«Δεν μπορώ να βρω ησυχία

που την ψυχή μου κτήμα έχει!

Δεν μπορώ στην ηρεμία!!

Διαρκώς να προχωράω πρέπει!!!»

Karl Marx....

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Φυλαγμένα μυστικά…


Ασύμπτωτες …, παράλληλες …, Ευθείες …
Δεν έρχονται από πουθενά!
Δεν πάνε πουθενά!!
Γραμμές γυμνές, που επικίνδυνα φορτίζουν
Τ’ ακαθόριστα φτωχά όνειρα σου!

Απέναντι σου Μεγάλα Μάτια να κοιτούν
-κοινή θέα τ’ απίθανα κενό κουφάρι –
Απένάντι σου Μεγάλα Μάτια
να κοιτούν και να ρωτούν
Βαθιά το κορμί να διαπερνούν,
επίμονα βασανιστικά …

Μα τίποτα ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ!!

Μπράβο καλέ μου φίλε!!
Δεκάδες Μάτια, κάθε μέρα,
Σε κοιτούν
Σε ερευνούν
Σ’ αγαπούν και σε μισούν
Και τίποτα ΔΕΝ βλέπουν
Γιατί ;
Γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ
Γιατί οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να ζουν
και όχι για να ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ
Και ξέρουν καλά
Όταν ίσια, στα μάτια σε κοιτούν,
“Πως όποιος αντικατέστησε, το στέρεο έδαφος της ζωής,
Με την γλυκιά απεραντοσύνη,
της θάλασσας, της σκέψης…
Μπορεί μια μέρα να βρεθεί
π ν ι γ μ έ ν ο ς …”
…………………………………………………………………..
…………………………………………………………………..
φωτογραφία: Μακρυγιάλι , 9/12/2007 με finepix S7000

23 σχόλια:

Βασίλης είπε...

Κάθε μέρα, κάθε ώρα, τόσα χρόνια
Τόσα Αγαπημένα πρόσωπα, τόσοι Αγαπημένοι Μαθητές
Τόσοι σημερινοί Λαμπροί Επιστήμονες , Φοιτητές , Σπουδαστές,…
Που ανάμεσα στη μεγάλη τους Αγωνία για την έκβαση της μάχης των εξετάσεων που έρχεται,
Ανάμεσα στην πάλη με το Χρόνο που τρέχει αμείλικτα και το Πρόγραμμα που πάντα μένει πίσω
Ανάμεσα στις άπειρες απογοητεύσεις και στις ελάχιστες στιγμές χαλάρωσης
Βρίσκουν το χρόνο και την Ευγένεια Ψυχής
Να κοιτάνε το Δάσκαλο στα Μάτια…
Να κοιτούν και να ρωτούν,…
Κάτω από τα μυστικά του,
Μπροστά από τα Αδιέξοδα του
Πάνω από την Ατάραχη γαλήνη του.
Να θέλουν την απογείωση τους, μέσα από την δική του!
Να θέλουν το μεγάλο ταξίδι τους, να αρχίσει μπροστά στα μάτια τους
Από τη στιγμιαία έμπνευσή του…
Να απαιτούν το Vivere Pericolosamente
Να το κάνουν πράξη όχι μόνο Στα Ολοκληρώματα και στις Παραγώγους
Όχι μόνο στη Στατιστική και του Λογαρίθμους
Αλλά και στη Ζωή
Και στη Φιλία και στον Ερώτα. Παντού!!!
…………………………………………………………………………
Σ’ αυτούς είναι Αφιερωμένα τα παραπάνω λόγια,…

Νεράιδα της βροχής είπε...

...στα μάτια σε κοιτώ και σκέφτομαι...

"δεν είναι δυνατόν σκέψη να μην υπάρχει
λόγος να μην αρθρώνεται
απ' της ψυχής τα βάθη..."

...κι ύστερα με χαμόγελο το βλέμμα μου το παίρνω γιατί μόλις διαπίστωσες πως ξέρω και να "φέρνω"...

Φιλιά βρόχινα...δυνατά...

Madame de la Luna είπε...

Κι όμως τελικά σκεφτόμαστε τόσο, που ξεχνάμε μερικές φορές να ζήσουμε. Ο αυθορμητισμός κοστίζει, όλοι ψάχνουν για μια καβάντζα (α ρε Νικόλα Άσιμε)και μερικοί εναπομείναντες ρομαντικοί σαν κουρελάκια τραγουδάμε χαρούμενοι: "είμαστε ακόμα εδώ". Άρα κανένας πόλεμος δεν χάθηκε... Καλό σου μήνα!

Βασίλης είπε...

Τα μάτια έχουν νερό ποτάμι κουβαλήσει…
Τόσο, που μάθαν μόνο,
κάτω να κοιτούν,
Τίποτα να μη πεθυμούν
και μόνο ξένες αντάρες να κεντούν
Και να προς- εύχονται Δικαίωση,…
Καλή σου Μέρα
Γενναιόδωρη Νεράιδα της Βροχής

Βασίλης είπε...

…………………………………………………
«Ακόμα κι αν αυτό που θέλαμε, δε γίναμε!
Ακόμα κι αν αυτό που ήμασταν, δεν μείναμε!!
Είμαστε ακόμα εδώ!!!
Ψάχνοντας στα τυφλά
καινούργιους δρόμους!!!»
………………………………………………..
Ναι τίποτα δεν χάθηκε…
"αφού υπαρχουν τόσοι γύρω που μαζί τους τον κόσμο απ' την αρχή να ξαναχτίσεις..."
Για αυτό φωνάζουμε:Non Mollare Mai που σημαίνει:
Δεν τα παρατάμε Ποτέ!!!
Την Καλημέρα μου Madame de la Luna

Γιώργος Ποταμίτης είπε...

…κι έτσι πνιγμένοι στο βυθό του ωραίου
της άλλης της ανάστασης γενναίοι
θα ξαναβγαίνουν στου Ιονίου τα νησιά ή του Αιγαίου
ζωντανεμένοι από το «ζην» που τους εμπνέει!

Έτσι κινεί ο Μάης ΜΑΣ τα χείλη!
Έτσι ΜΙΛΑΣ ΚΑΙ ΕΣΥ
Φίλε και Σύντροφε Βασίλη!

Βασίλης είπε...

Μίλα Αγαπημένε Σύντροφε Γιώργο
Μίλα μου και
Μίλα!!
Μ’ αυτόν το λόγο τον ωραίο, τον τρυφερό, τον Άγιο…
Ξέροντας πόσο γενναιόδωρος είσαι, τρέμω,…και ξέρω
Μα και σ’ ευχαριστώ,…
Τι άλλο να πω;
«Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα…»,
μα… και δεν είμαι λεύτερος….
Μόνο εύχομαι
Αυτοί της Νέας Ανάστασης, Γενναίοι
Να κολυμπήσουν στα Βαθιά,
Να ματώσουν, να κυλιστούν στη λάσπη
Μα και …
Να βρούν Στεριά κι Άκρη…
Και κάποτε-κάποτε να αναπολούν
του φεγγαριού την Άγρια πλάνη
και τις Φωτιές που Άναψε,
Μιας Πίκρας γιός
κι ένα μαραζοκάρδικο φαρμάκι…

kirki είπε...

Αέναοι σπινθηρισμοί
σαν χιλιάδες πολύτιμοι λίθοι...

ΚαληΣπέρα!!!

υγ:ταξιδέψατε σε τόπο αγαπημένο ...δεν θα ρωτήσω αν περάσατε όμορφα...το θεωρώ δεδομένο!

Βασίλης είπε...

Χιλιάδες Πολύτιμοι Λίθοι
Ετούτο το νεανικό πολύβουο μελίσσι
Που κατεβαίνει τώρα τη μεγάλη Δημοσιά
με ελπίδες κι όνειρα πολλά…
……………………………………………………..
Ναι καλή μου Kirki
Η επίσκεψη στο Lancaster ήταν γεμάτη όμορφες εικόνες
Και μια ηρεμία ασύγκριτη!!
Η μεσαιωνική πόλη των 100 χιλιάδων
Έχει κρατήσει το υπέροχο χρώμα της
Και διατηρεί την αρχική της φυσιογνωμία
Με μια απαράμιλλη και ζηλευτή επιμονή, έως εμμονή θα έλεγα,
Πως όλα τα μοντέρνα επιτεύγματα πρέπει να εναρμονίζονται στην βρετανική παράδοση. Για το ταξίδι αυτό, αν και σύντομο, θα επανέλθω.
Καλή Μέρα Να έχεις Καλή Μάγισσα

Mist είπε...

"Να θέλουν την απογείωση τους, μέσα από την δική του!
Να θέλουν το μεγάλο ταξίδι τους, να αρχίσει μπροστά στα μάτια τους
Από τη στιγμιαία έμπνευσή του…
Να απαιτούν το Vivere Pericolosamente
Να το κάνουν πράξη όχι μόνο Στα Ολοκληρώματα και στις Παραγώγους
Όχι μόνο στη Στατιστική και του Λογαρίθμους
Αλλά και στη Ζωή
Και στη Φιλία και στον Ερώτα. Παντού!!!"

ΑΥΤΟ! κρατώ
ΟΥΣΙΑ!!!

να είσαι καλά ταξιδευτή
με τέτοιο δάσκαλο.....
αρχίζει το ταξίδι!

Καλησπέρα

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση είπε...

οταν μάτια Εφήβων στοχευουν τα ματια μας ...και ψαχνουν απαντησεις,
σκάβουν ελπιδα να βρουν,
ξεθαβουν παρελθον και σε μελλον το μεταλλάσουν....

όταν στα μάτια τους παραδινουμε τα μάτια μας πολυ αγαπημενε μου σύντροφε ελευθεριας ....όμορφης ψυχής σύντροφε μου....

τότε...μέλλον έχουμε ευοιωνο θαρρω ψυχή μου
οι "ενηλικοι" εμεις...

φιλι ακουμπω....
καλημερα αφηνω....
κι αγαπη στελνω....

όμορφα να πορευτεις τη μέρα...
σε όμορφο δειλινο να σε φτασει...

αγκαλια κι αγαπη Συντροφε μου Ελευθεριας

Βασίλης είπε...

«Ο χρόνος διαλύεται
Μέσα στη στιγμή.
Το ελάχιστο γίνεται
Ο μέγιστος τύραννος
Βασανίζει ανθισμένες πληγές
Γεμάτες χαμόγελα και υποσχέσεις…»
Μίκης Θεοδωράκης _ Ο Ήλιος και ο Χρόνος,1967
…………………………………………………………….
…………………………………………………………….
Πόσα ταξίδια να περάσεις στις στιγμές
Και πόσα όνειρα να αντέξουν οι ώρες;
Έτσι που αδυσώπητα κυλάνε;
Κι όμως τα χωράμε κι αυτά
Μέσα στα φθαρτά ολοκληρώματα
Και τις πεπερασμένες Ακολουθίες
Αριθμών Λύσεων Απογοητεύσεων κι Ελπίδων
Καλή μου Mist
Καθρέφτης είναι τα παιδιά μας
Και βλέπουμε στα λαμπερά τους μάτια, τον εαυτό μας
Ότι καλό ή άσχημο τους δίνουμε
«Με τα μάτια Ακούνε» τα παιδιά μας
κι είναι Αθώα,
για αυτό και η κρίση τους ανεπηρέαστη και αυστηρή…
……………………………………………………………..
Σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σας,…
Σας ευχαριστώ για τις σταγόνες σοφίας που μου χαρίζετε…
Και την μεγέθυνση της ΟΥΣΙΑΣ που συνοδεύουν τα Φυλαγμένα Μυστικά
Να έχετε Μια όμορφη Μαγιάτικη Μέρα!!!

Βασίλης είπε...

« Αν μείνουνε τα πράγματα όπως είναι
είσαστε χαμένοι !!
Φίλος σας είναι η ΑΛΛΑΓΗ
Η ΑΝΤΙΦΑΣΗ είναι σύμμαχός σας.
Αυτό που έχετε , απαρνηθείτε το
Και ΠΑΡΤΕ
Αυτό που σας ΑΡΝΙΟΥΝΤΑΙ !!!….»
ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ
………………………………………………………………………………
Αγαπημένη μου Μαρίνα Συντρόφισσα Ελευθερίας
Καλή σου μέρα,
Η ανάσα σου κι ο λόγος σου ο ζεστός, μου έλειψε
Ελπίζω να πέρασες όμορφα αυτές τις μέρες….
……………………………………………………
Ναι Μαρίνα μου έχουμε μέλλον
Μαζί μ’ αυτά τα Παιδιά
Δίπλα απ’ αυτά τα Παιδιά
Πίσω απ’ αυτά τα Παιδιά
Κι επειδή Μαθαίνουν
μόνο μέσα από τη δύναμη του παραδείγματος
Πρέπει να μας βλέπουν να ζούμε πραγματικά!!!
Για να ζήσουν, χωρίς συμβιβασμούς
Να ονειρευόμαστε Αληθινά
Για να ονειρευτούν χωρίς προκαταλήψεις και θέσφατα
Πρέπει να μας βλέπουν να πετάμε ψηλά
για να πετάξουν
Να αμφισβητούμε τα κατεστημένα
Για να μάθουν να αμφισβητούν
Να κάνουμε την κάθε μοναδική Μέρα μας που περνάει και δεν θα ξανάρθει, μοναδική εμπειρία
Για να τους μάθουμε να απολαμβάνουν κι αυτοί την κάθε μοναδική στιγμή τους και να μη την χαλαλίζουν άδικα
Να Αρνούμαστε να παραδεχτούμε
Μια Ήττα που οι άλλοι μας επέβαλαν
Για να έχουν την ελπίδα ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ
……………………………………………………
Καλή σου Μέρα Μαρίνα μου Γλυκιά…

Maria Tzirita είπε...

Εξαιρετικό blog, πολύ δυνατός κι αισθαντικός λόγος - εντυπωσιακό για μαθηματικό! Θυμίστε μου τι σημαίνει mollare...
Καλώς σας βρήκα!

Βασίλης είπε...

Καλώς Ήλθατε maria
στο ασυμβίβαστο «Non mollare mai»,
που σημάνει: «Δεν τα παρατάμε ποτέ»
Βασικό «σύνθημα» ζωής για εμάς…
Αλλά και για τα παιδιά μας,
ειδικά την περίοδο αυτή που ετοιμαζόμαστε για τη Μάχη των εξετάσεων...
Η φωνή, η ψυχή, το αίμα και το σώμα κάθε μέρα μοιράζονται σε μικρά- μικρά κομματάκια,
θείο αντίδωρο, μέσα στη τάξη, στα αγαπημένα μου παιδιά μαζί με Μαθηματικά, με επιμονή, με υπομονή,….αλλά μαζί και με Ποίηση, με θέατρο, μουσική και … όνειρο…

«Παλεύει να τα φέρει βόλτα,
Να μη πληγώσει κανέναν, …
όσο γίνεται!!
Αλλά και να συνεχίσει να ονειρεύεται!! …
Όσο γίνεται!!
Γατί χωρίς το όνειρο και τις μικρές νοθείες, τι αξίζει ή ζωή;
Τι θα τον κάνατε έναν δάσκαλο που είχε πάψει να ονειρεύεται;
Τι χαζά παραμύθια θα σας έλεγε μετά; Σε τι θα πιστεύατε;»

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση είπε...

καλη σου μερα compagnon αγαπημενε....

τρεχω...Βασιλη
το απιαστο απτο να κανω ...
τρεχω...Συντροφε ελευθεριας
και σε λιμανια πανεμορφα αγκυροβολω και ξεκουραζομαι ακριβων φιλων αγκαλια.....

καλη σου μερα Λουκια ης δικοπης ζωης "μας"

**** το τραγουδι στην αναρτηση θα αλλαξει
αφιερωμενο σε Εσας αγαπημενοι και τουτο το τραγουδι
ειναι απο χρονους πολλους πριν αγαπημενο κι ιδιαιτερο


ομορφα την μερα να πορευτειτε....
αγαπη καταθετω
φιλι στελνω εκει στο βορια τον δυτικο....

Βασίλης είπε...

«Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι…
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη, αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
Πρώτη φορά, σε μια σπηλιά στην Άλταμίρα….
………………………………………….
Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι.
Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου, χρόνια ασάλευτος να μένω
Ως να μου γίνεις Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.»
Γυναίκα. Ινδικός Ωκεανός 1951.
Νίκος Καββαδίας
………………………………………….
Μαρίνα μου
Απρίλη Πικραμένε μου
Και Μάη Ανταριασμένε
Σε Ευχαριστώ!!!!

Σε Ευχαριστούμε….
Το Άγιο Τραγούδι για
«τ’ αμίλητα παιδιά που στραγγίζουνε την πίκρα με τα χέρια»
δεν σου ζητάω να μου το στείλεις,….
Γιατί ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΦΕΡΕΙΣ Η ΙΔΙΑ!!!!
Ανοιχτή Ημερομηνία …για μια φιλοξενία που θα μας γεμίσει Χαρά κι Αγαλλίαση Ψυχής

Madame de la Luna είπε...

Μερικές φορές ψάχνω κατάλληλες λέξεις κι όσο δεν τις βρίσκω μένουν μετέωρες οι σκέψεις, ακροβατούν σε τεντωμένο σκοινί οι ιδέες, εξατμίζονται οι εμπνεύσεις.
Μια καλημέρα στέκομαι να πω, βάζω τ' ακουστικά μου και σιωπηλή φεύγω πάλι με τη μουσική μου...

Βασίλης είπε...

Κυρά του φεγγαριού
Αρχόντισσα της Νύχτας
Καλή σου Μέρα
Χαρά μεγάλη και τιμή
για κάθε διάβα σου
από τη μικρή πηγή μου...
Φύλαξε βαθιά την Έμπνευση
Κράτα τη ζεστή κάθε στιγμή,
κι αυτή
Θα πεταχτεί όταν πρέπει…
...........................
Κι οι μουσικές σου
όσο σιγανές κι αδιόρατες κι αν είναι
εδώ ακούγονται Δυνατά και καθαρά!!
………………………………………….
Άκου τη «Γοργόνα» από το ΒΡΑΔΙΑΣΕ, ΤΑ ΞΑΝΑΛΕΜΕ του Μάνου...
...........................
Καλό Σαββατοκύριακο Να έχεις!!!

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση είπε...

ξεκινησε το ταξιδι του ...αγιο τραγουδι και τουτο...
απο χρονους πολλους πριν αγαπημενο κι αυτο...μοναδικων στιγμων...κι αφετηριας πρωτης

αφιερωμενο....

Υ.Γ...εφυγε μηνυμα .
Αγιο τραγουδι δωρο σε σας
και ναι...θα στο φερω ...θα το φερω ....
σπονδη...σπονδη στο αναπαντεχο

αγαπη...και σκεψη

Βασίλης είπε...

Με αφορμή τα ακουστικά της Madame de la Luna…
Ξέρω ότι το Non Mollare Mai δεν πρέπει να είναι βουβό
Θέλει την δική του ανατρεπτική μουσική,…
Ψάχνω τον τρόπο, ελπίζω να τα καταφέρω, αν χρειαστώ βοήθεια πιστεύω οι Αγαπημένοι Φίλοι να με βοηθήσουν
Εγώ να πω την αλήθεια, τον τελευταίο καιρό ακούω την Μαρίνα μας, που «φορτώνει» όλες τις τραγουδισμένες αγάπες και πίκρες μας , και επεξεργάζομαι σε άλλο παράθυρο το δικό μου blog…(Σας δίνω και μια καλή ιδέα…, νομίζω ότι τα τραγούδια αυτά είναι που ταιριάζουν στο Non Mollare Mai)
τις Καλημέρες μου

Βασίλης είπε...

Μαρίνα μου
Τίποτα δεν είναι τυχαίο...
Σ’ ευχαριστώ για όλα,...
Αγαπημένη Μαρίνα σ’ ευχαριστώ
Και συγχώρεση ζητάω,…
…………………………………….
Και οι κιθάρες ΔΕΝ θα σιγήσουν ποτέ για σένα
Θα τραγουδούν Περήφανα κι Αντρειωμένα
Σ Ε Π Ε Ρ Ι Μ Ε Ν Ο Υ Μ Ε

Δημήτρης είπε...

Αυτό ακριβώς που σχηματίζεται στους τελευταίους στίχους ως εικόνα είναι το θέμα μιας καταπληκτικής ταινίας που έχω δει το "Ένας υπέροχος άνθρωπος" (στα αγγλικα "A beautiful mind").

Ακολούθησα τόσο πολύ το σκεπτικό του χαρακτήρα στην ταινία που ποτέ δεν πίστεψα ότι ήταν της φαντασίας του κάποια πράγματα, παιχνίδια του μυαλού του. Νόμιζα πάντα ότι όντως υπήρχαν.

Περίεργο πράγμα ο νους... σε ταξιδεύει σε μέρη μακρινά, δημιουργεί κόσμους πέρα από τον πραγματικό, ανακατεύει γνώσεις στην τεράστια θάλασσά όπου οι σκέψεις είναι ρεύματα και κύματα που ανακατεύουν και παρασέρνουν όσα ξέρουμε δημιουργώντας εικόνες και νέες καταστάσεις...

Δύο κόσμοι λοιπόν. Ένας που ακολουθεί τη μορφή των πραγμάτων και ένας που φτιάχνει άλλους πολλούς, ένας χειροπιαστός και ένας νοητός, ένας κοινωνικός και ένας μοναχικός... ποιόν να πρωτοδιαλέξεις? και με ποιά κριτήρια? και είναι η μέση λύση μια υπαρκτή απάντηση, ή έτσι δεν θα έχεις ποτέ κανέναν?