.... και ηττημένος

 
               Στο νεκρό δάσος

                   Του Μιχάλη Κατσαρού


Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλομά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν
όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται
χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
Παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται-
Τώρα πεθαίνουν



Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές.
Ω Τέλμαν Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα
ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας
μας περιπαίζουν.
Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκι που πυροβολούσε
τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.


Πως βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβης;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;


Πως θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;
 
 .....................................................














Υστερόγραφο. Νοέμβρης 2014

Υπάρχουν δύο τρόπο να μιλάει κανείς για αυτά τα ορόσημα

Η στάση της ήττας._

Κι η στάση της ευθύνης _ακόμα και για πράγματα που δεν ευθύνεσαι αφού βιολογικά δεν ήσουν παρών_

Η λαθεμένη τακτική, κάθε φορά της πρωτοπορίας, μας  απασχολεί όλους όσους στρατευτήκαμε στο κίνημα, όλους όσους στο αίμα μας κυλάει το όνειρο, όσους ονειρευτήκαμε το Νέο Άνθρωπο του
Che… και μας απασχολεί με την έννοια ότι σε κάθε καμπή του κινήματος συμβαίνει κάθε φορά το ίδιο:
Στις θέσεις κλειδιά βρίσκονται πρόσωπα που αποδεικνύονται, εκ των υστέρων,  κατώτερα των περιστάσεων,… όμως αυτά τα πρόσωπα με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο βρέθηκαν εκεί, ανατράφηκαν έτσι και τελικά έκαναν λάθη που στοίχησαν εκτός από τις βαριές ήττες του κινήματος και το πισωγύρισμα του… αλλά και ανθρώπινες ζωές. Θυσίες και Οικογένειες νεκρών και σακατεμένων…  

Νιώθουμε μεγάλη ευθύνη γι αυτό. Νιώθουμε ακόμα μεγαλύτερη απέναντι και στους πανίσχυρους μηχανισμούς_ που όντας υπεύθυνοι για όλα αυτά, σφυρίζουν κλέφτικά για τότε_ κι ασχολούνται τάχα μονό με το σήμερα και το αύριο…. Της δευτέρας παρουσίας

Οι μέρες που θα ’ρθουν απαιτούν Στράτευση, καθαρό μυαλό και μια Πρωτοπορία που θα αφουγκράζεται, θα εκτιμά σωστά, που θα αναδεικνύεται μέσα από συλλογικές και συγκεντρωτικές διαδικασίες, για να μπορεί να οικοδομήσει τη Νέα Κοινωνία , στην κορυφή της οποίας θα βρίσκεται ο Νέος Άνθρωπος

Με βάση αυτήν την οπτική θυμόμαστε και γράφουμε για αυτήν τη μέρα.
Με προσωπική ευθύνη, πίκρα αγανάκτηση και ΕΠΙΜΟΝΗ

Δεν αποδεχόμαστε τον πεσιμισμό
Ούτε τον αντιστασιακό ούτε το γενικότερο 



Θά' ρθουν μέρες




Όπως συμβαίνει πάντα οι αληθινοί πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών δε μιλάνε ποτέ, κρατάνε το όπλο παρα-πόδα,….κρύβουν το χαλκό βαθιά και περιμένουν,…

Αυτοί που μιλάνε ήταν απλά απόντες
_ήρθαν μετά για τις καρέκλες και τις αναλύσεις _ και δυστυχώς υπάρχουν διαφόρων ειδών καρέκλες κι επετηρίδες,….



















Νοέμβρης του 2009_

ελπίζοντας σε συνελεύσεις και ψηφοφορίες….





Το χέρι σηκώσαμε ψηλά
αγγίξαμε πληγή

Μεγάλη και βαθιά πληγή

Μιας μεγάλης γενιάς
Μιας μεικτής προσευχής
Μιας μεγάλης πλάνης
Μιας στυγνής φυλακής

περίστροφο Δεν είχαμε ποτέ!
Μόνο εφήμερες σημαίες
Μας εμπιστεύτηκαν, στα λίγα τετραγωνικά
των κομματικών γραφείων
θαμπές

περιβόλι Δεν είχαμε ποτέ
αίμα να σπείρουμε
Φτηνής οργής θυμάρι να μοιράσουμε

καπνοδόχο Δεν είχαμε
σταχτιές σκιές να σκορπίσουμε

Μόνο γραμμή μας τράβηξαν
πεδίο υποταγής και λήθης


Δεν είχαμε ουρανό ψίχουλα να πετάξουμε
δε βλέπαμε πουλιά
ακούγαμε μόνο ουρλιαχτά
δόλια αγχόνη μας έσταξαν στα μάτια
άδικες θυσίες μας εκπαίδευσαν να συγχωρούμε


με χειροπέδες δέσανε σφιχτά
όνειρο και τραγούδι

Δεν είχαμε θεωρία, ούτε πράξη
Μόνο πραχτική αριθμητική
σε αχτίφ μας εκχώρησαν
την τακτική της αναρρίχησης


Και πέρασαν έτσι σκορπώντας 36 χρόνια ξενιτιάς


Ακούγαμε μόνο τους παλιούς να κλαίνε σιγανά
Κάθε φορά
Που σηκώναμε το χέρι
Με την μονολιθικότητα παντιέρα
Και καταψηφίζαμε την ελπίδα,
Κάθε φορά που με το σκουριασμένο βελόνι της καθαρότητας
τρυπούσαμε κι εμείς το μεγάλο αερόστατο
που κρυφά τις νύχτες σχεδίαζαν για να πετάξουμε


Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια

τα επώνυμα άλλαξαν
Τα τοπωνύμια αράχνιασαν
Τα εικονίσματα μετάνιωσαν
Τα πορτραίτα των αγίων ξυρίστηκαν
Και αντικατεστάθησαν με θυρεούς


Αϊτούς Δικέφαλους κι εκδικητικούς,…


τα μικρά κόκκινα σηματάκια
πλάνα μα τόσο ευφάνταστα
που τρυπούσαν το πέτο της ανέμελης αυθάδειας μας
γίνανε γραφικές κονκάρδες υποταγής,
καρικατούρες θλίψης, ξόανα ψευτιάς
γκρεμισμένα τείχη απάνθρωπης εξαθλίωσης



νικητές λοιπόν…
 
άλλαξαν φορά στα ρεύματα,
πάμπλουτοι
γύρισαν τα δρεπάνια αντίστροφα
κόψανε τα σχοινιά του ουρανού
έφυγε ψηλά αυτός
και τα σφυριά τους λείαναν
τις γωνίες στο άδικο μα
και δοκιμασμένο αμόνι


κι εμείς βυθό
με την άγκυρα
και τους τόμους των κομματικών βιβλίων αγκαλιά
………………………………………………………………………………………………………………………







Νοέμβρης του 2010_ ταξιδεύει μέσα στο άδειο τραίνο

Μέσα σ’ αραχνιασμένα ερμάρια
τακτοποιημένων τάφων
παράφωνα εμβατήρια νικητών
και σκόνη λήθης
περνούν αχόρταγοι συρμοί τα όνειρα μου

αγκομαχούν φορτωμένα
ελεγχόμενες αφελείς εκρήξεις
ασφαλείς πόθοι προδομένοι
αιχμάλωτοι σ’ απεργία πείνας


Οι ήρωες μου Νεκροί
στη σκευοφόρο συνωστίζονται
φέρετρα με βαριά κορνίζα
τιμητικές φρουρές πυροβολισμοί στον αέρα
και το βράδυ βαριές ανάσες απ’ τα δακρυγόνα των καναλιών


τριάντα εφτά στάσεις κι ούτε μια φορά δεν άνοιξαν οι πόρτες


Άσφαιρες μέρες ροκανίζουν τα ξεθωριασμένα αμπέχονα
κιτρινισμένα φύλλα σύνδεσης χαρτογραφούν τα υψώματα
βιβλιάρια ποτισμένα φορμόλη και σφραγίδες νομοταγούς μελάνης
καταγράφουν τους τόκους υποταγής, φυλακίζουν τα ευρήματα για τους μελλοντικούς τυμβωρύχους


συνταξιούχοι αμπελουργοί με ξινισμένα κρασιά ραντίζουν
μπαγιάτικα καρβέλια να μπουχτίσει μούχλα το αγίασμα
πανιασμένα πρόσωπα αποκαθηλώνουν τα αιχμηρά λείψανα,
τα διπλώνουν σε διψήφια ποσοστά,…
φρεσκοξυρισμένοι αστοί, υπάλληλοι γραφείου, μιλάνε
« για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν»
πράσινα δημοσιοϋπαλληλικά μανίκια ξεσκονίζουν τα έδρανα των ισόβιων συνέδρων, ποτίζουν με νέο αίμα τη λερναία Ύδρα της καθαρότητας


Οι φίλοι που μαζί στα σκουριασμένα βαγόνια σκαρφαλώναμε
στην παλιά πλατεία γινήκαν φανοστάτες, γράφουν και μιλάνε ηλεκτρικά
σπασμένες λάμπες λεηλατημένες από τον καιρό
λούζονται νέα σκέψη κι υπεύθυνα γηρατειά μεσαίου χώρου
με συμπάθεια τα τραινάκια μου χαιρετούν
άλλες σημαίες άλλα εμβατήρια άλλα καφενεία

όμως
Κανείς δεν ανεβαίνει
Κανείς δεν ταξιδεύει πια
Κανείς δεν ονειρεύεται

Τα ψέματα δερματόδετα, ψυχρός σωρός, τρομάζουν τις προθήκες
επίσημα εκδιδόμενα _παύλες τελείες αλλοιωμένοι κώδικες
συνονθύλευμα άχρηστων διακανονισμών
ακυρωμένες διασταυρώσεις κατατρεγμένες αποφάσεις
μετρικές ράγες πασχίζουν τα χωρέσουν τα δίμετρα χρωστούμενα


Τα τραίνα μου περνούν
Σε ασφαλή διέλευση
Κανένα σταθμό δεν καταδέχονται
Κανέναν ανάπηρο σταθμάρχη δεν ακούν

σινιάλο κόκκινο δε διαπραγματεύονται
αμετανόητα απειλητικά

ξεχασμένα δρομολόγια παροπλισμένες αποβάθρες
βαγόνια ερειπωμένα δίφραχτα σπασμένα
τρύπιες σημαίες ισόπεδες αφύλαχτες διαβάσεις


Μόνο τα σιδερένια όνειρα νηστικά κι επίμονα
ουρλιάζουν στις στρωτήρες, τινάζοντας
στριφώνια χρυσές εφεδρείες καριέρες τακτοποιημένες

περόνη σπασμένη ξερνάει
εικόνες θύμησες ανάγκες

ελατήριο παραμορφωμένο φτύνει
πλάνα απαιτήσεις ανακωχές

παλιές αγάπες συμφωνίες καταπατημένες
την καρατομημένη ήβη
με μπάσα πρόστυχα διεγείρουν,…

άσφαιρα όνειρα


Κι ο δρόμος που δεν πήραμε
γλιστράει στην κλεψύδρα
χάνεται στην κινούμενη άμμο


ο δρόμος που προδώσαμε
κύκλος μηδενικής ακτίνας
απαιτεί απαλλαγή

καταδικάζεται,…

Φεύγει το φως
Ζεστό αίμα ηδονής
γεμίζει τις ρυτίδες γράσο
τις γέφυρες ξεδιάντροπα γκρεμίζει
υποστυλώματα και λεγεώνες «κομμένων κεφαλών»
σκόνη για λάφυρα και καρτελάκια λιθοβολισμών

οπλίζει η ανάγκη σημαδεύει και πυροβολεί


δις εις θάνατον
………………………………………………………………………………

άλλη μια στάση αβλαβής και γύρω οι σύντροφοι λιγοστεύουν,…
......................................................................................................................




τα τραγούδια παλιά
οι φωνές παλιές
οι μουσικές νέες
οι ήχοι νέοι
νέες κι οι κραυγές,

εξασκημένοι όπως είμαστε στις επετείους ήττας
είπαμε και φέτος να το γιορτάσουμε με παρελάσεις αρχαίων αρμάτων, αλλά και νεώτερων και «πειραγμένων» προσεγγίσεων ... ( είναι μια ευκαιρία στους νέους αναγνώστες του Non Mollare Mai να γνωρίσουν παλιά τραγούδια στην αυθεντική τους πρώτη εκτέλεση αλλά και τις υπέροχες διασκευές τους)

ακούγονται  εκτός των άλλων:
Η Θανάσιμη Μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη του Διονύση Σαββόπουλου με τους Πυξ Λαξ
Η Συγκέντρωση της Ε.Φ.Ε.Ε. του Διονύση Σαββόπουλου με τη Δήμητρα Γαλάνη προγραμματισμός ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Β.
Οι παλιοί μας φίλοι του Διονύση Σαββόπουλου με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη
Θαλασσογραφία του Διονύση Σαββόπουλου με τη Ελένη Τσαλιγοπούλου ενορχήστρωση Υπόγεια Ρεύματα
Το Δέντρο του Διονύση Σαββόπουλου, προσαρμογή στίχων B.D.FOXMOOR με τους Active Memder









Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Η Προσευχή των κοιμισμένων






 Every Saint Has a Past
Every Sinner Has a Future

                  Oscar Wilde 



Ας είναι όλοι ίδιοι
Ας είναι όλοι κανονικοποιημένοι
τυφλοί, δίκαια μοιρασμένοι

Ας είναι όλοι διακανονισμένοι

Άδειοι επίπεδοι κι αλυσοδεμένοι


Ας έχουν άπειρο χρόνο
να καταναλώνουν
 
Πίτσες πλαστικά αυταρέσκεια

βαρβιτουρικά βεβιασμένα υγρά
ληγμένα πριν την ώρα τους
κι υγροποιημένα στην αφλογιστία τους  

ανούσιες αργίες λαδωμένες παραλίες  
συμβόλαια εκτελεστά

επίσημα υπογραμμένα
 
εμβόλια αποσιωπητικά
υστερόγραφα με νόημα  
 
δοκιμές διαιώνισης  
όρκους μεταμέλειες,…

Ας είναι αυτοί οι νικητές
Κι εμείς οι μοιραίοι

Μην τους πιστεύεις

Συνέχιζε να γράφεις στο γυμνό της σώμα της Ζωής

με το μπλάβο χρώμα
Μιας και Μοναδικής Θεάς 
που μπορεί να σε διεκδικεί
μονάχα για λογαριασμό της

Συνέχιζε ν' αφήνεις εδώ
στη Ρωγμή του Χρόνου 

σημάδια ανυπακοής

αλήθειες συντριβής 

πτήσεις απαίτησης 

Μελωδίες αυθεντικής 
κι ανυποχώρητης Αλητείας....















for a while...


Come on Baby…
but  

Don’t follow me
I am lost too…









" και η καρδιά μας αερόστατο, γελάει στο κενό"







Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Η Μαίρη_ Παύλος Παυλίδης










Μουσική: Παύλος Παυλίδης, Ορέστης Μπενεκας
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης




Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
σβήνουν τα φωτά κι η ταινία ξεκινά
λίγο μετά το πιο βαθύ σκοτάδι.

Βλέπει τους ανθρώπους στο πανί να τρέχουνουνε
τόσο αγαπιούνται πια που δεν αντέχουνε
κι ο ένας τον άλλο σημαδεύει και πυροβολά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
σ' αυτό το σπίτι δεν αντέχει άλλο
αυτοί οι τοίχοι της πλακώνουν την καρδιά
θέλει ένα χώρο κάπως πιο μεγάλο.

Θέλει μια ζούγκλα αριστερά κι απέναντι
μια Σαχάρα σιωπηλή κι απέραντη
κι ο Δούναβης κάπου στη μέση να κυλά.

Κλεφτές κι αστυνόμοι σαν τρελοί να τρέχουνε
τόσο μισιούνται πια που δεν αντέχουνε
να ζουν οι μεν από τους δε ξεχωριστά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
τι να την κάνει την παλιά ζωή της
μου' στείλε μήνυμα γι' απόψε στις 9
σε μια σκηνή να σκοτωθώ μαζί της..

Λέει πως θα είμαστε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι
Bonnie and Clyde έστω για μια βραδιά.

Κι έτσι πια θα ζήσουμε και μεις το ρίσκο μας
στην Πατησίων και στο San Francisco μας
γράφουν police και ΄δω τα περιπολικά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
μες τις οθόνες της αρέσει να κοιτά
όλα αυτά που ζούνε όλοι οι άλλοι.

Λέει πως θα είμαστε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι
Bonnie and Clyde έστω για μια βραδιά.

Κι έτσι πια θα ζήσουμε και μεις το ρίσκο μας
στην Πατησίων και στο San Francisco μας
γράφουν police και ΄δω τα περιπολικά.

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Ανδρόγυνα_ για τη Sταυρούλα







Στην Αγαπημένη μου Σταυρούλα
Στην αδελφούλα μου
που σήμερα έχει τα γενέθλια της





Ας πούμε λοιπόν πως είναι καλοκαίρι
τα κύματα σταμάτησαν κι αλλάξανε φορά 
ο Ήλιος κράτησε αναπνοή
Η έρημος ρούφηξε μια κοίτη δροσερή

η Νύχτα σηκώθηκε στα νύχια
Είδε κορίτσι γυμνό να σεργιανά
στα όρη με νέα γνώση αγκαλιά
τα ρούχα να ξεσκίζει με φιλιά

νέα ύψη νέα αύριο
τις κορυφές αναδιατάξανε
η υπόσχεση δεν έλειωσε
κι είπανε θαύμα

τα σύνορα του χτες με το αύριο αλλάξανε

Εμείς αέναοι αλλάζουμε
πιστοί στου αρχαίου σώματος τις προσταγές
Μένοντας ίδιοι αποφθέγματα ωραία
μηρυκάζουμε 
τα δεδομένα σε σελοφάν αεροστεγές
με τις πρέπουσες τιμές
ενταφιάζουμε


Ο κόσμος απ’ την ανάποδη
Γυρίζει
Παράξενα κοιτάζουν τις ερωτήσεις
τις άλλες απαντήσεις
τις εμμονές
τις αντίστροφες κινήσεις


έτσι περνούν τα χρόνια για αυτούς,…

γερνάνε στην μπάλα
γυρνάνε στης μαμάς τους
τη γέρικη ποδιά
(γαλάζια) χάπια καταπίνουν
μοιράζονται ψεύτικη αγκαλιά
ηδονή κι υποκρισία
βράδυ κρυμμένοι στα στενά
την Κυριακή πρωί
καμαρωτοί στην εκκλησιά  

έτσι περνούν γι αυτές τα χρόνια
ζαρώνουν στον καθρέφτη
σιδερώνοντας σεντόνια
δεν ερωτεύονται ξανά
χοντραίνουν στα κουτσομπολιά 

μισούν κορμί μπουγάδα αλλαγή
μοιράζουν ψωμάκια στα μνημόσυνα
στασίδια κι ανάθεμα στην κάθε υποψία
μαύρο μαντήλι δικαίωσης προσμένουν
κι ολόλευκη εξαγνισμένη
υστεροφημία

έτσι περνούν τα χρόνια για αυτούς

έτσι και για μας

γερνάνε
δεδομένοι οικογενειάρχες βολεμένοι

γερνάμε

μεσήλικες αναρχικοί ερωτευμένοι