«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Πρωτοχρονιά 2017







Με γύρη ηφαιστείων
κεντρωμένα τα όνειρα μας 
Με δυναμικές ισορροπίες 
η ματιά μας στο μέλλον 
Άρωμα Νιότης να χαράζει 
όλα μας τα λάθη 
Και με αυθάδεια η αναπνοή μας
να εκπαιδεύεται στην ευωδία της μοιρασιάς.

100 χρόνια η ουτοπία μας εκστασιάζει
Κι είμαστε Όμορφοι 
Δέσμιοι
Επίμονοι
Μοιραίοι
Ερωτευμένοι Σχιζοφρενείς

Καλή Χρονιά 




Υ.Γ. το πρώτο ηλιοβασίλεμα του 2017 στον κόλπο της Ηγουμενίτσας 


Close to my fire





Lonely



For Your Lover Give Some Time





Open up your door



Sleep without dreams




Peace and Lovin








σαν αερικό....






One thousand years from today




Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Αποχαιρετώντας τον Commandante Fidel







Οκτώβρης 2017 – Πρωτοχρονιά 2059



Θα περάσουν χρόνια πολλά
Τα ουρλιαχτά θα γίνουν σχέδια
Θα γεμίσουν οι πλατείες ξανά
Οι ριπές θα κεντούν παράσημα αγάπης
Αστέρια αφοσίωσης θα καρφιτσώνονται στα πέτα
 
Οι δολοφόνοι θα γίνονται
Εργάτες, Δάσκαλοι, Γιατροί
Μηχανικοί, Αστροναύτες, Χορευτές
Ζωγράφοι, Μουσικοί, Ποιητές
Μπροστάρηδες στη μάχη
Τελευταίοι στη σειρά των χειροκροτημάτων

Ακέραια κρατώντας την ευθύνη 
μα Μοιρασμένη τη χαρά
Ανακλητοί, Ενοχλητικοί, Δύσπιστοι, Ερωτευμένοι

Τις νύχτες θα μαθαίνουν Μαθηματικά
Οικονομία και Διεθνείς σχέσεις

Θα ξημερώνουν στις σκαλωσιές 
στα εργοστάσια και στ’ αμφιθέατρα
Θα Εργάζονται, Ακούραστοι θα δοκιμάζουν
Θα ακούν
Θα συγκρούονται το μεσημέρι στις συσκέψεις
Θα μιλούν
Θα εξασκούν το χέρι στο αλάθητο σημάδι
Θα αποφασίζουν δημοκρατικά….
Θα χτίζουν συγκεντρωτικά

Θα τραγουδούν

Το φόβο θα πολεμούν μ’ εμπιστοσύνη
Στη διαφορετικότητα θα επενδύουν
Το ισόβιο θα ακυρώνουν 
το αλάθητο θα λοιδορούν

Το βράδυ θα απολαμβάνουν
Συντροφιά, Συντροφικότητα
Αγάπη μοιρασμένη Νέα

Εγώ δε θα είμαι εκεί
Ίσως κανείς μας δε θα είναι εκεί

Ίσως προδότες υποτακτικοί βρεθούμε απέναντι
δίπλα σ’ αυτούς 
που ορκίζονται, τρομαγμένοι, στην καθαρότητα

Αλλά θα γίνει!

Θα το κάνουν οι μολυσμένοι,
Που ασκούνται στη διαλεκτική
Θα το γευτούν οι τιποτένιοι
που εξακολουθούν να πονάνε με τον ξένο πόνο,…

Της Μάνας Γης οι Κολασμένοι

βεβαίως και δε θα είμαστε «λαϊκή» δημοκρατία
ούτε «σοσιαλιστική» καρικατούρα

θα είμαστε Άμεση
Προλεταριακή Δημοκρατία

Κομμουνιστική Κοινωνία Κόσμου


















 "...μεγάφωνοι, μικρόφωνοι, παράφωνοι...."




Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

πεταλούδα







Όλοι μας πλάσματα από σκόνη αστρική
φορτωμένοι με τις θύμησες των άστρων
που μας γέννησαν

καίοντας τις σάρκες τους
μας γέμισαν απείθαρχα νετρίνα,…
κρυμμένα στους βυθούς και στους αιώνες
μας έντυσαν μια εμμονή στο παρελθόν
και μια επιμονή στα γιατί

νότες, γραφές, ανατροπές

Οι αφορμές συνθέτουν «βαρέα μέταλλα»
Κι εκρήξεις αναζητούν ακόμα το 93ο στοιχείο,…
............................................................................................
Τα σκοτάδια γύρω μας πληθαίνουν
Κι οι στιγμές οι αληθινές λίγες,….
μένουν να μας θυμίζουν

Κι οι λέξεις κοινοκτημοσύνη των άστρων
Επιστρέφουν τη γύρη απ’ τα άνθη νεραντζιάς
σε πλατιά χαμόγελα κι ανοιχτές αγκαλιές


το ευχαριστώ για τον ουρανό
περνά καθαρός στους καθρέφτες με τα πολλά πατώματα
λικνίζεται πάνω στα λευκά πατίνια

το λάθος όμορφο
Καρφιτσωμένο στο αργυρό μάτι της πούλιας
Άγρυπνη μας κοιτάζει το ξημέρωμα

το ευχαριστώ
για τα τραγούδια που έχουμε σκαλίσει
στο μαλακό ξύλο του χρόνου

το λάθος για τις ράγες των τραίνων
που διασχίζουν τις διασταυρούμενες μοναξιές μας
καθώς νηστικοί κλείνουμε την πόρτα πίσω μας

το ευχαριστώ
για τα ίδια αστέρια που τα μάτια μας
χιλιάδες μίλια μακριά
εξακολουθούν και κοιτάζουν στα σκοτεινά….

Το τελευταίο λάθος πριν το ξημέρωμα
που θα μας βρει γυμνούς
ν’ ακούμε τη σιωπή των σεισμών που έρχονται 

















Υ.Γ. η φωτογραφία από τον κόλπο της Ηγουμενίτσας 
τραβηγμένη στις 11 Οκτώβρη 2016 με το απίθανο S6….

Κι η αφορμή το υπέροχο τραγούδι  Last Mistake  
της υπέροχης γαλλίδας Jacinthe


και κάτι .....για τις μικρές ώρες....






 Υ.Γ. 2 

[Κι ας πασχίζουν οι κάθε λογής τυμβωρύχοι
να τις υφαρπάξουν 
να τις εναρμονίσουν _ με τη  γνωστή λογιστική κόστους_
στις συνθήκες της νέας εποχής,…]

μάλλον άκαιρο πια...
κι ευτυχώς....
οι τυμβωρύχοι δεν υπάρχουν πια στο κάδρο

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2016

Διάφανα Κρίνα - Τελευταίος Σταθμός





Στίχοι : Θάνος Ανεστόπουλος


Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια,
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά,
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές,
κύμα που σκάει σ’ ακτές,
κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα
είτε άσχημα, είτε όμορφα
ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και βροχή μαζί.




«Δε μετανιώνω πια…
Όλα ή τίποτα…» 














Είναι που όλα ήρθαν αργά….

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλασσα για σένα
να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα.

Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
κάτω από τ’ άστρα από χαρά να κλαις, ν’ ανατριχιάζεις.

Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις,
βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, τον τρυφερό σου ίσκιο.

Είναι που όλα ήρθαν αργά και πώς να συνηθίσω
την άπειρή σου ομορφιά, μαράθηκα πριν ζήσω.

Πολλούς θανάτους έζησα μα σαν κι αυτόν για σένα,
πολλούς θανάτους έζησα, σαν κι αυτόν κανένα.













Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα

Στίχοι: Παντελής Ροδοστόγλου



Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό.
Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για αυτούς που μένουν πάντα παιδιά,
για ανθρώπους που τα’χουνε χαμένα
και μετράνε ρυτίδες σε λευκά κελιά.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για φίλους μου παιδικούς
που απόμειναν στάχτη δίπλα στις ράγες,
για μνήμες χαμένες από άγριους καιρούς.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για ένα μικρό ξωτικό.
Μιλάει για ένα τρένο με χαλασμένα φρένα
σ’ ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς.
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Μιλάει για θυσίες και σταυρούς.
Κατάλαβες πράγματα που σου’ ναι ξένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.

Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα.
Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα,
για σένα,
για σένα,
για σένα,
για κανένα.
















"η απώλεια είναι απώλεια...
η απώλεια δε γίνεται ποτέ συνήθεια..."





















......................................


Όλων αυτών των δυνατών….
που ατρόμητοι, όντας ηττημένοι
κρατάνε για μια στροφή ακόμα
την περόνη τραβηγμένη,…  







και τώρα "βάλτε να πιούμε..."