«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Η Μαίρη_ Παύλος Παυλίδης










Μουσική: Παύλος Παυλίδης, Ορέστης Μπενεκας
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης




Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
σβήνουν τα φωτά κι η ταινία ξεκινά
λίγο μετά το πιο βαθύ σκοτάδι.

Βλέπει τους ανθρώπους στο πανί να τρέχουνουνε
τόσο αγαπιούνται πια που δεν αντέχουνε
κι ο ένας τον άλλο σημαδεύει και πυροβολά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
σ' αυτό το σπίτι δεν αντέχει άλλο
αυτοί οι τοίχοι της πλακώνουν την καρδιά
θέλει ένα χώρο κάπως πιο μεγάλο.

Θέλει μια ζούγκλα αριστερά κι απέναντι
μια Σαχάρα σιωπηλή κι απέραντη
κι ο Δούναβης κάπου στη μέση να κυλά.

Κλεφτές κι αστυνόμοι σαν τρελοί να τρέχουνε
τόσο μισιούνται πια που δεν αντέχουνε
να ζουν οι μεν από τους δε ξεχωριστά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
τι να την κάνει την παλιά ζωή της
μου' στείλε μήνυμα γι' απόψε στις 9
σε μια σκηνή να σκοτωθώ μαζί της..

Λέει πως θα είμαστε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι
Bonnie and Clyde έστω για μια βραδιά.

Κι έτσι πια θα ζήσουμε και μεις το ρίσκο μας
στην Πατησίων και στο San Francisco μας
γράφουν police και ΄δω τα περιπολικά.

Η Μαίρη λέει να πάει απόψε σινεμά
θα πήγαινε αν μπορούσε κάθε βράδυ
μες τις οθόνες της αρέσει να κοιτά
όλα αυτά που ζούνε όλοι οι άλλοι.

Λέει πως θα είμαστε καταζητούμενοι
ερωτευμένοι και πολύ χαρούμενοι
Bonnie and Clyde έστω για μια βραδιά.

Κι έτσι πια θα ζήσουμε και μεις το ρίσκο μας
στην Πατησίων και στο San Francisco μας
γράφουν police και ΄δω τα περιπολικά.

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Ανδρόγυνα_ για τη Sταυρούλα







Στην Αγαπημένη μου Σταυρούλα
Στην αδελφούλα μου
που σήμερα έχει τα γενέθλια της





Ας πούμε λοιπόν πως είναι καλοκαίρι
τα κύματα σταμάτησαν κι αλλάξανε φορά 
ο Ήλιος κράτησε αναπνοή
Η έρημος ρούφηξε μια κοίτη δροσερή

η Νύχτα σηκώθηκε στα νύχια
Είδε κορίτσι γυμνό να σεργιανά
στα όρη με νέα γνώση αγκαλιά
τα ρούχα να ξεσκίζει με φιλιά

νέα ύψη νέα αύριο
τις κορυφές αναδιατάξανε
η υπόσχεση δεν έλειωσε
κι είπανε θαύμα

τα σύνορα του χτες με το αύριο αλλάξανε

Εμείς αέναοι αλλάζουμε
πιστοί στου αρχαίου σώματος τις προσταγές
Μένοντας ίδιοι αποφθέγματα ωραία
μηρυκάζουμε 
τα δεδομένα σε σελοφάν αεροστεγές
με τις πρέπουσες τιμές
ενταφιάζουμε


Ο κόσμος απ’ την ανάποδη
Γυρίζει
Παράξενα κοιτάζουν τις ερωτήσεις
τις άλλες απαντήσεις
τις εμμονές
τις αντίστροφες κινήσεις


έτσι περνούν τα χρόνια για αυτούς,…

γερνάνε στην μπάλα
γυρνάνε στης μαμάς τους
τη γέρικη ποδιά
(γαλάζια) χάπια καταπίνουν
μοιράζονται ψεύτικη αγκαλιά
ηδονή κι υποκρισία
βράδυ κρυμμένοι στα στενά
την Κυριακή πρωί
καμαρωτοί στην εκκλησιά  

έτσι περνούν γι αυτές τα χρόνια
ζαρώνουν στον καθρέφτη
σιδερώνοντας σεντόνια
δεν ερωτεύονται ξανά
χοντραίνουν στα κουτσομπολιά 

μισούν κορμί μπουγάδα αλλαγή
μοιράζουν ψωμάκια στα μνημόσυνα
στασίδια κι ανάθεμα στην κάθε υποψία
μαύρο μαντήλι δικαίωσης προσμένουν
κι ολόλευκη εξαγνισμένη
υστεροφημία

έτσι περνούν τα χρόνια για αυτούς

έτσι και για μας

γερνάνε
δεδομένοι οικογενειάρχες βολεμένοι

γερνάμε

μεσήλικες αναρχικοί ερωτευμένοι  













Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Η γωνία του μαύρου βασιλιά_ σχεδίασμα 2ο









θυμάμαι,….
δυό πιστόλια να με σημαδεύουν
απασφαλισμένα και γεμάτα αξόδευτες σταγόνες
μαγικά βουνά
έτοιμα να χορτάσουν φωτιά
στόματα στόμια και γλυπτά  

Μπροστά
αδήλωτα σαχ έξυπνα να κυκλώνουν
ακήρυχτα ματ άφωνα  
να διασώζονται σε ασύμβατα σκαλοπάτια

πιόνια_  ανθεκτικά ελατήρια
να μάχονται άνισα και να πέφτουν χαρούμενα

αξιωματικούς με αλυσίδες
να μετρούν τα γραμμάρια του διαθέσιμου αέρα
και να σαλπίζουν ανακωχή

Άλογα μαύρα να θυσιάζονται σε πάγια καθήκοντα
Λευκά να υποτάσσονται στην τακτική φυγής

πύργους ακλόνητους _ μ’ Άδειες ημερομηνίες
να πολιορκούνται ακάλυπτοι
και να στενάζουν στις ανοιχτές ευθείες    

Λευκές Βασίλισσες γυμνές να οπισθοχωρούν
και να κηδεύουν στις κινήσεις των άστρων

Λευκούς Βασιλιάδες ηττημένους 
να θρηνούν την απώλεια
του συγκριτικού πλεονεκτήματος

Μαύρες Βασίλισσες εκστασιασμένες κι ανήμπορες
να χτίζονται σε χαρούμενους οικογενειακούς τάφους,…


 

Κι έναν Μαύρο Βασιλιά πάντα στη γωνία

Να ξεφεύγει στην μπάρα με τα γράμματα
να ονειρεύεται πτήσεις
Στη λεωφόρο των αριθμών
Με μόνο σύμμαχο τα αντεστραμμένα ρολόγια

κι η νίκη ζοφερή να υποχωρεί
στη γοητεία της παρτίδας
που εξακολουθεί με τη μαγεία της 
να σαγηνεύει…. 
……………………………………………………













Όταν εμείς μεσήλικες μοιραίοι,
ακόμα,
χυδαία θα ρουφάμε νέκταρ
Απ’ το πλούσιο στήθος της,…..

κάποιοι θα λούζονται εξαπτέρυγα
και θα εξομολογούνται
δακρύβρεχτα συμβόλαια


Μην ανησυχείτε
κανείς δε θα Σας ζητήσει ευθύνες

Όλα τα ανήθικα όνειρα Σας
έχουν την υπογραφή μου,….


Μην ανησυχείτε
Κοιμηθείτε ήσυχοι

Όλες οι υπερβάσεις
που άθελα Σας υπομείνατε
Θα Σας επιστρέψουν στη θέση Σας


Άλλωστε



Εμείς τις δικές μας... τις επιλέγουμε... 













Αγαπημένε Φίλε μου,…
πάντα ο Αύγουστος σου ανήκει…

Οι βασιλιάδες της σιωπής,…
στα ξεχασμένα επισκεπτήρια,…
Καίνε αργίες και γιορτές
Μέρες οργής υφαίνουν
Κι ένα μοίρασμα σιωπής
φορτώνουν στα κόκκινα φεγγάρια
που δύουν με μουσικές υπόσχεση
για μια καινούργια Μέρα








Υ.Γ.  στην μπάρα με τους αριθμούς και στα πρωτοπόρα δυαδικά συστήματα παραμένουν άγνωστες και εντελώς εκτός κλίματος…λογικό, 
αλλά… στα φτηνά περιοδικά και στα παλιά τεφτέρια κυκλοφορούν κάτι σιτεμένες θείτσες με γλυκερά ονόματα και πολλά υποσχόμενους «συνεργάτες»,
που «υπάρχουν» μέσα στην ανυπαρξία και στο ψέμα… 
και δίνουν συμβουλές «επ[ χρήμασι» σε τελειωμένα «κομμάτια»… 
ξεχνώντας ότι αυτά τα άγρια παιχνίδια 
παίζονται μόνο μ’ αυτούς που αντέχουν να περπατάνε ορθοί, 
κόντρα στο ρεύμα μια ολόκληρη ζωή, 
με υγρό μάτι, σταθερό χέρι κι αλάθητο σημάδι
Και δεν είναι μόνοι τους

Ολόκληρες γενιές τους ακολουθούν



«Εβελίνες» περιωπής και διάφορα άλλα ερπετά με σπάνια ονόματα… 
δε ζουν, δεν υπάρχουν… 
παρά μόνο στην άρρωστη φαντασία ανθρώπων απελπισμένων από την ίδια τους τη συνήθεια
απόλυτα μηδενικά με «σπάνια χαρίσματα» 
ανήμπορα να συναισθανθούν ανθρώπινο πόνο… 
κοιτάζουν τη Ζωή από το πάτωμα κι αν κατορθώσουν μπορεί κάποια στιγμή να σκαρφαλώσουν ως την κλειδαρότρυπα….

Sorry girls





Υ.Γ. 2. Κι εσύ φτωχέ  «fον δημητράκη» βάλε τα δυνατά σου,  
συγκέντρωσε όλη σου τη «μαγική» «ενέργεια»… και δες
τους σεισμούς που μέλλονται για να’ ρθουν…
περιέγραψε μας τι θα μείνει όρθιο…
ο εντολέας σου αδημονεί

το ότι είμαστε απέναντι…. δε χρειάζεται να είναι κανείς έξυπνος για να το καταλάβει…

έχετε σκεφτεί όμως, τι ακριβώς θα γίνει
όταν τρεμάμενοι συρθείτε μπροστά μου…

Sorry girls   

Hasta Simpre !!
 


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

Restless








Γράφω τρυγώντας αποστάσεις
λευκό χαρτί διψασμένο αφήνεται
μικρές σταγόνες κόκκινο όνειρο
διαποτίζουν «ηλικία απόγνωσης»
αθώες υποψίες σφραγισμένες σε αψύ ύδωρ
διαγράφουν άρνηση προσμονής
μοναξιές διασταυρούμενες
καταγράφουν έντονη παρουσία
χειμέριας άνθησης σε έξαρση

Με σύνδρομο εξιστόρησης καμένων αρνητικών
ανεβαίνω με τα χέρια ανοιχτά
Με βεβαρημένο ιστορικό παράταιρης εκφοράς ακατάληπτων ονείρων
βαδίζω στο συρματόσκοινο


Επίγεια; Υπαρκτά; Αταξινόμητα;  

δάκρυα διαύγειας ποτίζουν
την ανομβρία κάθε νύχτας

λυτρωτικά προσδοκώντας
να ακουμπήσουν στα χείλη
της μνήμης που αντιστέκεται
να γεμίσουν τις χαρακιές
της λήθης που βιάζεται

Αίμα σκιάζει τη σκέψη…
βόμβος ακούγεται
χτυπά στη φλέβα του λαιμού τη μεγάλη
αιώνια κύματα υπόγεια φουσκώνουν
κι η άλλη,
μικρή στάμπα στο γλυπτό του Ιουλίου
παραμορφωμένη να φλέγεται

κι οι δυό μάταια πασχίζουν

Να λειάνουν βράχους
Να σπείρουν αμμουδιές
Να μοιραστούν και να μοιράσουν

χωμάτινα παραπετάσματα αντιδρούν
Τι να  φοβηθεί η θύελλα;
Κραταιά συμβόλαια ασθμαίνουν
ποιος μπορεί στο μαγικό νερό ν’ αντισταθεί;

Νυχτώνει,…
ο πόνος της μέρας… πείνα
ο καημός της νύχτας… δίψα
φορτία στα όνειρα,

λέξεις που τις είπανε στερνές
κυλάνε… φέρνουν τις ύστερες
εικόνες που τις βάφτισαν ορθές
κοιτάνε… τρομάζουν τις μελλοντικές

Ξανά και ξανά η φλέβα
μονάχη χτυπά τα πλήκτρα
μελωδίες αναβλύζουν,

είναι η ζωή που φέγγει
η ελπίδα που φωτίζει
η λευκή σελίδα, μόνη της χαμογελά
συλλέγει τον απόηχο
φυσά σιγανά τον ήχο
φωτίζει το αόρατο
το μηδαμινό ντύνεται

Όχι για να πιαστεί
κι ούτε για να μεθύσει,…

Μόνο για το ταξίδι

Στη γραμμή δίχως επιστροφή
Στο πέταγμα χωρίς το δίχτυ

Πως μπορείς απόψε και κοιμάσαι;




















With or Without You...