«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Αρσενική Πόρπη





                         Στον Αποστόλη  


Ξημέρωνε μια ακόμα κλεμμένη Κυριακή_ Άκυρα χείλη,αφυδατωμένα, αιχμάλωτα με ειλημμένες αποφάσεις, μάτωναν χαρακωμένα με ερωτήσεις_ μάταια ψάχνοντας δροσιά_ φτηνοί εργάτες έπλεναν τους δρόμους_ 
όπως πάντα είχε φτάσει νωρίς  

Φόρεσε μαύρα_ άκουσε υπομονετικά όλες τις καινούργιες υποσχέσεις_ όλα τα γυαλικά ξερνούσαν τελευταία, τα ίδια ξινισμένα σύμβολα. 
Στήθηκε από νωρίς στη γωνία να περιμένει
Τα τρένα περνούσαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα_ δοκίμασε να περάσει απέναντι_ χωρίς τα γυαλιά του_ πάντα τα κατάφερνε και πάντα απορούσε_  πλήρωνε υπομονετικά τα διόδια και επέστρεφε πίσω άπραγος. Η τροχιά του πάντα ασύμβατη με την πραγματικότητα. Μια στροφή ακόμα; Ήθελε όπως πάντα: αυτός να είναι έτοιμος! Όταν έρθει η ώρα!!! Επιμελώς προσπαθούσε να αγνοεί τη μοναδική ως τώρα βεβαιότητα: εδώ και πολύ καιρό είχε μείνει μόνος του.

Σημάδια στις πέτρες, ψέματα σαν πρωινό τέντωμα,βολικές λησμονιές, κι αυτές οι μέρες χωρίς όνομα, διαρκώς του υπενθύμιζαν τις ορθές κινήσεις των πιονιών, τις λεπτομέρειες των επιτρεπτών πράξεων, το φάσμα εκπομπής ξεχασμένων νετρίνων, αλλά και την προσαρμοστικότητα των δυνητικών εφαρμογών λελογισμένων και πάντα εγκόσμιων τελεστών … αλλά αυτός όπως πάντα στον κόσμο του! Επέμενε να δραπετεύει στην μπάρα με τους αριθμούς… ολοένα και πιο μακριά, διαρκώς και ψηλότερα και πάντα χωρίς να κρατάει δυνάμεις για το γυρισμό… 
την περίμενε
Εκείνη άστραφτε μακριά με την ψευδαίσθηση της αναντικατάστατης… μοίραζε ασπιρίνες και μέντες σε ανυποψίαστους συγγενείς και πρόθυμους τακτοποιητές…
κι η Ζωή είχε πλησιάσει ακόμα πιο κοντά

-Εσύ μακριά _ Η Ζωή ακόμα πιο κοντά _ σκεφτόταν

Μόνο εκείνος ο μικρός επέμενε, να χαλάει διαρκώς το φινάλε_ Ακούραστος,  κάθε φορά και καλύτερα,  αντέστρεφε τις τακτοποιημένες βεβαιότητες και εξακολουθούσε να χλευάζει όλα τα άγια της δεξιάς τους στήλης… τον κοιτούσε με σεβασμό και δέος. Επιτέλους όλες οι ματαιωμένες πτήσεις έπαιρναν εκδίκηση!

Νύχτωσε κι ακόμα να φανεί_ για χιλιοστή φορά κοίταξε το ρολόι που πάσχιζε να του θυμίζει την απλότητα όλων των συμβιβασμών_ Η βίζιτα έτσι κι αλλιώς ήταν πληρωμένη
Δοκίμασε έναν ακόμα espresso στο bar _ Η απρόσμενη εφηβεία εξακολουθούσε να κρύβεται_ στη μεστή του γεύση _ έκανε παρέα στις σκέψεις των θαμώνων _ μαγικές εικόνες τον έκαναν διαρκώς να έχει ένα ζεστό χαμόγελο στην όψη _ του θύμιζαν  την πρίζα να ντρέπεται κάθε τόσο με την ανικανότητα της, να εξισορροπήσει τα χιλιάδες volt που με μαεστρία της υπέκλεπτε   
-Ντρέπεται ποτέ η πρίζα; Επίμονα την ρωτούσε  
Μα εκείνη Δεμένη πίσω, επαγωγικά εξακολουθούσε να βραχυκυκλώνει στην ιδέα και μόνο … κι αμάθητη στην εναλλασσόμενη τάση και φοβισμένη με τη βίαιη εξάλειψη φορτίου που την περίμενε, τον έχανε διαρκώς… δεν μπορούσε να διαχειριστεί το απύθμενο βάθος του «τώρα» αλλά κι εκείνο το μίζερο «μπροστά» που ερχόταν και που αντιλαμβανόταν πως ήταν ένα μεγάλο πίσω

Υποψία φορτίου μπροστά δεν υπήρχε! Το ήξερε
Μόνο Εδώ! Μόνο Τώρα

Επιτέλους φάνηκε
Κουρασμένη και παραδομένη στα ρηχά αγοραία καθήκοντα. Την αγκάλιασε και τη φίλησε με πάθος στο στόμα. Τον κοίταξε με απορία και τον επέπληξε_ πρόστυχα μάτια ματαιοπονούσαν να καταγράψουν τη μαγική εικόνα τους
_ συνέχισε κανονικά να την φιλά και να την χαϊδεύει με πάθος_  Κι αμέσως σα χνούδι του ήρθε στη μνήμη:  



« Να με φιλάς. Παντού. Μπροστά στους περαστικούς, παντού. Πάνω στα μούτρα τους να με θοπεύεις. Να γεμίζει τέχνη η πόλη . Δεν ξέρουν οι περαστικοί από τέχνη»
   

Ένας τεράστιος μαγνήτης άρχισε να έλκει
και να κολλάει τις ώρες στο πυρακτωμένο σίδερο
μια αχόρταγη μαύρη τρύπα βάλθηκε για μια ακόμα φορά να αμφισβητεί τη βαρύτητα

κι ο Χρόνος πολύτροπος να εξαϋλώνεται
ο Χώρος ανήμπορος να καμπυλώνεται… κι αυτή σαστισμένη κι αμήχανη να κοιτάζει πέρα, άλλοτε μ’ ανοιχτά κι άλλοτε με σφραγισμένα μάτια
- Άρχισες να γυρίζεις πίσω;…
- Ξέρεις ότι κλείνεις διαρκώς τα μάτια;… τη ρώτησε σιγανά

Σπάραζε στα χέρια του, αλλά παρέμενε πάντα κρυμμένη μέσα στο μαύρο καπνό,
ανήμπορη στο τώρα, ασφαλισμένη στο άδικο χτες
μπερδεμένη στο κενό σήμερα_ μετανοιωμένη που τον είχε αφήσει να περιμένει τόσες ώρες άπραγη.
Παρακαλούσε να μείνει στο όνειρο. Από τη μια… γιατί από την άλλη: Η τετράγωνη λογική της φρόντιζε στο παραπέντε να της υπενθυμίζει «τον προορισμό του ανθρώπου», αυτή η πεπερασμένη εμμονή να κρέμεται σα σκιάχτρο από πάνω της και να την εμποδίζει  να απολαύσει τη στιγμή, ακυρώνοντας κάθε πιθανότητα να ξεφύγει είτε από το χτες, είτε από το τώρα
αύριο έτσι κι αλλιώς ήξερε ότι δεν υπήρχε_
-Αύριο δεν υπάρχει! της επαναλάμβανε συχνά σα σύνθημα που έπρεπε να αποστηθίσει

Δεν πήρε απάντηση
Την είχε πάρει ο ύπνος _ Εξαντλημένη κι ήσυχη ονειρεύτηκε διεξόδους, μακριά από το όνειρο, σε ασφαλείς οδούς συνηθισμένης κενότητας

Ξύπνησε κι είχε αλλάξει φορά πάλι το ρεύμα…
Ξεχάστηκε
Σε λίγο θα έφευγε αφήνοντας ανοιχτή πληγή και λήθη.. Πλημμύρισαν οι  δρόμοι κι από παντού ήσυχες απουσίες
Σε λίγο απλά θα τον ξεχνούσε_ έτσι αταίριαστος που ήταν με τον κύκλο της_  με την ίδια αφέλεια που είχε ξεστομίσει εκείνο το αλησμόνητο:
«Δυό μέρες όπου θες, όποτε θες.» 
 _Δεν κάνεις ποτέ τέτοιες ανήθικες προτάσεις, σε κάποιον που τον έχουν χαρακτηρίσει ως:  «Διάβολο Μεταμορφωμένο»_ την είχε προειδοποιήσει...


 

Μια ώρα πριν
Είχε έρθει η ώρα/ για κείνον
Έφευγε πρώτος_ το ήξερε

Σήκωσε το γιακά
Παγωνιά
δαγκώνει ο Γενάρης,
είχε όπως πάντα, κόντρα τον καιρό, μα εκείνο το 30-άρι παράσημο καρφιτσωμένο στο πέτο, τον έκανε και χαμογέλασε αληθινά

Ξημέρωνε κι ένα μπλάβο αίμα άρχισε να βάφει
την έξοδο 






..........................

Όσοι μοίρασαν τα υπάρχοντα τους
Κι έζησαν την κοινοκτημοσύνη των άστρων
Έχουν την αυθάδεια να απαιτούν μια ζαριά ακόμα
_ κι ας είναι ντόρτια_

Ρίξε εξάρες ρε Φίλε!!!
Μιλώντας για ρόλους

Γενάρης 2015





















«Κανένα bad timing, απλά δείλιασες τη σωστή στιγμή»  




Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Πρωτοχρονιά 2015








Μέσα σε παλιά βιβλία
Ξεθωριασμένα όνειρα
Έτοιμες βαλίτσες κι υποσχέσεις «πάντα» κενές
Συνεχίζει υπομονετικά να
Μεγαλώνει η Μέρα!

Αύριο λες
Κι οι κωνικές μελωδίες
Ανατριχιάζουν τις τακτοποιημένες μέρες τους


Σα μυσταγωγία απλώνεις πάνω στο χάρτη της οικουμένης, νεανικά όνειρα,
σχέδια μιας άλλης Ζωής…
κι εσύ τυχερός
είσαι ΕΚΕΙ μαζί τους…

Όλοι μαζί, παράξενοι φουτουριστές
Μαζεύονται σιωπηλά
πρωί πρωί να μεταλάβουν…
Σταγόνες μόνο …
Άγια Μετάληψη _ 
(που άπειρη, έμαθαν να διαχειρίζονται και να απαιτούν οι τρελαμένοι νευρώνες σου,
τα μουδιασμένα άκρα σου,
τα έντρομα χείλη σου
ΟΛΑ…)   



ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Χαρά κι αλήθεια 
σε όλους όσους βαδίζουν χαρούμενοι 
πάνω στο σχοινί
Χωρίς δίχτυ και χωρίς να κρατούν δυνάμεις για το γυρισμό
«Με τον Ανθό του Μηδενός και το κρασί τ’ Απείρου,…»


Venceremos!!!!

















Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Νοέμβρηδες πολλοί πάνω στο ράφι…






Η σημερινή ανάρτηση 
είναι αφιερωμένη στη Δάφνη





Ο Κατσαρός είναι πάντα εδώ και μάχεται,…
Νικητής,....

Στις Νέες πυρκαγιές αναγεννιέται
Δε χαρίζει τίποτα και δε χαρίζεται σε κανέναν

Νικητής,.... και ηττημένος

 
               Στο νεκρό δάσος

                   Του Μιχάλη Κατσαρού


Στο νεκρό δάσος των λέξεων προχωράω.
Ανάβω τα χλομά φανάρια στους δρόμους
προσπαθώ ν’ αναστήσω.
Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές
σε μυστικές συνεδριάσεις
τα ονόματα που οδήγησαν
όλα δολοφονούνται.
Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι
ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις
σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται
χειραψίες
φριχτά υπομνήματα
Παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται-
Τώρα πεθαίνουν



Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές.
Ω Τέλμαν Τάνεφ
παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες
δαφνοστεφείς ήρωες
μυθικά πρόσωπα
ελάτε.

Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν
ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας
οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις
οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται
κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας
μας περιπαίζουν.
Εγώ έχω μέσα στη θύμηση μου
την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες
με τη φωτιά κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα
Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ.
Έχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε
τη νύχτα τον Λένιν
τον έξαλλο Μαγιακόφσκι που πυροβολούσε
τους υπουργούς
τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες.


Πως βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά
ο Κος Διευθυντής
ο διπλωματικός ακόλουθος
ο Κος πρέσβης;
Και τώρα τι πρέπει να γίνει
σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων
σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;


Πως θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές
Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;
 
 .....................................................














Υστερόγραφο. Νοέμβρης 2014

Υπάρχουν δύο τρόπο να μιλάει κανείς για αυτά τα ορόσημα

Η στάση της ήττας._

Κι η στάση της ευθύνης _ακόμα και για πράγματα που δεν ευθύνεσαι αφού βιολογικά δεν ήσουν παρών_

Η λαθεμένη τακτική, κάθε φορά της πρωτοπορίας, μας  απασχολεί όλους όσους στρατευτήκαμε στο κίνημα, όλους όσους στο αίμα μας κυλάει το όνειρο, όσους ονειρευτήκαμε το Νέο Άνθρωπο του
Che… και μας απασχολεί με την έννοια ότι σε κάθε καμπή του κινήματος συμβαίνει κάθε φορά το ίδιο:
Στις θέσεις κλειδιά βρίσκονται πρόσωπα που αποδεικνύονται, εκ των υστέρων,  κατώτερα των περιστάσεων,… όμως αυτά τα πρόσωπα με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο βρέθηκαν εκεί, ανατράφηκαν έτσι και τελικά έκαναν λάθη που στοίχησαν εκτός από τις βαριές ήττες του κινήματος και το πισωγύρισμα του… αλλά και ανθρώπινες ζωές. Θυσίες και Οικογένειες νεκρών και σακατεμένων…  

Νιώθουμε μεγάλη ευθύνη γι αυτό. Νιώθουμε ακόμα μεγαλύτερη απέναντι και στους πανίσχυρους μηχανισμούς_ που όντας υπεύθυνοι για όλα αυτά, σφυρίζουν κλέφτικά για τότε_ κι ασχολούνται τάχα μονό με το σήμερα και το αύριο…. Της δευτέρας παρουσίας

Οι μέρες που θα ’ρθουν απαιτούν Στράτευση, καθαρό μυαλό και μια Πρωτοπορία που θα αφουγκράζεται, θα εκτιμά σωστά, που θα αναδεικνύεται μέσα από συλλογικές και συγκεντρωτικές διαδικασίες, για να μπορεί να οικοδομήσει τη Νέα Κοινωνία , στην κορυφή της οποίας θα βρίσκεται ο Νέος Άνθρωπος

Με βάση αυτήν την οπτική θυμόμαστε και γράφουμε για αυτήν τη μέρα.
Με προσωπική ευθύνη, πίκρα αγανάκτηση και ΕΠΙΜΟΝΗ

Δεν αποδεχόμαστε τον πεσιμισμό
Ούτε τον αντιστασιακό ούτε το γενικότερο 



Θά' ρθουν μέρες




Όπως συμβαίνει πάντα οι αληθινοί πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών δε μιλάνε ποτέ, κρατάνε το όπλο παρα-πόδα,….κρύβουν το χαλκό βαθιά και περιμένουν,…

Αυτοί που μιλάνε ήταν απλά απόντες
_ήρθαν μετά για τις καρέκλες και τις αναλύσεις _ και δυστυχώς υπάρχουν διαφόρων ειδών καρέκλες κι επετηρίδες,….



















Νοέμβρης του 2009_

ελπίζοντας σε συνελεύσεις και ψηφοφορίες….





Το χέρι σηκώσαμε ψηλά
αγγίξαμε πληγή

Μεγάλη και βαθιά πληγή

Μιας μεγάλης γενιάς
Μιας μεικτής προσευχής
Μιας μεγάλης πλάνης
Μιας στυγνής φυλακής

περίστροφο Δεν είχαμε ποτέ!
Μόνο εφήμερες σημαίες
Μας εμπιστεύτηκαν, στα λίγα τετραγωνικά
των κομματικών γραφείων
θαμπές

περιβόλι Δεν είχαμε ποτέ
αίμα να σπείρουμε
Φτηνής οργής θυμάρι να μοιράσουμε

καπνοδόχο Δεν είχαμε
σταχτιές σκιές να σκορπίσουμε

Μόνο γραμμή μας τράβηξαν
πεδίο υποταγής και λήθης


Δεν είχαμε ουρανό ψίχουλα να πετάξουμε
δε βλέπαμε πουλιά
ακούγαμε μόνο ουρλιαχτά
δόλια αγχόνη μας έσταξαν στα μάτια
άδικες θυσίες μας εκπαίδευσαν να συγχωρούμε


με χειροπέδες δέσανε σφιχτά
όνειρο και τραγούδι

Δεν είχαμε θεωρία, ούτε πράξη
Μόνο πραχτική αριθμητική
σε αχτίφ μας εκχώρησαν
την τακτική της αναρρίχησης


Και πέρασαν έτσι σκορπώντας 36 χρόνια ξενιτιάς


Ακούγαμε μόνο τους παλιούς να κλαίνε σιγανά
Κάθε φορά
Που σηκώναμε το χέρι
Με την μονολιθικότητα παντιέρα
Και καταψηφίζαμε την ελπίδα,
Κάθε φορά που με το σκουριασμένο βελόνι της καθαρότητας
τρυπούσαμε κι εμείς το μεγάλο αερόστατο
που κρυφά τις νύχτες σχεδίαζαν για να πετάξουμε


Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια

τα επώνυμα άλλαξαν
Τα τοπωνύμια αράχνιασαν
Τα εικονίσματα μετάνιωσαν
Τα πορτραίτα των αγίων ξυρίστηκαν
Και αντικατεστάθησαν με θυρεούς


Αϊτούς Δικέφαλους κι εκδικητικούς,…


τα μικρά κόκκινα σηματάκια
πλάνα μα τόσο ευφάνταστα
που τρυπούσαν το πέτο της ανέμελης αυθάδειας μας
γίνανε γραφικές κονκάρδες υποταγής,
καρικατούρες θλίψης, ξόανα ψευτιάς
γκρεμισμένα τείχη απάνθρωπης εξαθλίωσης



νικητές λοιπόν…
 
άλλαξαν φορά στα ρεύματα,
πάμπλουτοι
γύρισαν τα δρεπάνια αντίστροφα
κόψανε τα σχοινιά του ουρανού
έφυγε ψηλά αυτός
και τα σφυριά τους λείαναν
τις γωνίες στο άδικο μα
και δοκιμασμένο αμόνι


κι εμείς βυθό
με την άγκυρα
και τους τόμους των κομματικών βιβλίων αγκαλιά
………………………………………………………………………………………………………………………







Νοέμβρης του 2010_ ταξιδεύει μέσα στο άδειο τραίνο

Μέσα σ’ αραχνιασμένα ερμάρια
τακτοποιημένων τάφων
παράφωνα εμβατήρια νικητών
και σκόνη λήθης
περνούν αχόρταγοι συρμοί τα όνειρα μου

αγκομαχούν φορτωμένα
ελεγχόμενες αφελείς εκρήξεις
ασφαλείς πόθοι προδομένοι
αιχμάλωτοι σ’ απεργία πείνας


Οι ήρωες μου Νεκροί
στη σκευοφόρο συνωστίζονται
φέρετρα με βαριά κορνίζα
τιμητικές φρουρές πυροβολισμοί στον αέρα
και το βράδυ βαριές ανάσες απ’ τα δακρυγόνα των καναλιών


τριάντα εφτά στάσεις κι ούτε μια φορά δεν άνοιξαν οι πόρτες


Άσφαιρες μέρες ροκανίζουν τα ξεθωριασμένα αμπέχονα
κιτρινισμένα φύλλα σύνδεσης χαρτογραφούν τα υψώματα
βιβλιάρια ποτισμένα φορμόλη και σφραγίδες νομοταγούς μελάνης
καταγράφουν τους τόκους υποταγής, φυλακίζουν τα ευρήματα για τους μελλοντικούς τυμβωρύχους


συνταξιούχοι αμπελουργοί με ξινισμένα κρασιά ραντίζουν
μπαγιάτικα καρβέλια να μπουχτίσει μούχλα το αγίασμα
πανιασμένα πρόσωπα αποκαθηλώνουν τα αιχμηρά λείψανα,
τα διπλώνουν σε διψήφια ποσοστά,…
φρεσκοξυρισμένοι αστοί, υπάλληλοι γραφείου, μιλάνε
« για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν»
πράσινα δημοσιοϋπαλληλικά μανίκια ξεσκονίζουν τα έδρανα των ισόβιων συνέδρων, ποτίζουν με νέο αίμα τη λερναία Ύδρα της καθαρότητας


Οι φίλοι που μαζί στα σκουριασμένα βαγόνια σκαρφαλώναμε
στην παλιά πλατεία γινήκαν φανοστάτες, γράφουν και μιλάνε ηλεκτρικά
σπασμένες λάμπες λεηλατημένες από τον καιρό
λούζονται νέα σκέψη κι υπεύθυνα γηρατειά μεσαίου χώρου
με συμπάθεια τα τραινάκια μου χαιρετούν
άλλες σημαίες άλλα εμβατήρια άλλα καφενεία

όμως
Κανείς δεν ανεβαίνει
Κανείς δεν ταξιδεύει πια
Κανείς δεν ονειρεύεται

Τα ψέματα δερματόδετα, ψυχρός σωρός, τρομάζουν τις προθήκες
επίσημα εκδιδόμενα _παύλες τελείες αλλοιωμένοι κώδικες
συνονθύλευμα άχρηστων διακανονισμών
ακυρωμένες διασταυρώσεις κατατρεγμένες αποφάσεις
μετρικές ράγες πασχίζουν τα χωρέσουν τα δίμετρα χρωστούμενα


Τα τραίνα μου περνούν
Σε ασφαλή διέλευση
Κανένα σταθμό δεν καταδέχονται
Κανέναν ανάπηρο σταθμάρχη δεν ακούν

σινιάλο κόκκινο δε διαπραγματεύονται
αμετανόητα απειλητικά

ξεχασμένα δρομολόγια παροπλισμένες αποβάθρες
βαγόνια ερειπωμένα δίφραχτα σπασμένα
τρύπιες σημαίες ισόπεδες αφύλαχτες διαβάσεις


Μόνο τα σιδερένια όνειρα νηστικά κι επίμονα
ουρλιάζουν στις στρωτήρες, τινάζοντας
στριφώνια χρυσές εφεδρείες καριέρες τακτοποιημένες

περόνη σπασμένη ξερνάει
εικόνες θύμησες ανάγκες

ελατήριο παραμορφωμένο φτύνει
πλάνα απαιτήσεις ανακωχές

παλιές αγάπες συμφωνίες καταπατημένες
την καρατομημένη ήβη
με μπάσα πρόστυχα διεγείρουν,…

άσφαιρα όνειρα


Κι ο δρόμος που δεν πήραμε
γλιστράει στην κλεψύδρα
χάνεται στην κινούμενη άμμο


ο δρόμος που προδώσαμε
κύκλος μηδενικής ακτίνας
απαιτεί απαλλαγή

καταδικάζεται,…

Φεύγει το φως
Ζεστό αίμα ηδονής
γεμίζει τις ρυτίδες γράσο
τις γέφυρες ξεδιάντροπα γκρεμίζει
υποστυλώματα και λεγεώνες «κομμένων κεφαλών»
σκόνη για λάφυρα και καρτελάκια λιθοβολισμών

οπλίζει η ανάγκη σημαδεύει και πυροβολεί


δις εις θάνατον
………………………………………………………………………………

άλλη μια στάση αβλαβής και γύρω οι σύντροφοι λιγοστεύουν,…
......................................................................................................................




τα τραγούδια παλιά
οι φωνές παλιές
οι μουσικές νέες
οι ήχοι νέοι
νέες κι οι κραυγές,

εξασκημένοι όπως είμαστε στις επετείους ήττας
είπαμε και φέτος να το γιορτάσουμε με παρελάσεις αρχαίων αρμάτων, αλλά και νεώτερων και «πειραγμένων» προσεγγίσεων ... ( είναι μια ευκαιρία στους νέους αναγνώστες του Non Mollare Mai να γνωρίσουν παλιά τραγούδια στην αυθεντική τους πρώτη εκτέλεση αλλά και τις υπέροχες διασκευές τους)

ακούγονται  εκτός των άλλων:
Η Θανάσιμη Μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη του Διονύση Σαββόπουλου με τους Πυξ Λαξ
Η Συγκέντρωση της Ε.Φ.Ε.Ε. του Διονύση Σαββόπουλου με τη Δήμητρα Γαλάνη προγραμματισμός ενορχήστρωση Κωνσταντίνος Β.
Οι παλιοί μας φίλοι του Διονύση Σαββόπουλου με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη
Θαλασσογραφία του Διονύση Σαββόπουλου με τη Ελένη Τσαλιγοπούλου ενορχήστρωση Υπόγεια Ρεύματα
Το Δέντρο του Διονύση Σαββόπουλου, προσαρμογή στίχων B.D.FOXMOOR με τους Active Memder









Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Η Προσευχή των κοιμισμένων






 Every Saint Has a Past
Every Sinner Has a Future

                  Oscar Wilde 



Ας είναι όλοι ίδιοι
Ας είναι όλοι κανονικοποιημένοι
τυφλοί, δίκαια μοιρασμένοι

Ας είναι όλοι διακανονισμένοι

Άδειοι επίπεδοι κι αλυσοδεμένοι


Ας έχουν άπειρο χρόνο
να καταναλώνουν
 
Πίτσες πλαστικά αυταρέσκεια

βαρβιτουρικά βεβιασμένα υγρά
ληγμένα πριν την ώρα τους
κι υγροποιημένα στην αφλογιστία τους  

ανούσιες αργίες λαδωμένες παραλίες  
συμβόλαια εκτελεστά

επίσημα υπογραμμένα
 
εμβόλια αποσιωπητικά
υστερόγραφα με νόημα  
 
δοκιμές διαιώνισης  
όρκους μεταμέλειες,…

Ας είναι αυτοί οι νικητές
Κι εμείς οι μοιραίοι

Μην τους πιστεύεις

Συνέχιζε να γράφεις στο γυμνό της σώμα της Ζωής

με το μπλάβο χρώμα
Μιας και Μοναδικής Θεάς 
που μπορεί να σε διεκδικεί
μονάχα για λογαριασμό της

Συνέχιζε ν' αφήνεις εδώ
στη Ρωγμή του Χρόνου 

σημάδια ανυπακοής

αλήθειες συντριβής 

πτήσεις απαίτησης 

Μελωδίες αυθεντικής 
κι ανυποχώρητης Αλητείας....















for a while...


Come on Baby…
but  

Don’t follow me
I am lost too…









" και η καρδιά μας αερόστατο, γελάει στο κενό"