«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

πάντα





Δρόμος _ οσμή υπογραφών
Στη διαχωριστική γραμμή των κανόνων
Απουσία _ δάνειο επιβολών
Στην αδιάψευστη ευκρίνεια των ονείρων
Απαίτηση _ σχέδιο διακανονισμών
Στην ευκολοχώνευτη παραμυθία των χρησμών
Επιβολή _ συντριβή ευκαιριών
Στην μέγιστη ανηθικότητα των φόβων   


Κι όμως
το τέλος μια λέξη συνονθύλευμα δισταγμών  

Όνειρο _ Αφή αρπαγών
Στην απογείωση των ατελείωτων οργασμών
Θάλασσα _ δικαίωμα Απογραφών
Στην φραγή των μαγικών αυλών
Έκρηξη _ σημάδι κατακλυσμών
Στη φυλάκιση των ξεδιάντροπων εικόνων
Θύμηση _ Άρνηση ενταφιασμών
Στην αλλόκοτη επιμονή των όμορφων λαθών

Το τέλος μια πράξη ανιστόρητων συμβιβασμών

Δικαίωμα μου να πετάω στο κενό
Δικαίωμα μου μόνος μου στο σχοινί να ισορροπώ
Δικαίωμα μου επίμονα να ονειροβατώ

Δικαίωμα μου να μην κρατάω δυνάμεις για το γυρισμό


Δικαίωμα μου σε χυδαίες ερωτήσεις _ εγώ ο ανήθικος
να μην απαντώ

Για την Ιστορία

53 αχόρταγων ετών

30 χαμένων αιώνων

28 Αρχεγόνων Συμπαντικών Εκρήξεων



20 Απογειωμένων στιγμών
7 κλεμμένων ονείρων
13 ανάποδων ζαριών

και
5 ανήλικων ετών!!!!


Σε καλή μεριά!!!!
















ποτάμι... 




Infinity

Στο δωμάτιο ήσυχοι γέροι περιφέρονται
μόλις γύρισαν από τον κυριακάτικο εκκλησιασμό
ρωτάνε κι απορούν
συσκέπτονται βλοσυροί πάνω απ’ το κιτάπι του χρόνου,
σίγουροι τον είχαν κατατάξει
σαν έπιπλο στο χώρο
ακίνητο χτυπημένο από το σαράκι

Μιλάνε σιγανά κάνουν συνειρμούς
προσθέσεις κι αφαιρέσεις
συχνά καλούν το μετρονόμο για επιβεβαίωση
Μετρούν τις μέρες
και ιδιαίτερα τις νύχτες
_ πάντα τους μπερδεύουν
Όλα ταιριάζουν με τα ληξιαρχικά αρχεία
τα πρέποντα της Δεξιάς του Κυρίου Στήλης

Μόνο αυτή η φωτιά στα μάτια
Αταξινόμητη και πάντα ξαφνική σαν καταιγίδα

Μετρούν ξανά

Μα αυτά τα απείθαρχα νετρίνα
θαμμένα στο βυθό των ρολογιών
σκιτσάρουν ασταμάτητη ορμή


τηλεφωνούν σε «ειδικούς»
της κόψης να σκεπάσουν την αποκοτιά

λαμβάνουν οδηγίες
μυστικά γεμάτα τα περιοδικά ποικίλης ύλης


Infinity

…..

παιδιάστικο γλυπτό σε κλίση ξεδιάντροπα τους φτύνει

μα είναι δυνατόν;


Μ’ αρχαία μελάνη ποτίζει τα τραγούδια 
Μ’ ωραία άρνηση σμιλεύει τις εισόδους

ασταμάτητη φλέβα Θρυμματίζει τον καθρέφτη
κόκκινη οπλή τερματίζει την αμήχανη πηγή
κι αυτή ασταμάτητα ανθίζει…

η αναστροφή αυτονομείται

Κι όμορφα στέκει πάνω στο σχοινί
με την αναμονή της θύελλας
ν’ ανθίζει στις ιαχές της πτώσης 

είναι εκεί

περιμένει στην τελευταία σειρά
και χαμογελάει αληθινά

οι φράξιες τα’ χουν χάσει


κι έτσι για μια μόνη φορά_ ξεκούμπωσε το παλτό 
κι είπε στο όνειρο να μείνει…


σπίρτο σε ξερό αχυρώνα

λόγια; ή αληθινές καταιγίδες;
με πανιασμένο πρόσωπο αναρωτιέται

Θα δούμε είπε…
και άρχισε να κουρδίζει αντίστροφα


Κι ύστερα η γνώση γέμισε τη νύχτα
Κι η απόλυτη ανατροπή μέτρησε ανάποδα τα μίλια

-πόσες πτήσεις ξέρεις να κεντάς, λοιπόν
 σαν πρώτη φορά κι ας μην την αξιώθηκες ποτέ; 

-πόσες φορές _ εγώ που σε περνούσα φαντασμένο
 χωρίς αλκοόλ μπορείς και με μεθάς; 


και πρόλαβε κι έγινε εφιάλτης

Κι είναι ακόμα εκεί
στο μπαλκόνι ξαπλωμένος
τα χέρια πίσω
τα πόδια σταυρωτά
κι ούτε ένα γιασεμί της Άνοιξης
δεν έχει χαραμίσει….

………………………………………………

Φτάσαμε λοιπόν;;;...

14 April 2014









Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

8 Μάρτη 2018. Ώρα 14:15












Βράχος ακλόνητος
Απ’ την Αρμύρα σκληραγωγημένος
Απ’ την άδικη μοιρασιά διαβρωμένος
Μαραζωμένος σαν τοίχος
ανάμεσα στην κακία τους και την Αγάπη σου

Χτυπημένος από την παρατεταμένη απραγία

Αυτός που λείανε με την υπομονή του τα πέλαγα
Αυτός που ημέρεψε τα κύματα
Αυτός που επέβαλε τη θέληση του
Σ’ όλα τα αντίθετα πρέπει

Αυτός ο Βράχος με την υπομονή και την Επιμονή
Βασίλεψε

Σίγησε το τραγούδι σου Μαρία μου καλή

Τα χέρια σου γλυκό κυδώνι
Το κορμί σου σπονδή και ευωδία
Κι η Σκέψη σου η Πράξη σου

8 Μάρτη Περήφανη Γυναίκα
Πρωτοπόρα
Μας αποχαιρέτησες

Ακόμα και με το φευγιό σου
Σκορπώντας Αγάπη  Αξιοπρέπεια
κι Έννοια Αληθινή

Περήφανη
               Αμετακίνητη
                                    Αυστηρή
                                                   κι Ωραία

Στο Καλό Μαρία μου Καλή


Σε Ευχαριστούμε

Όλοι

Κι όσοι σε γνώρισαν και σ’ αγάπησαν….
Κι όσοι σε μνημόνευσαν για τα δημιουργήματα σου 















































Είναι εύκολο να αγαπάς τέτοιους ανθρώπους….

Ναι πολύ εύκολο για όλους μας

Πόσο δύσκολο όμως είναι για σένα τον ίδιο, Αλήθεια, να είσαι τέτοιος άνθρωπος;
Και να είσαι έτσι χωρίς να ρίχνεις νερό στο κρασί σου, βάζοντας κάθε μέρα το εγώ σου κάτω από το «εμείς»…
Να επιβάλεις σε όλους τις δύσκολες επιλογές σου, χωρίς να φοβάσαι, χωρίς να κάνεις βήμα πίσω, με αξιοπρέπεια κι αγάπη και όντας τοίχος ανάμεσα σε αντίθετα πρέπει….