non mollare mai

24 Γενάρη 2012 η αιωνιότητα άργησε(;) μια μέρα

2012-01-25T13:48:00.001+02:00

Ο Θίασος παίζει Μεγαλέξανδρο
Οι αποθήκες έρημες
ξερνάνε τ’ άθλια συνθήματα
Αναπαράσταση
οι κυνηγοί ξεθάβουν το πτώμα της αλήθειας
μπουλούκια οι όρκοι
μπουλούκια οι νικητές με τις εγγλέζικες ρεντιγκότες
και τις αμερικάνικες καπαρντίνες
Ο Αντάρτης έπεσε,…

Οι «παρθενώνες» σφαδάζουν στην πέτρα
Οι ήρωες βαφτίζονται εγκληματίες
θάβεται στο μπετό το όνειρο
κλείνουν όλες οι πόρτες
ο Αντάρτης εκτοπίζεται,…

τα «σχέδια» χτίζουν τη χώρα
τα νέα αφεντικά εδραιώνονται,…
νέα θαύματα κεντρώνουν
την αβάσταχτη λήθη

ο Αντάρτης επιστρέφει,…

ο Μάνος _ τα χέρια σε σταυρό
Μετέωρο βήμα στο Κενό
ο Μαρτσέλο ανήμπορος Μελισσοκόμος,
κι αυτή η ίδια η Ζωή δαγκώνει την παλάμη του
μέλι να τρυγήσει από την Ήττα
-τώρα που σώπασαν οι μέλισσες
-τώρα που χόρτασαν τα μνήματα
-τώρα που τα χωριά βυθίστηκαν

Ο Αντάρτης γύρισε,…

χαμένη γενιά ανυπότακτη _ χορεύει μόνη _ ασύνταχτη μεθά

Τοπίο στην ομίχλη

Και μια γλυκά σιωπή
μακρόσυρτη ξυραφιά _ η δοξαριά της Ελένης
και το σαξόφωνο να σχίζει το λευκό πανί
να στρώνει στους αιώνες το κόκκινο χαλί,…

Ο Αντάρτης Ζει

στην Πρώτη γραμμή
με την ξεχωριστή σου οπτική,…
το παγωμένο βλέμμα του Οδυσσέα

κι όταν πέσει η Σκόνη του Χρόνου,
πάνω απ’ όλες τις αυταπάτες μας,…

«τότε θα παρουσιαστείς στου φωτεινού μας μέλλοντος την Κεντρική Επιτροπή, …»

με τη μηχανή σου «σημαδεύοντας» τις αδιόρατες σχισμές μιας ζοφερής πραγματικότητας
που θα έχει συντριφτεί
από μια παγκόσμια έφοδο στο μέλλον,…

24 Γενάρη 2012 η αιωνιότητα άργησε(;) μια μέρα,...

Στα λιβάδια που έμαθαν να δακρύζουν
Δε φυτρώνει η λύπη
Κι όταν «η μόνη ουτοπία είναι το τρίτο φτερό»
Μακριά στο Χρόνο, βαθιά στην Ιστορία

Ο Αντάρτης ακόμα εκεί
ονειρεύεται
«Χωρίς πίστη, χωρίς έρμα,…
Το αύριο δεν τελειώνει ποτέ»

Και η Άλλη Θάλασσα
πάντα Όμορφη
πάντα Νέα
πεισματικά αρνείται ν’ αποκαλύψει την ηλικία της,…

<p>&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;ΗΗ&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;</p>

Αράχνη

2012-01-24T14:50:00.002+02:00

στις κάλπικες σειρήνες

Διαβάζουν Σαμαρείτες κομμωτηρίου
όψιμοι παιδονόμοι πλανόδιοι εισαγγελείς
άνθρωποι της διπλανής καλοβαλμένης «μερσεντέ»
νεόπλουτοι καυλωμένης έπαρσης
τίποτα,… π’ άνθισαν ξαφνικά
Μέσα σε μια παιδιάστικη επιμονή
και μια απροσδιόριστη δροσιά,…

τυχεροί της απίθανης δεύτερης ευκαιρίας
άνθρωποι π’ αγγίζουν με τα πρόστυχα μάτια τους
τ’ άγια,… γραμμένα κι άγραφα τραγούδια

πίσω απ’ τις λέξεις ψάχνουν καταδίκες
πίσω απ’ τις παραπομπές φωτιές

κι ας ξέρουν

επέλεξαν ν’ αρνηθούν «εκατό τα εκατό»
ένα ξεπεσμένο δεύτερο μισό _ καιρούς καθηκόντων
αντάλλαξαν με μια απρόσμενη θύελλα

που αντί να τη μακαρίζουν,…
τώρα τη λοιδορούν

κύκλο διαλέγω σαν καταδίκη
ανοιχτή πολυγωνική γραμμή σαν πεπρωμένο

κι ένα όχι για υπογραφή

Καμπύλες ονειρεύομαι κι ας ξέρω,….

το τετράγωνο κλείνει,…δεκατέσσερις λάμες
απ τον εγγεγραμμένο κύκλο δραπετεύω,…
άπειρα πολύγωνα σημάδια εγγράφω
αλλά ως εδώ
φυλακισμένος κι όμως ακόμα ζωντανός
γεωμέτρης ηττημένος κι όμως ακόμα ορθός

κοιτάζω πίσω,…
δυό δρόμους ανιχνεύω_ πάντα αντίθετους
έτσι που ησυχία με μισεί
κι η φωτιά να μην μπορεί

σε καμιά πουτάνα απόχη
σε κανέναν μάταιο ιστό

μόνο έρμαιο η ζωή
απ’ την τραχιά της μυρωδιά
να με κρατεί,….
............................

ο πίνακας του Fabian Perez εδώ
………………………………………

..................................................

Όταν εμείς μοιραίοι_ γέροντες αναρχικοί
ακόμα
Θα ρουφάμε νέκταρ
Απ’ το πλούσιο στήθος της,….

οι άλλοι
στα μνημόσυνα και στις γιορτές θα πλέκουν με ζεστό νήμα
την υστεροφημία τους και τα οικογενειακά τους άλλοθι
……………………………………..

Σ’ όσους δεν αξίζουν
λόγια καρδιάς κι ανυπόκριτης αλήθειας να κοινωνούν
Η λήθη τους επιστρέφει στη θέση τους,…

.........................

η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο NatureBoy

μικρή μετατόπιση h_ για τυμβωρύχους

2012-01-21T18:52:00.002+02:00

ποιος τόλμησε να επιβραδύνει το φως
το χτες ισόμορφο με την ταχύτητα ενός ποδηλάτου
ποιος έθεσε τρεις τελείες σαν παρακαταθήκη απεμπλοκής
το αύριο ισοδύναμο με τη συμπίεση ενός ελατηρίου

ποιος έστρεψε τη βελόνα αντίθετα
το σήμερα τυραννισμένο στην κρύπτη ενός κάδρου
ποιος έκλεισε τη θύελλα σε μια σύριγγα

τώρα κυλούν τα συμβόλαια
πέτρες σίδερα πρέπει

ποιος έσταξε δηλητήριο υποταγής
αποκρυπτογραφώντας τη σιωπή
όνειρα τώρα σβήνουν στο μεθύσι της στιγμής

τώρα τρομάζουν τα σύμβολα
φωτογραφήσεις αναλύσεις βεβαιότητες

πως θα γραφτούν οι επίλογοι;
των ξεφτισμένων τοίχων τα συνθήματα
πως θα σωπάσουν;

με πόσα γράμματα ταριχεύεται η ελευθερία
με πόσα αύριο αποκοιμιέται η φθορά

πόσα ηττημένα ποιήματα
θα αιχμαλωτίσει ακόμα η πραγματικότητα;

η αλήθεια πως αριθμεί
τα πτώματα παραπομπών;

πως γράφεται στο δυαδικό σύστημα
η λέξη τέλος;

ο πίνακας του Fabian Perez εδώ

………………………………………………………………..

Πόσα ξένα λόγια θα αναλύσουν οι αρνητές γραφιάδες

Πόσες ακόμα νάρκες θα χαρτογραφήσουν ερήμην;

δυό ζωές δε φτάνουν ρημαγμένες;

δεκατέσσερις ζαριές δικαιωμένες

κι όμως τέσσερα άδεια χέρια

δεν είναι αρκετά;

………………………………………………………………………

οι τέλειοι αριθμοί είναι εξαιρετικά σπάνιοι,…

6
28
496
8128
33550336
8589869056,
137438691328,
2305843008139952128,
2658455991569831744654692615953842176,
191561942608236107294793378084303638130997321548169216.
……………………………..

άλλοι αμάθητοι, άλλοι θαμπωμένοι, άλλοι ανήξεροι,…
στεκούμενοι πολλοί μπροστά στον καθρέφτη
και καλωδιωμένοι με την επίσημη μετάφραση στ’ αυτιά,
πολλές φορές νομίζουν ότι ανακάλυψαν ακόμα έναν,…

όμως, οι τέλειοι αριθμοί είναι εξαιρετικά σπάνιοι,…

είναι απλά μια ψευδαίσθηση,… γλυκιά,…
που γρήγορα διαλύεται,…

………………………………………………………….
«Τέλειος λέγεται ένας ακέραιος αριθμός όταν το άθροισμα των θετικών διαιρετών του, εκτός του αριθμού, είναι ίσο τον αριθμό δηλ. ο n είναι τέλειoς αν και μόνο αν σ(n) = 2n.

Ο μικρότερος τέλειος αριθμός είναι ο 6.
οι γνήσιοι διαιρέτες του 6 είναι οι 1, 2, 3 και το άθροισμα αυτών είναι ίσο με 6 (1+2+3=6).
Άλλοι τέλειοι αριθμοί είναι οι
28 = 1 + 2 + 4 + 7 + 14,
496 = 1 + 2 + 4 + 8 + 16 + 31 + 62 + 124 + 248
και ο 8128.
Αυτοί είναι και οι μόνοι γνωστοί τέλειοι κατά την αρχαιότητα.»

………………………………………………………

Για δύο ώρες ακριβώς,…

_η πιθανότητα του αδύνατου ενδεχομένου είναι μηδέν! ανεξαρτήτως ωρών, αισθημάτων και υποκειμενικών συνθηκών _

Δεν εμπλεκόμαστε σε αερομαχίες ούτε με επισκόπους περιωπής, ούτε με επαγγελματίες μεταφραστές,…είναι τεχνικά ανέφικτο

Έτσι που παροπλισμένα ανεμόπτερα σερνόμαστε_ μικροί σε αυτοβιογραφικές παραπομπές ανεξιχνίαστων συμβόλων
κι αυτοί, κραταιά βομβαρδιστικά, χορτάτοι στις δάφνες τους, με τον αλάθητο μανδύα αγκαλιά, αλωνίζουν τους αιθέρες…

δεν υπάρχει σύνορο

Βέβαια,…

Όσο μερικοί την ευγένεια την αντιλαμβάνονται ως αδυναμία, αναλαμβάνει η ίδια η ζωή να τους θυμίζει το αμείλικτο κοινό τέλος όλων των θνητών,…

Για όσο λοιπόν,…

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

Χαριτίνη Ξύδη _ Τακούνια καίγονται στο φούρνο_ Άνεμος Εκδοτική 2011

2012-01-21T14:40:00.001+02:00

Ελαιώνας

Από τον ίσκιο μέχρι τα λάθη μου
καμιά εκεχειρία δεν με βόλεψε
γιατί του καπέλου μου συσπάται
από πράξεις για δεκαδικούς – για άρτιους
δισύλλαβες περόνες – τις τραβάω.
Πέφτουν πέταλα απ’ την χειροβομβίδα…
Δεν είναι που βραχυκυκλώνω γιατί
αυτές τις νύχτες τις κυλάς στο φάρυγγα
σαν άνεμος στο όστρακο ή στον ελαιώνα…
Δεν είναι το ερύθημα προπατορικό, λάβρο
όπως το ανακαλώ αναλυτικά με την ομολογία
της αντιύλης…
Είναι που νομίζω πως κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει
για να φωτίζει μόνο ό,τι εμείς ζούμε μυστικά…

Επιτάφιος

Καμιά φορά στον ύπνο μου νιώθω το ευώδες
από λυπημένα άνθη επιταφίου
λες κι αυτές οι ώρες της ακινησίας εκπαιδεύονται
από μια ψευδαίσθηση που ζεσταίνεται
από πένθη και κλάματα
θητεύοντας χρόνια στο ίδιο μαξιλάρι.
Ξυπνάω τότε γιατί θεριεμένο το αίμα
ζητάει πάλι να θυσιαστεί σε ρευστά γράμματα
για τις υπογραφἐς του πόνου.
Τα θάβω. Όλα. Τόσο βαθιά που να μην
μπορούν ν’ ανασάνουν.
Ξεκινάει ένας γλυκός θυμός απ’ το στομάχι
φτάνει στον ουρανίσκο παλίνδρομος
από εκείνους που άλλοτε ισιώνουν το αίσθημα
κι άλλοτε το καμπυλώνουν μέχρι
που γἐρνει προς την περηφάνια
να επιμένει κανείς στη ζωή.
Πιστεύω στην αφή που συναρμολογεί
τη δύναμη που με κάνει να σταματάω
να περιμένω εξηγήσεις για το αδιόρατο
εγγυήσεις για το αυθόρμητο.
Ψηλαφίζω μεταμελημένη τα πικρά κουκούτσια
- αντικείμενα φροϋδικού ονειροκρίτη –
για να τονίζεται ψυχικά το έμφοβο κάλλος.
Κι όσες λέξεις δεν πρόλαβα
όσες δεν είπα και δεν έγραψα,
αλλά τις κατάπια,
ακόμη γρατζουνάνε το λαιμό μου.

http://hrtstvrs.blogspot.com/

Καικίας

2012-01-16T21:35:00.000+02:00

ωδή σε συνοδούς εδάφους

τα έννομα ψέματα μαζεύτηκαν καλώδια γυμνά
ξερνάνε τις μουχλιασμένες υποσχέσεις
ψάχνουν ρωγμή και χώμα για ρυτίδες
τα πάγια καθήκοντα σου πήραν πίσω τους κρατήρες
χειμώνες αυταπάτες χαλασμένοι αισθητήρες

μην απαντάς στην πόρτα που χτυπά

και ξέρεις
είμαι ακόμα εκεί
στο μπαλκόνι ψηλά ανάσκελα
τα πόδια σταυρωτά

τα χρόνια δεν αστειεύονται ζητάνε αποκατάσταση
δεμένη χειροπόδαρα επιτυχίες
ξένες οι ανάποδες ζαριές, ξένες κι ήττες
δημοτικό κι ύστερα φιμωμένες εφηβείες
πτυχία διακρίσεις γραμμάτια που θα εναντιωθούν
μαζί σου θα περάσουν,…

τον καθρέφτη σκέπασε, γερνάς

γυρίζουν οι άνθρωποι
οι στροφές τα χρόνια ασήκωτα
κι οι θαμώνες οργίλοι επιτίθενται

και ξέρεις,…

η κόντρα είναι μια μάνα
που θηλάζει μόνο τους γενναίους

απ’ το παράθυρο φύγε μακριά
τα δάκρυα σου επιστρέφουν ασημένια ξυραφιά

εκεί που μ’ άφησες,…

τα υποκατάστατα δήθεν που συμβιβάστηκες απλοποιήθηκαν_

-είδες πως πλένονται τ’ άδεια πουκάμισα
όνειρα σε σκόνη, μπιμπερό κι ήσυχες νύχτες
ροζ αριθμοί δεκαεξαδικού συστήματος
άγνωστοι τελεστές στο πλατύ κοινό
παιδιά σκυλιά κι έντρομη λήθη βραβείων κι αυλικών
τώρα σε φροντίζουν,…

-πόσο αλλιώτικα είναι τα μαύρα,…

μη βγείς στο φως
μην πάς στο φαρμακείο
κρύψου

ο άθλιος πόνος καιροφυλαχτεί
και ξέρεις _ δεν υπάρχουν παυσίπονα για τη μοναξιά

κι όσοι προβάρουν την υστεροφημία
σ’ αστείες παρέες αυτάρεσκα μαζεύονται
και στα τρενάκια του χρόνου μια έστω β θέση
ονειρεύονται
ξέρεις πως εύκολα λησμονούν
κι ήσυχα κοιμούνται αλλάζοντας σκοπούς
μοντέλα και σειρήνες,…

μα πάντα απ’ την αρένα στέκονται μακριά
_φτιαγμένοι δεύτεροι
άκρη ψηλά στο θεωρείο σ’ αδιαφανές σαρκίο
στη γωνιά έτοιμοι να τζογάρουν τη στιγμή
που οι ήρωες οι αληθινοί
για δεύτερη φορά πεθαίνουν

κλείσε το ραδιόφωνο
πλάσε τα δικά σου ψέματα

κι όσο για τ’ άλλα,…

τα παραμύθια που ζήλεψες μικρή
και κείνα τα τραγούδια τ’ άγια
που σφετερίστηκες θαρρείς σαν υποθήκες
ξέρεις πως πάντα
οι γερόντοι μ’ αίμα τις νύχτες τα ποτίζουν
κι οι γιαγιάδες τα υφαίνουν με νήμα
απ’ την κλεμμένη ζωή των άλλων,…
αυτών των ταπεινών
που ατρόμητοι κι όντας ηττημένοι
κρατάνε για μια στροφή ακόμα
την περόνη τραβηγμένη,…

σε καλή μεριά
……………………………………………………….

Οι δύο εστίες της δέσμιας ελλειπτικής τροχιάς,…

στους ερειπωμένους μαχαλάδες
γέροντες επίσκοποι μοιράζουν ακόμα μπαγιάτικους άρτους σε πουτάνες δοκιμής
-θα μετανοήσουν δέσποτα,… θα μετανοήσουν
-θα σκεπαστούν κάτω από το λεκιασμένο πετραχήλι
-αλλά μετά; με τι καημό θα σηκωθείς έτσι που έμαθες μονό με τα λόγια;

τους χαιρετισμούς μου με … ίσως,
……………
στους ξαναζεσταμένους οικογενειακούς τάφους
οι εραστές μαθαίνουν ορθογραφία κι αριθμητική
κι οι σκουριασμένες πένες τους
ασκούνται σε παράλογα σονέτα
01 10 11 100 101 110 111…
φουκαριάρη σκηνοθέτη δε βγάζουν έτσι, τα νόμπελ βόλτα στου Στρέφη. θα κρυολογήσουν,…
τα έστησες και τόσος κόπος
μόνο για άσφαιρες ζαριές στα καταγώγια;

τα σέβη μου με … κατανόηση,

……………………………………………

Στην ουρά της κανονικής κατανομής,…

όσο το αίμα μου καρφώνει εφιάλτες στο διάστημα και στο ταβάνι σας πινέζες,
λέω να σας ταράζω με την αποκοτιά μου,…..

για όσο,…

………………………………………………

Τα blues εξακολουθούν κι εκδικούνται,….

ο πίνακας του Fabian Perez εδώ

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

Πνιγμένος τόσα χρόνια

2012-01-10T15:09:00.004+02:00

Ποίηση: Μιχάλης Γκανάς

Στον Θεόφιλο Σωτηρίου

Πνιγμένος τόσα χρόνια κ’ είσαι πάντα
μπηγμένος αχινός στον ουρανό σου.
Περνούσε χθες επάνω στο κανό σου
άηχη των Φιλιατών η μπάντα.

Στη θάλασσα, στο χώμα θα ’ταν ίδια
άσπρα τα κόκκαλά σου και γλειμμένα.
Όλα βουβά και όλα μιλημένα,
λόγια μου λυπημένα κατοικίδια.

Το χέρι που στα φύκια σ’ έχει ρίξει,
να το ’κοβα ψηλά μ’ ένα δρεπάνι,
ο κόσμος σα μυλόπετρα να τρίξει,

να βγουν απ’ το θεόρατο τηγάνι,
τα ψάρια του καλόγερου και πίσω
την πόρτα ανάμεσά μας να μην κλείσω.
Μαύρα λιθάρια, 1981

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

εγχειρίδιο υποψήφιων αμπελουργών

2012-01-07T17:08:00.001+02:00

μνήμη ΜαρίαςΔημητριάδη

Θαπεράσουν χρόνια
Θα χαθούμε
άσημη σκόνη θα σκορπίσουμε

Ότανοι αμπελουργοί του μέλλοντος

Θαψάχνουν τα βοτάνια
το κλήμα να μπολιάσουν
Και τους αγέρηδες θα εξευμενίζουν
να δέσουνε καρπό,…
Για το κρασί της υπέρβασης

Καιτης αιώνιας νιότης

φίλτρομαγικό

στουςσωλήνες

θαπασχίζουν να δαμάσουν

Τότεκαι πάντα

Στηφωνή Σου θα καταλήγουν

Θα μεθούν
Θα προσκυνούν
Θα ονειρεύονται

Και θα ζηλεύουν
τους θνητούς που άκουσαν
Ολοζώντανο το μύθο
Καθώς κραύγαζε
Ζωή
Επανάσταση
Έρωτα
Πάθος

ΧαίρεΜαρία
Των εργατών φωνή
Των ποιητών πρωθιέρεια
Των μουσικών άπειρη οκτάβα
Των κατατρεγμένων Παρθένα Μαρία

.................................................................

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

σημείωμα πέτρας

2011-12-12T22:09:00.006+02:00

Απόγευμα Κυριακής

Ολοκληρώματα πιθανότητες Ασυμβίβαστα ενδεχόμενα

μυρωδιά καμένων αρνητικών _ αμπέχονα μεταλλαγμένα

βλάβη στο θερμοστάτη αναπάντεχη βροχή

Μια σιωπή _ διαλυμένα γουόκι τόκι

χαρτάκια κολλημένα στις άκρες των ξεφτισμένων βιβλίων

δείχνουν τα βήματα

απολυτήρια

θυμίζουν τρύπια όνειρα

επιτετραμμένοι

συλλαμβάνουν άγουρα μίση _ εκπαιδεύουν μισθοσυντήρητα φίδια

τα δάχτυλα ξεγελώ μ’ αγαπημένα σύμβολα

ποτίζω με υποσχέσεις άκρα βαμμένα

ακρωτηριασμένα γιατί κυκλώνουν ανέτοιμα φυσίγγια

άδεια θήκη κλεμμένη περόνη αργή ξυραφιά

δίφραγκα και στομωμένα ξίφη

κόκκινα ξεφτισμένα βελούδα

νότες θαμπές

παγωνιά στα πρόσωπα

κι ούτε τραγούδι ούτε κλάμα

δίπλα

σκυμμένα κεφάλια

ψεύτικα αύριο στολισμένες βιτρίνες

αναβοσβήνουν χάρτινα παραπήγματα

κανείς δε σηκώνει κεφάλι

κανείς δε νοιάζεται

κανείς δεν ξυπνά

τα βολεύουν

κι όμως λένε θυμούνται

καταπίνουν βαρβιτουρικά

γυρίζουν το κλειδί

απασφαλίζουν το κουτί ,…

αγοράζουν πράσινη δράση

κοιμούνται

στα κρεβάτια των άλλων

γαμιούνται μέσα στα σώματα των άλλων ποθούνται

κι ούτε ένα δάκρυ,…

φτηνοί κομπάρσοι

γνωστό σενάριο μεθάνε δηλητήριο

κρεμιούνται στις έννοιες των άλλων

οι δικές τους είναι το σκοινί,…

πιο δίπλα σέρνεται η ανάγκη

φορτωμένη χαρτόκουτα χαμόγελα και πείνα

αιχμάλωτες συνιστώσες,….

απλωμένα χέρια

δε θυμάμαι δεν ξέρω δε θέλω

η ατσάλινη συνισταμένη αλυχτά

γεμίζω το μελανοδοχείο γενναιόδωρο κόκκινο

εικόνες μελλοντικών πτωμάτων

προβοκάρουν τα όνειρα μου

φρέσκια πυρίτιδα μυρίζουν τα μαλλιά μου

κι ένα άγριο μίσος ταΐζει την ανοιχτή θαλάμη

κλείνω ραντεβού δε βιάζομαι

οι πεθαμένοι έχουν χρόνο

το χώμα με το μέρος τους

οι χαφιέδες έχουν σταυρό

και τον καιρό απέναντι

τα blues της οργής εκδικούνται,….

……………………………………………..

δεν έχω τίποτα άλλο από τρύπια όνειρα

και με μια τσέπη γεμάτη,…κωνικές μελωδίες

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Ελληνική Χαλυβουργία _ Νοέμβρης 2011

2011-11-24T09:57:00.007+02:00

ΕΛΠΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝΕΤΑΙ Τ' ΑΤΣΑΛΙ!!

«Σε είδα που περίμενες στη στάση,

γραμμή για να σε πάει στην δουλειά

φορούσες ξεφτισμένο ένα σακάκι,

τα ρούχα σου δεν ήτανε ζεστά.

Κοιτούσες, σαν αγνάντευες το μέλλον,

στο λευτερό σου πρόσωπο η ματιά /

ζγουρό κεφάλι μυθικό ωραίο,

παιδί της τάξης σου της εργατιάς.

Στον άνισο αγώνα μπήκες μάτωσες,

χαρά απ' την δουλειά σου δεν λαβαίνεις /

καρτέρι το καρτέρι πας και χάνεσαι,

το χέρι σου ΓΡΟΘΙΑ πότε θα φέρεις;».

(ΠΟΙΗΜΑ ΜΕΤΑΛΛΕΡΓΑΤΗ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ Ορέστη)

ο μεταλλεργάτης της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» που έγραψε το ποίημα είναι

ο Σταύρος Δικαίου Φονικάκος

............................................

Πήρα ένα mail σήμερα το πρωί από τον παλιό μου μαθητή Ορέστη,…κι έλεγε:

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕΤΑΛΛΕΡΓΑΤΗ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ θΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ , ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΤΕΣΤ ( ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΙ ΦΟΒΕΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟΥ ) !

ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΑΛΑ ΤΗΣ ''ΒΑΛΤΩΜΕΝΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ''...

ΕΛΠΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝΕΤΑΙ Τ ΑΤΣΑΛΙ , ΚΥΡΙΕ ΒΑΣΙΛΗ !

Ριζοσπάστης

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

«Η επόμενη Ανατολή θα είναι στη Δύση…»

2011-11-05T16:08:00.001+02:00

Δημήτρης Γράψας: Αποχαιρετισμός στον Κώστα Τζιαντζή

Επικήδειος που εκφωνήθηκε στην κηδεία του Κώστα Τζιαντζή.

Πόσο δύσκολο είναι να μιλήσω σήμερα εδώ ρε Κώστα; Τι να πρωτοπώ;

Δυσκολεύομαι πολύ, εσύ θα το καταλάβαινες, και μ’ ένα γλυκό χαμόγελο κι ένα χάδι, μετά από ένα αργόσυρτο σήκωμα του χεριού σου, θα το έδειχνες.

Το ξέρουν αυτό το χαμόγελο κι αυτές τις κινήσεις πολλοί από τους παρευρισκόμενους εδώ. Το ξέρουν πιο καλά απ’ όλους η αγαπημένη σου Μαριάννα, η Μαρία και ο Δημήτρης. Μα το αναγνωρίζουν και οι εκατοντάδες δικοί σου άνθρωποι, αυτοί που από την στιγμή που πληροφορήθηκαν το αναπάντεχη είδηση, πρώτα έκλαψαν και μετά οργίστηκαν για όσα δε πρόλαβαν να σου πουν και να κάνουν μαζί σου. Στο τέλος όμως μείνανε μ’ ένα πικρό χαμόγελο στο στόμα, θυμούμενοι μια μοναδική- από τις χιλιάδες μοναδικές ιστορίες, που γέμισαν την πολυτάραχη ζωή σου και είχαν την τύχη να την μοιραστείς μαζί τους.

Αυτές οι μυριάδες μοναδικές ιστορίες θα συντροφεύουν από τούδε και στο εξής τις παρέες που θέλουν ν’ αλλάξουνε τον κόσμο. Στόμα με στόμα, θα ταξιδέψουν στ’ απέραντα του χώρου και του χρόνου, θα φτάσουν ως και σε επαναστάτες που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί. Έτσι που αυτοί θα λένε: «Αυτό θα ‘κανε ο Κώστας Τζιαντζής, αυτό πρέπει να κάνουμε και ‘μεις»

Και θα σαι Κώστα, οδηγός, φάρος και παράδειγμα για τις νεότερες γενιές, που θα σκύψουν και θα μελετήσουν το έργο σου, την στάση ζωής σου, τις ακλόνητες αφετηριακές αρχές που διαπερνούσαν κάθε σου επιλογή.

Εμείς εδώ από το σκοτεινό 2011, τόσο φτωχότεροι από την απουσία σου, μόνο οδηγίες χρήσης για την βαθύτερη κατανόηση του έργου και των πράξεων σου, μπορούμε να στείλουμε στο φωτεινό μας μέλλον.

Σύντροφοι του μέλλοντος!

Για να γνωρίσετε αυτόν τον μεγάλο επαναστάτη, μη προσπαθήσετε ποτέ να δείτε χωριστά τον Κώστα και τον σύντροφο Τζιαντζή. Ήταν μια καθολική και αδιάσπαστη ενότητα. Ο Κώστας ήταν από την κορφή ως τα νύχια ένα άλμα: Από τη εποχή των ηρωικών και μυθιστορηματικών φυσιογνωμιών της τρίτης διεθνούς και της επαναστατικής εποποιίας του πρώτου μισού του προηγούμενου αιώνα, ως στην εποχή της πανανθρώπινης Κομμουνιστικής χειραφέτησης. Ήταν άνθρωπος απ’ το παρελθόν και το μέλλον μαζί. Κυρίως όμως από το μέλλον. Και η ζωή του, μια γέφυρα ανάμεσα τους.

Από την πρώτη στιγμή που μ’ ένα μεγάλο σάλτο παράτησε μια στρωμένη αστική ζωή και βρέθηκε στην γειτονιά του προλεταριάτου, που από Κωνσταντίνος έγινε Κώστας και τόσο αγαπήθηκε από χιλιάδες ανθρώπους, μελέτησε και λάτρεψε την λαϊκή κουλτούρα. Της υποκλίθηκε, όχι όμως άνευ όρων. Σα φακός που δείχνει τον δρόμο μπροστά κι όχι σα καθρέφτης που αντανακλά. Θεωρούσε ότι όρος για την συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, ήταν η ηγεμονία μιας νέας προλεταριακής ηθικής, που δε θα διαμορφωθεί μηχανικά σαν αντανάκλαση των υλικών συμφερόντων της, αλλά μέσα στην ταξική πάλη και στην γιγάντια ιστορική αναμέτρηση του κόσμου της εργασίας με τον κεφάλαιο. Μια ηθική που θα διέπεται από το ηρωικό της πνεύμα, την ατσαλένια της θέληση και την ιστορική της ανωτερότητα. Την ακλόνητη σιγουριά για τον σύντροφο και τον σκοπό, την συνεχή αμφισβήτηση για τα μέσα.

Ο Κώστας ήταν πάντα δίπλα στους συντρόφους και στους φίλους του. Όχι μόνο στις δύσκολες στιγμές, εκεί που μηχανικά τείνουν να βρίσκονται όλοι, αλλά και στις ταπεινές, στις υπαναχωρήσεις και στους κλονισμούς. Εκεί που οι πολλοί τείνουν να κατακεραυνώσουν και να καταγγείλουν. Δεν χάριζε κανέναν στον αντίπαλο. «Να είμαστε αδιάλλακτοι με τις απόψεις μας, διαλλακτικοί με τους ανθρώπους», έλεγε και τόσο όμορφα συμπύκνωνε, ας μου επιτραπεί αυτή η θεωρητική ακροβασία-τόσο άρεσαν άλλωστε αυτές στον σ. Τζιαντζή- την ουσία ενός επαναστατικού ουμανισμού.

Το πρώτο δώρο που μου είχε κάνει στην εφηβική ζωή μου ήταν δυο βιβλία. Το μανιφέστο και το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου. Άλλη μια αδιάσπαστη ενότητα στην κοσμοαντίληψη του Κώστα. Χωρίς την κουλτούρα, φτιάχνονται τα μονοδιάστατα στελέχη του κομματικού σωλήνα κι όχι οι επαναστάτες της συγκλονιστικής μας εποχής, αυτή ήταν θεμελιακή γι’ αυτόν αρχή. Έτσι και στις κατοπινές μας συζητήσεις ο Κάφκα, ο Μπαλζάκ ή ο Αλεξάνδρου δεν εκτοπίζονταν από τους κλασσικούς του μαρξισμού, αλλά τους συμπλήρωναν.

«Το μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος Δημήτρη, που βέβαια το χεις διαβάσει, αλλά πρέπει να το ξαναδιαβάζουμε συχνά» μου είχε πει τότε με την συνηθισμένη του βαριά φωνή, εκτοξεύοντας μια κολακεία σ’ έναν 14χρονο που σίγουρα δε χρειαζότανε, μιας και ο θαυμασμός μου για το πρόσωπο του ήταν δεδομένος. Δεν απάντησα τότε, ότι όχι, προφανώς δε το χω διαβάσει, ούτε κατάλαβα γιατί το είπε.

Πολλοί βέβαια δε κατάλαβαν ούτε αργότερα γιατί ο Κώστας πάντα κολάκευε τον συνομιλητή του. Δεν είχε καμία σχέση με την αστική κολακεία αυτή του η συνήθεια, ούτε με την αναπαραγωγή της στους κόλπους της Αριστεράς, που στοχεύει στο μανιπιουλάρισμα και τον έλεγχο. Ο Κώστας στόχευε στο να καταστήσει τον σύντροφό του ισότιμο συνομιλητή, να του δείξει τον σεβασμό του και ταυτόχρονα τις απαιτήσεις που είχε από αυτόν. Κάθε του κολακεία ισοδυναμούσε με δέκα μέρες διάβασμα, με στύψιμο του μυαλού κι επίπονη προσπάθεια. Σου έδειχνε τον δρόμο, με επιτακτική και σφοδρή ευγένεια, σου έλεγε ότι πρέπει να σηκώσεις τον πήχη των προσωπικών σου επιδιώξεων. Έτσι που καμιά φορά η αποτροπή της απογοήτευσής του, γινότανε το μεγαλύτερο κίνητρό σου.

Δεν μιλούσε ποτέ για τον εαυτό του, ούτε συνήθιζε να εξιστορεί σε πρώτο ενικό «μεγάλα κατορθώματα του παρελθόντος». Τον συγκινούσε και τον όριζε το «εμείς», είχε ατελείωτη απέχθεια στη προσωπική ανάδειξη και στην δραματουργία.

Είχε ακλόνητη εμπιστοσύνη και σεβασμό στον κόσμο του αγώνα και ιδιαίτερα στην αυθόρμητη επαναστατική τάση της εργατικής τάξης. Δεν μου είχε πει ποτέ τα μυστικά των χειρισμών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, δεν είχε αναφερθεί ποτέ σε άλλους μύθους που πλανώνται πάνω από το όνομά του. Μα συχνά-πυκνά, με έντονη αυτοκριτική, μίλαγε για την πρωτοβουλία της μετωπικής συγκρότησης του κόσμου του Πολυτεχνείου, της εξέγερσης του 73 αλλά και της εξέγερσης και της επανάστασης που είχανε μπροστά τους, που αυτός εισηγήθηκε στο Κόμμα και κόπηκε από τον Μηχανισμό, στο όνομα της συμπόρευσης αυτών που αργότερα ονομάστηκαν και «δυνάμεις της αλλαγής». Έτσι μιλούσε για το παρελθόν, για όσα δεν έγιναν και μένει να γίνουν.

Ο Κώστας Τζιαντζής έκλεινε πάντα τις συζητήσεις του με την ακλόνητη επαναστατική αισιοδοξία για το μέλλον. Μας καλούσε να προετοιμαστούμε για την μεγάλη μάχη που κυοφορείται αντικειμενικά και θα κριθεί υποκειμενικά, «διαβάζοντας» από την μια τις ανώτερες κρισιακές τάσεις του σύγχρονου καπιταλισμού -πολύ προτού η κρίση απασχολήσει την δημοσιολογία- και από την άλλη την ανωριμότητα των επαναστατικών και κομμουνιστικών δυνάμεων.

Αυτός είναι ο δρόμος. Δε μας επιτρέπεται να τον τιμήσουμε αλλιώς.

Κάθε φορά που θα στεκόμαστε ασπίδα σ’ ένα κατατρεγμένο

Κάθε φορά που θα αγαπάμε σε βάθος ένα σύντροφό μας, κάθε φορά που θα μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια της ψυχής του

Κάθε φορά που θα αντιλαμβανόμαστε τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα πρωτα απ’ όλα σαν ζητήματα προσωπικής στάσης

Κάθε φορά που θα σκεφτόμαστε με βάση το ιστορικό και το στρατηγικό, κι όχι με βάση το πρόσκαιρο και το ταπεινό

Θα τιμάμε τον μεγάλο σύντροφο, φίλο κι αδερφό, επαναστάτη και Κομμουνιστή Κώστα Τζιαντζή

Κι όταν ο κόσμος μας θα καίγεται, όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται, αυτός θα είναι εκεί να μας θυμίζει τις μέρες που αξίζουμε

λέσχη _ Δημήτρης Γράψας _ Επικήδειος που εκφωνήθηκε στην κηδεία του Κώστα Τζιαντζή

Βαθύ Κόκκινο_ Γεια σου Σύντροφε 1

Βαθύ Κόκκινο _ Γειά σου Σϋντροφε 2

.........................................................................................

ο Κώστας Τζιαντζής, ηγετική προσωπικότητα της κομμουνιστικής Αριστεράς και του αντιδικτατορικού κινήματος, Γεννήθηκε στον Πύργο της Ηλείας το Σεπτέμβρη του 1948. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Εντάχθηκε στο αντιδικτατορικό κίνημα, συνελήφθη το 1968 από την Ασφάλεια και το 1969 οργανώθηκε στην ΚΝΕ. Ήταν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ στη διάρκεια της δικτατορίας και ο βασικός συντελεστής στη δημιουργία της Αντι-ΕΦΕΕ. Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν γραμματέας της Οργάνωσης Σπουδάζουσας της ΚΝΕ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Καταζητούμενος της χούντας από το Φεβρουάριο του 1974 πέρασε στην παρανομία μέχρι τη μεταπολίτευση. Μετά την κατάρρευση της χούντας υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ μέχρι το 1989, οπότε αποχώρησε μαζί με άλλα 14 μέλη της ΚΕ που δημιούργησαν εν συνεχεία το Νέο Αριστερό Ρεύμα.

Στα δύσκολα για την Αριστερά χρόνια που ακολούθησαν έδωσε σκληρές μάχες για την ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού ιδανικού και τη διαμόρφωση ενός επαναστατικού προγράμματος, του αντίστοιχου κόμματος και του εργατικού κινήματος της εποχής μας για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

"Θέλεις να πας μακριά;"

2011-10-24T13:43:00.003+03:00

Στο χώρο μίας εικαστικής έκθεσης της Άννας Μελή, ένα δωμάτιο – ημερολόγιο που στο κέντρο του δεσπόζει ένα διαδραστικό φόρεμα, καλείται η ηθοποιός να δώσει μία μάχη με τις φοβίες και τα όνειρά της.

Τα όπλα της είναι ένας χείμαρρος από ακατέργαστες σκέψεις και μικρές περιπέτειες, περιστατικά και εικόνες μιας ιδιαίτερης καθημερινότητας και ερωτήματα, πολλές φορές απλά, που δεν έχουν όμως πάντα απαντήσεις.

Το ρούχο/γλυπτό αναπαριστά την εξιδανικευμένη της εικόνα. Το εικαστικό περιβάλλον, υλικό και εικονικό, λέξεις τυπωμένες σε βιβλίο, σε πηλό ή ειπωμένες από την ηθοποιό δημιουργούν ένα φαντασιακό περιβάλλον που ξεκινάει από το δωμάτιο και το ημερολόγιο μιας κοπέλας λίγο πριν την ενηλικίωση της στην Αθήνα του σήμερα και τελειώνει σε ένα μαγικό κόσμο όπου όλα είναι πιθανά.

Η ηθοποιός, το ρούχο/γλυπτό, τα έργα/ημερολόγια και οι προβολές/ήχοι, συνθέτουν έναν ψυχικό μηχανισμό με τις γνωστές τρεις περιστάσεις του ψυχικού μηχανισμού του Φρόυντ: το Υπέρ-Εγώ, το Εγώ και το Αυτό.

Ένα βιωματικό έργο που εναλλάσσεται ανάμεσα σε παράλογο και λογική, σε όνειρο και πραγματικότητα. Μία προσπάθεια για ένα πορτρέτο ενός σύγχρονου κοριτσιού, με «επικίνδυνη» αφέλεια, που προσπαθεί να τοποθετηθεί στον παρηκμασμένο πολιτισμό του τώρα, μέσα από τις δυσκολίες της «εύκολης» εποχής. Απομονωμένη και αντιμέτωπη συνεχώς με τον εαυτό της, μαλώνει και επαναστατεί σαν να βρίσκεται πάντα στο ίδιο σημείο. Σε ένα σημείο ανάμεσα στο παρόν, το παρελθόν και το μέλλον, εκεί όπου ο καθένας κρίνει και κρίνεται διαρκώς. Το έργο είναι αισιόδοξο αλλά ταυτόχρονα και σκληρό προς αυτούς που δημιούργησαν τον κόσμο μέσα στον οποίο καλείται να βρει τις λύσεις η ηρωίδα.

Η ομάδα που δούλεψε για το έργο στα πλαίσια του πειραματισμού είναι: η εικαστικός Άννα Μελή, η ποιήτρια και ηθοποιός Πέννυ Μηλιά, η πληροφορικός Βούλα Ζώη, η ενδυματολόγος Άννα Σαντοριναίου. Υπεύθυνος του εργαστηρίου, της τελικής επεξεργασίας του κειμένου και σκηνοθεσίας είναι ο Μάνθος Σαντοριναίος.

Στο θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 138, κάθε Τετάρτη στις 9.30 ως την Άνοιξη..

"θέλεις να πας μακριά;"_ το δέντρο

…………………………………….

Πέννυ,….

Στα οδοφράγματα

Με ποίηση και ήθος γεμίζουν τα μεγάλα μας όνειρα

Με αίμα τα μαύρα μας πουκάμισα,…

……………………………………

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΕΣ

2011-10-20T22:28:00.000+03:00

Για τα σημερινά επεισόδια και την προβοκάτσια στη μεγάλη διαδήλωση στο Σύνταγμα

Αθήνα 20 Οκτώβρη 2011

ΔΕΛΤΙΟΤΥΠΟΥ

Δυνάμεις εχθρικές στο εργατικό και λαϊκό κίνημα επιχείρησαν να χτυπήσουν και να προβοκάρουν τη μεγάλη διαδήλωση έξω από τη Βουλή. Το ΠΑΜΕ, τα σωματεία, οι εργαζόμενοι και η νεολαία, τους αντιμετώπισαν με αποφασιστικότητα.

Οι συγκεκριμένοι μηχανισμοί άνοιξαν λογαριασμούς με το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Ας έχουν υπόψη τους ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα έχει τη δύναμη και την πείρα, για να τους κόψει το χέρι.

...................................................................................................................

Για τη δολοφονική επίθεση εναντίον της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ

Ανακοίνωση

Για τη δολοφονική επίθεση εναντίον της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ

Εκ μέρους του ΠΑΜΕ, εκατοντάδων συνδικάτων και δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων εκφράζουμε στην οικογένεια του νεκρού συναδέλφου μας, οικοδόμου, γραμματέα του παραρτήματος Βύρωνα του Συνδικάτου Οικοδόμων τα θερμά μας συλλυπητήρια. Υποσχόμαστε ότι ακόμα πιο αποφασιστικά θα συνεχίσουμετους αγώνες για τα οράματα που μαζί του παλεύαμε.

Εργαζόμενοι,εργαζόμενες,

Δώσαμε μια μάχη δυναμική, σκληρή, στους τόπους δουλειάς, στις πλατείες και στους δρόμους, απάντηση στην εργοδοσία, την κυβέρνηση, τα κόμματα της πλουτοκρατίας.

Όμως η ταξική πάλη έχει και μια άλλη πλευρά. Δίπλα στους κρατικούς, κατασταλτικούς μηχανισμούς υπάρχει και ένας άλλος μηχανισμός, στον οποίο συνυπάρχουν φασιστοειδή, αναρχικοί, χρυσαυγίτες, άνθρωποι του Καρατζαφέρη, οι γνωστοί κουκουλοφόροι.

Όλοι αυτοί επιχείρησαν να χτυπήσουν τη συγκέντρωση μας. Χάρις στην οργάνωση,την ψυχραιμία, την αποφασιστικότητα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ οι μηχανισμοί αυτοί αναχαιτίστηκαν και αντιμετωπίστηκαν.

Οι παραπάνω δυνάμεις εμφανίστηκαν πίσω και μέσα στο λεγόμενο κίνημα του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ στην οδό Βασιλέως Γεωργίου. Από αυτή τη δολοφονική επίθεση είχαμε το νεκρό συνάδελφό μας, οικοδόμο, γραμματέα του παραρτήματος Οικοδόμων Βύρωνα και τραυματίες.

Καταγγέλλουμε ορισμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης πουεπιχειρούν να χρεώσουν στο ΠΑΜΕ ευθύνες για τα επεισόδια. Αυτά τα ΜΜΕ είναι τα ίδια που το προηγούμενο διάστημα προσπάθησαν να συκοφαντήσουν με όλους τους τρόπους το ΠΑΜΕ και τους αγώνες των εργαζομένων. Να χτυπήσουν την πόρτα και να απευθυνθούν στο κίνημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ και σε εκείνες τις δυνάμεις που θεωρούν αντίπαλο το ΠΑΜΕ και μέσα στις γραμμές τους υποθάλπονται και αναπτύσσονται προβοκατόρικα και εγκληματικά στοιχεία, καθώς και στην κυβέρνηση που επί χρόνια υποθάλπει αυτά τα στοιχεία.

Ο αγώνας θα είναι μακρύς και δύσκολος. Δεν ξεμπερδεύει κανείς με αυτή την πολιτική με ένα ντου ή με την καταψήφιση ενός άρθρου του πολυνομοσχέδιου.

Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, αύριο να ενημερώσουν τους εργαζόμενους γι’ αυτή την δολοφονική επίθεση για να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι εκτός από την εργοδοσία έχουν εχθρούς και όλες αυτές τις παραπάνω δυνάμεις.

Η Εκτελεστική Γραμματεία

κέντα φλος ρουαγιάλ

2011-10-02T19:56:00.000+03:00

πόσο όμορφα κι ήσυχα έχουν αλλάξει όλα,…

.............................................................................

σάπια δόντια ξεχάστηκαν

σκληρά μέλλοντα

προδομένα δεν πονάνε πια

μέρες χωρίς αναισθητικό

κουρτίνες μετανοιωμένες ξεθωριάζουν

σύννεφα μεθυσμένα σβήνουν

μετανοιωμένες μοίρες

κρύβονται στα παντελόνια

αλκοόλ ακτίνια ψέματα

φτηνό ντεκόρ επιθήλια δέματα

μάσκες λαχανικών δεκαετίας

ίδιες σκέψεις

παλιά προγράμματα

ίδιες αρνήσεις

νέα παροράματα

μεσημέρια αποστειρωμένα

φήμης κι υποταγής

εκκρεμές στο κενό

αύριο ερμητικά κλειστά

κλειδωμένες κάμαρες,…

δεκατρείς ζαριές άσσο-δυο,…

κι επιστροφή στις όμορφες άδεις τσέπες

τρέχει υπόδικος ο μήνας

μαζεύεις τα ψίχουλα και τα κερνάς

άθλια λαμέ πρόσωπα

γλοιώδεις ξελιγωμένες ευδοκίες

σε παράταξη

δήμιοι αίματος

επιταχυντές σπέρματος

η ζωή σας συνεχίζεται κανονικά

θειάφι δεντρολίβανο λεβάντα

όλα δικά σας

δεκατρείς ζαριές άσσο-δυο,…

κι ένα χαμόγελο σαρανταπεντάρι

τέσσερεις τοίχοι χώμα λεβεντιάς

ανοιχτό ταβάνι μάνα περηφάνιας

άρνηση πληγή αιμορραγεί

κοινωνικοί λαχνοί αθώωσης παγώνουν

στη δυναμική ισορροπία των λωτοφάγων

οι εισπράκτορες τραβούν το σκοτάδι

οι παραμάνες το στήθος

ντόρτια ξανά.

όλοι οι δείκτες ανάποδοι

αποστρέφεις το πρόσωπο

κι όμως….

δεκατρείς ζαριές εξάρες,….

Μόνος. Μηδέν. χαμογελάς

τα χάσαμε όλα

Και ως εδώ,…

.............................................................................................

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Ανδρείκελα,...

2011-10-02T10:37:00.001+03:00

Ποίηση Κώστα Καρυωτάκη

Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια.

Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.

Ιμπρεσάριος

2011-08-08T19:18:00.007+03:00

Ξύπνησε κενός, μια χλωμή γκραβούρα είχε σκεπάσει το δωμάτιο

Είχε χάσει τις μέρες

_ Ο μετρονόμος βαριέται πάντα τον Αύγουστο

αλλοιωμένες κινηματογραφικές κόπιες, συγκρούονταν στους τοίχους

Η παλιά ντουλάπα φορτωμένη φιγούρες,

έτριζε κάθε αποστροφή

λεπτές γραβάτες έκαναν γύρο, επιδέξια έσφιγγαν ανισόμετρα κολάρα

παλτά νυχτερίδες σε θανάσιμη νάρκη κερνούσαν ευσπλαχνία

υπνωτικά, εικόνες ελευθερίας, σκόνη πάνω στο κίτρινο κομοδίνο

χάπια θυέλλης μηδενικής απόδοσης παρατεταγμένα στον πάγκο

πρόσωπα ξένα συνωστίζονταν στο ραφείο ονείρων,

μαγνήτες διαχωρισμένοι πάλευαν να επαναφέρουν

δεκαετίες που τρύπωσαν στο ράφι…

ο καθρέφτης επέστρεφε πύκνωση

τ’ άδεια ποτήρια στράγγιζαν ύπνωση

τραγούδια λεηλατούσαν εκτόνωση

θύματα που κλήθηκαν εσπευσμένα
αθώοι ψευδομάρτυρες

διαφανείς ασφυξιογόνες σακούλες διαμοίραζαν συνενοχή και κατευόδιο

τ’ αραχνιασμένο Θέατρο ξέθαβε νεανικούς πυλώνες
χειροκροτούσε πατημένους όρκους

άδεια καλοκαίρια φραγμένα σ’ ασπρόμαυρες νότες

σαξόφωνα σε λευκό πανί,
αλήθειες βραχνιασμένες

αιχμάλωτοι οισοφάγοι έσπερναν ανεργία

μετανιωμένοι καλόγεροι κήρυτταν κατάνυξη

ο φόβος δίπολο με την εξαναγκασμένη αφωνία

οι αιχμές σε μόνιμη εξαΰλωση

κι οι βροχές ακόμα μακριά,...

αράχνη βασίλισσα λεηλατεί εικόνες,
αόρατοι υπερσυντέλικοι

λέξεις στοιβάζονται στο βεστιάριο

ρωγμές αιχμαλωτίζονται,
πεθαμένοι μέλλοντες

κι Εκείνη παράταιρο δοκίμιο στην τετράφωνη λογική

δεν υπάρχει στιγμή ν' αντέχει το βάρος της παραλληλίας

άδεια η κανονικοποιημένη

ανύπαρκτη η φορτισμένη

ξύπνησε

μια ακόμα ημερομέτρηση ταριχευμένη με στουπί, γλίστραγε στις ράγες

κι οι τόμοι έντρομοι εκλιπαρούσαν

μάρμαρα λευκά και υποθήκες

χρωστάει ακόμα
κι μέρες λιγοστεύουν

θυμάται ακόμα
κι οι κλίσεις επιμένουν

πονάει ακόμα
κι οι πόρτες εποπτεύουν

αντέχει ακόμα
κι οι ενοχές αγριεύουν

-πότε επιτέλους θα μεγαλώσει;

κάθε αύριο διστάζει στην ανατολή

μ’ έκπληξη γυρίζει το σελιδοδείκτη

είναι η εκχώρηση κι η λήθη που στοχεύουν

η επιστροφή το ψέμα

η νέα αρχή η αλήθεια

η παραίτηση ο δρόμος

η έκρηξη η ζωή

η σιωπή το δηλητήριο

η αντοχή ο νόμος

...........................................................
...........................................................

Θα βγεί στη σκηνή; τον σπρώχνουν

Θα υποταχθεί; τον απειλούν

Θα ησυχάσει; τον δικάζουν

Θα τον ξυπνήσουν μόνιμα; υπνωτικά τον κατευνάζουν

Θα κοιμηθεί για πάντα με την Άρνηση αγκαλιά

Και το τελευταίο συμβόλαιο ζωσμένος σταυρωτά,…

..............................................................
Αίγινα 7/VIII/2011

Create a playlist at MixPod.com

Λερναία Ύδρα

2011-07-14T15:44:00.001+03:00

χοντρή εποχή

μεγάφωνα σωτήρες_ έμενε σιωπηλός,

πίστωνε τον αιφνιδιασμό

ο κύκλος στένευε_ κοιμόταν

ξύπνησε κι είχε γεράσει

σημαίες καθρέφτες

καμένες στο οξύ της μέρας,

ξέφτιζαν στον ισολογισμό

χοντρή εποχή

παράγωγα στρωτήρες

κολλαριστοί υπάλληλοι

στριφώνια ηλικιωμένοι συνδετήρες

ευνούχοι της υπέρβασης

μετρούσαν το διακανονισμό

πέρασαν, έφυγαν

κι αυτός ακόμα εκεί

χωρίς γυαλιά δοκίμαζε να περάσει απέναντι

τα φυσίγγια ανυπομονούσαν

στις κάνες των στίχων_ εθελοτυφλούσε

τα ποιήματα δε συγχωρούν _ ήξερε

οι λέξεις δάγκωναν_ αψηφούσε

φίδια ξυπνούσαν στο συντονισμό των πλήκτρων

χέρια εκτεθειμένα στην έλλειψη περόνης

πόνταραν τυφλά

δαχτυλίδια στις εσοχές εικόνων

σκεπασμένων

μ’ αναιρέσεις και μάταιες διαγραφές

μοίραζαν ματαιότητα και ματαιοδοξία

δεν υπάρχεις

δεν εστιάζεις

δεν αιωρείσαι

δεν καταγράφεσαι

συρρικνώνεσαι

βαδίζεις κουρδισμένος

στις χαρακιές που σκάβουν οι ερπύστριες

καθώς συνθλίβουν τις μέρες

υπάρχουν

σιτίζονται

πατρονάρονται

αφαιρούν

πολλαπλασιάζονται

άεργοι ξεφυλλίζουν τις αναμνήσεις

φύλακες καταμετρούν τα λάφυρα

μια αρμαθιά κλειδιά σκουριάζει στο βυθό

κράζουν στο δρόμο αντίστροφες πουτάνες

στο γυαλί καμπύλες σιλικόνης οργιάζουν
στύση αιμόφυρτη

μεγάφωνα σωτήρες

κοσμοναύτες χαμένοι

θηλιά ομφάλιου λώρου

πρωτόκολλα παράδοσης

σχέδια παραίτησης

Στην εποχή των μεγαφώνων

μένοντας σιωπηλός

πιστώνεις τον αιφνιδιασμό_ πίστευε

κι οι λέξεις

ψεύτικοι σοβάδες που ξεφτίζουν

του έδειχναν το λιβάδι με τ’ αμέτρητα ρολόγια

…………………………………………………………….

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Το κομμένο σχοινί _ Bertolt Brecht

2011-07-12T20:19:00.002+03:00

(Der abgerissene Strick)

Το κομμένο σχοινί
Μπορείς να το ξαναδέσεις.
Θα κρατήσει πάλι, ωστόσο
Θα ’ναι κομμένο.

Ίσως πάλι ν’ ανταμώσουμε,
Μα εκεί που μ’ άφησες
Δεν πρόκειται ποτέ
Να με ξαναβρείς.

μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης

Ομάδα Από Ποίηση revisited..

2011-07-06T17:38:00.003+03:00

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ σας προσκαλούν
την Δευτέρα 11 Ιουλίου στις 9:00 μ.μ
στην αυλή της Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου)στάση μετρό Μοναστηράκι
στην δεύτερη ανάγνωση ποιημάτων
από την ΑΓΓΕΛΑ ΓΑΒΡΙΛΗ,
την ΛΕΝΑ ΚΑΛΕΡΓΗ
και την ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΣΗ.

Πέννυ, Θα είναι όλα όμορφα,...

«Γέρνουν τα χρόνια μου προς μια δύση ακαθόριστη,…»

2011-06-28T16:40:00.001+03:00

Η κόρη του Μάνου Λοϊζου απαγορεύει στο ΠΑΣΟΚ τη χρήση του έργου του πατέρα της.

"Ανοιχτή Επιστολή στον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής

: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο Λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη Δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου Δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

Τα Δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον Δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη. Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το "Καλημέρα Ήλιε" στις Κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του Λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε. Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει".

Μυρσίνη Λοΐζου

εντευκτήριο νέων

2011-04-14T09:59:00.000+03:00

πολεοδόμοι με πιστοποιημένα μόρια

ασήκωτα βιογραφικά θλίψης και συγκατάβασης

προικισμένοι μαθητές Gataca,

δοκιμαστικοί χειροκροτητές

γυάλινοι κομπάρσοι τυμβωρύχοι περιωπής

εν δυνάμει πλαστικοί πρόσκαιροι τροπαιούχοι

τόπο απορροφούν, μασάνε τσίκλα

ακατανόητα ευρήματα θρυμματίζουν

αποδίδοντας θόρυβο αδένες σ’ έξαρση

κι ένα σάπιο υγρό τόκο υποκατάστατο μελάνι

πατάτες ζαρώνουν στα ράφια

φύτρες μετάλλου που άλλαξε φορά

κουβαρίστρες με εγγαστρίμυθα νήματα

ράβουν σφιχτά στόματα

ταγγισμένο λάδι αθώες γκραβούρες

νταντάδες φιμώνουν στρώματα αόμματα

στραγγαλισμένο ψάρι απόχες καινούργιες

πεταλούδες σε νηστεία βόσκουν στα λιβάδια

εγκρατείς _ με καμένες κεραίες _ δοκιμάζονται

μοιχαλίδες άδοξα στειρωμένες

στριμώχνονται προεισπράττοντας τη φήμη

βαρετοί ληξίαρχοι συλλέγουν κίτρινη σκόνη

την καταγράφουν ως γύρη

υπερήλικες ταξιθέτες κρεμάνε ξεφτισμένες επωμίδες

τις χτενίζουν ως χαίτη

στις προθήκες άνεργοι δότες πωλούν όσο όσο

εκδίδονται

στις αποθήκες άτυχοι πότες εξαργυρώνουν

τις ματαιωμένες πτήσεις

αποκαλύπτονται,…

…………………………………………….

ποιητές άγνωστοι γαλαξίες

ολοένα φεύγουν αδιάφοροι

Κβάζαρ στο φως γαντζωμένα ταξιδεύουν

χώρο κερνώντας και φωτιά

τα μικρότερα αδέρφια τους

αστέρια αφαίρεσης σπαταλώντας

για μια μοιραία ζαριά

ζωή μιζέριας αμφισβητώντας

για μια έξαψη ματιά

Ανδρομέδα μυστηριακή στο μαύρο πέπλο της

Πηγή σκαρφαλωμένη στο Νέφος του Μαγγελάνου

Κι η ποίηση του Σύμπαντος ανάγκη να σφαδάζει

Κι η Άνοιξη του ποιήματος δρόμο να επωάζει

................................................................

Μ’ άγριο μέλι και την ξυραφιά του έρωτα να ματώνει

αποχαιρετώντας τον 46^ο παράλληλο,…

................................................................

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Ύλη τυμβωρύχων

2011-04-02T14:27:00.001+03:00

ένα βρεγμένο τσιγάρο

ένας δρόμος κομμένος

ένα σταματημένο ρολόι

ένα σφηνωμένο βλήμα

οι μουσικοί αιχμάλωτοι λογαριασμοί

οι ποιητές φτωχοί ενεχυροδανειστές

με πόση ελεημοσύνη να κοροϊδέψεις τις ενοχές

πόσα δάκρυα να γεμίσουν τ’ άδεια πιάτα

η ελπίδα στάζει κόκκινο

να τυλίξει την απόσταση

τόσο φως και να πεθαίνεις της πείνας

η οργή τραβάει σκανδάλη

να τινάξει την αδράνεια

τόσα ανοιχτά παράθυρα και να σβήνεις πίσω απ’ την κουρτίνα

το φιλί της αθανασίας των μαστών

η διαρκής στύση των νοημάτων

η άδεια ηχώ των συνθημάτων

η ουτοπία της ψυχρής σύντηξης

αυθάδεια στην ψυχρή λογική

των απαραβίαστων κανόνων της

μ’ ένα κόκκο στάχυ ψωμί για όλους

μ’ έναν σκάρτο στίχο όνειρο για τους ταπεινούς

Μέσα στην άπληστη λεία των τυμβωρύχων

η ύλη βίαιης σκέδασης, αντιστέκεται

σύνθεση βαρέων μετάλλων αισιοδοξεί

για την ανακάλυψη του 93ου στοιχείου,....

…………………………………………………………

αν δεν μπορείς να μοιραστείς ένα όνειρο

τι να τα κάνεις τα καλοβαλμένα αύριο;

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

ταχυδρομείο κοσμοναυτών

2011-03-26T21:05:00.000+02:00

το ταξίδι σας έχει παραταθεί

εκατόν πενήντα μήνες,

κι ακόμα κανένα σημείο αναστροφής…

άνθισαν ξανά οι κερασιές

χτες εδώ κάτω, ήταν η πρώτη μέρα της Άνοιξης

_σας περιμένουν,… για προσεδάφιση

αυτές οι πτήσεις πια, ασύμφορες…

τα κοσμοδρόμια έχουν κλείσει

Οι πρώτοι σας πεπερασμένοι μήνες ήταν αρκετοί

_εκπαίδευση στη έλλειψη βαρύτητας για παρατεταμένο διάστημα_

οι έλεγχοί προόδου και των δύο άριστοι,….

Κι οι ασύμβατες τροχιές σας, στην κόψη του τετρακόσια

έκρυψαν όλα τα νετρίνα,…

έκτοτε χάθηκαν οι μέρες,…

………………………………..

χτες εδώ κάτω, ήταν η πρώτη μέρα της Άνοιξης

κι ήρθε αναπάντεχα να μας βρει

άραγε έφτασε κει πάνω τ’ άρωμα της;

πως φαίνεται η γωνία γ απ’ το φινιστρίνι,…

Μόνο οι κερασιές εξακολουθούν,…

τα κοσμοδρόμια χορτάριασαν

Δεν ελπίζω τίποτα

Μερικές φορές ξεχνιέμαι στον ορίζοντα

Ξέρω πως δε θα γυρίσετε

…………………………………….

σακατεμένοι σταθμοί με λύσσα_ και με τέχνη_ μας κρατάνε μακριά ,…

χαμένοι σεληνάκατοι με πόνο _ και με αίμα_ μας δένουνε σφιχτά

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

tango spring

2011-03-21T23:31:00.001+02:00

τους κύκλους που γράφει το στιλέτο της

κι οι αμβλείες γωνίες

που το δόρυ της ζωγραφίζει

καθώς η πρίζα τη φορτίζει,

deep purple

γιγάντια σε 70-άρα κλίση,….

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

στη ρωγμή του χρόνου του Μανώλη Ρασούλη

2011-03-13T19:18:00.001+02:00

..........................................................

πεινάμε

κλουβιά σχεδιάζουνε

παρθένες τα φυλάνε

πανδότες μέρες

ρίχνουν στον ορό

υποκατάστατες

αιχμάλωτοι Βασιλιάδες

κερνούν το αίμα τους κρασί

και πίνουμε

κι έχουν θεούς και θεατές

και μέρες μετρημένες

και φτάνει η ώρα

και τ’ αντικλείδι στο άστραμμα

δικό τους, τους πετάνε

και φεύγουν χαμογελαστοί

και το μειδίαμα στα μαλλιά

με στίχους της φοράνε

Καλό Ταξίδι Μανώλη

Νερό κι αλάτι

2011-03-08T10:19:00.004+02:00

Νερό κι αλάτι 300 Βράχοι,…

«…Για τους δικού σου, απ’ την ώρα που φεύγεις μετανάστης είσαι ήδη σα νεκρός, στρώνουν κάθε βράδυ τραπέζι κι εσύ λείπεις. Τους είπα να με κλάψουν 40 μέρες, κι αυτό ήταν . Κι εμείς αν πεθάνουμε, θα κοιμόμαστε για πάντα ήσυχοι.

Όμως, αυτοί που δε μας δίνουν μια σφραγίδα δε θα κοιμούνται ήσυχοι ποτέ.

Θέλω να πω μια κουβέντα στους Έλληνες φίλους που έκανα: μπήκατε στην καρδιά μου. Ζήσαμε ευτυχισμένοι. Και σ’ όλους αυτούς που μας φέρθηκαν άσχημα, μας έφαγαν λεφτά: σας τα χαρίζω, σα να μη έχει γίνει τίποτα. Αντίο σας.»

Ένας από τους 300 εργάτες μετανάστες απεργούς πείνας

.....................................................................................................

Νερό κι αλάτι

Σαράντα μέρες κλάψε με πατέρα,
ρημάξανε τον τόπο μας, θα φύγω.
Ανθρώπινη ζωή θα πάω να χτίσω,
τους φράχτες και τις νάρκες θ' αψηφήσω.
Στη φτώχεια που γεννήθηκα η ανάγκη με παιδεύει.
Αδιέξοδες οι μέρες μου κι οι νύχτες μου συντρίμμια.

Δουλέμποροι σταθήκανε μπροστά μου,
σε μαύρα σαπιοκάραβα με ρίξαν.
Με φόρτωμα της γης τους κολασμένους
στα άγρια τα πελάγη ξανοιχτήκαν.
Στο κύμα που λυσσομανά η ανάσα μας κομμένη,
να κρέμεται απ' το βλέμμα μας μια τόση δα ελπίδα.

Σε τούτα εδώ τα χώματα που ήρθα,
στ' αμπέλια, στις ελιές, μέσα στους κάμπους
αβγάτιζα το βιος του αφεντικού μου,
φωνή δεν είχα, μαύρη η δουλειά μου.
Κλεισμένος σ' εργοτάξια, θαμμένος σε υπόγεια,
να τρέφονται απ' τη σάρκα μου αχόρταγα θηρία.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης, πριν με μετρήσει η ζυγαριά να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο ιδρώτας μου κυλούσε μες στις πόλεις,
σε δρόμους, εργοστάσια, ναυπηγεία.
Τα χέρια μου πληγιάζαν στους χειμώνες
που μάτωνα για ξένα μεγαλεία.
Και στήριγμα στους γέροντες που απόβλητοι σωπαίναν.
Στο άδειο προσκεφάλι τους μια στάλα από φροντίδα.

Αυτοί που νόμιμα μ' απομυζούσαν
λαθραία ονομάσαν τη ζωή μου,
να ιδρώνω, να κοπιάζω, να παράγω,
μα δίκιο να μη βρίσκω στο κελί μου.
Και τρέμω τα τσιράκια τους που με παραφυλάνε.
Γυρεύω τα αδέρφια μου, τους ντόπιους τους εργάτες.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,

πριν με μετρήσει η ζυγαριά

να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Ο θάνατος πια δε θα με τρομάξει,
πεθαίνω τώρα πλάι σε συντρόφους.
Πατρίδα μου είναι η σφιχτή γροθιά μου
κι ο αγώνας για της τάξης μου τα δίκια.
Ζωή να χτίσω πάλεψα κι αυτοί με πολεμάνε.
Αυτοί που όλο το μόχθο μας

δικό τους τον κρατάνε.

Νερό κι αλάτι, 300 βράχοι
και λίγοι κόκκοι ζάχαρης,

πριν με μετρήσει η ζυγαριά

να αργοσβήνω, πολεμώντας.

Αντίο σας.

Αμπντούλ, Νορντίν, Αχμέντ, Χαμίντ, Χασάν.

Εργάτη μετανάστη αδερφέ μου.

ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ 24/2/2011

……………………………………………………

Οι Υπεραστικοί συμμετέχουν στην συλλογικότητα εργαζομένων καλλιτεχνών

"Τέχνη εν Κινήσει"

Αμαλιάδα Αθήνα Ηγουμενίτσα «Κι αυτό κακόηθες παιδιά,…»

2011-02-28T22:35:00.004+02:00

Κι ας μη χωράμε,…

Στο φτερό του καρχαρία, με τη γοργόνα του Νίκου, του Άλκη και του Θάνου

πεθαίνουμε αγκαλιά,…

……………………………………………………………………………..

Μερικοί, αν και μπασμένοι χρόνια στον πολιτισμό και όντας διαπρεπείς ιπποκόμοι στις φάλαγγες του lifestyle, άργησαν τρείς δεκαετίες να ανακαλύψουν το «κακόηθες μελάνωμα»… _ όσο για την εκδοχή που ακούγεται εδώ και στο πρώτο τραγούδι του «Υδράργυρου», ( μιξαρισμένη η «κλασσική» εκτέλεση από το φεστιβάλ της Πάτρας και η original πρώτη κυκλοφορία του στο «ΕΜΠΑΡΓΚΟ»), αμφιβάλλω αν μπορούν να αντιληφθούν ότι είναι γραμμένη, _ κι εδώ «πειραγμένη»_ και παιγμένη μ’ αυτόν το μοναδικό τρόπο τριάντα χρόνια πίσω,….

ύστερα σκέφτομαι ότι η στύση, έστω και παροδική, που τους προκαλούν οι νεαρές φυσαλίδες, με τα ανέμελα στιχάκια τους, μπορεί να τους βοηθήσει να νιώσουν, έστω και κατά παραίσθηση, πως είναι να χορεύεις πάνω «στης γοργόνας το φτερό»,… _βέβαια σ’ αυτήν την ηλικία, έχουν ξεχάσει πως ακριβώς γίνεται_

Η μάντρα που έχουν χτίσει με λάσπη από το «ματαιωμένο σπέρμα» και τα μοντελάκια νόμπελ του αιγαίου, τους έκλεισαν για πάντα στον άλλο «κόσμο»

γερόντια πια, μιλάνε μόνο,…

κι εξηγούνε πως γίνεται,… με τα μάτια

Έτσι μπορούμε εμείς οι άσημοι αναγνώστες,

φανατικοί της ημερολογιακής τακτοποίησης των λέξεων,

να τους καλοδεχτούμε στον κόσμο της ποίησης του δρόμου, στις άσωτες ψαλμωδίες του αδικαίωτου Φλεβάρη

Για αυτούς άλλωστε ο Αλκαίος, ο Τριπολίτης, ο Ιωάννου ακόμα κι η Νικολακοπούλου είναι στιχοπλόκοι μεροκαματιάρηδες κι ο Μικρούτσικος ένας πρώην υπουργός μπάντας

τους άλλους τίτλους τους μοιράζονται μεταξύ τους

κάποτε όμως η γύμνια αποκαλύπτεται αδυσώπητη

τα φτηνά μελάνια στεγνώνουν

τα ισπανικά δάνεια διαμαρτυρόμενα εκπίπτουν,

τα διφορούμενα ανατολίτικα εσάνς _ έτσι κι αλλιώς φτωχικά_ εξατμίζονται,…

τελειώνουν άδεια θεωρεία πλατεία ταμεία

τα φορτώματα χαρτιού αποδεικνύονται νοτισμένα,

οι επιβεβλημένες καλλιτεχνικές ανησυχίες άσφαιρες,

τα εντατικά μαθήματα μουσικής και ζωγραφικής μάλλον καθυστερημένα κι αναποτελεσματικά,…

έτσι που σίτεψαν γεροντοκόροι κι… η σύνταξη προ των πυλών

τότε κι αυτοί ακόμα καταφεύγουν στην πηγή

μια πηγή φουτουριστική κι ανεξιχνίαστη _ ακόμα και τώρα _ τριάντα χρόνια μετά!!_

_ ακούραστα εξακολουθεί να ταΐζει «από το φαγωμένο στήθος της κοοπερατίβας,… κρασί λαϊκό»_

όταν γράφεις στίχους για τον Πουλαντζά και ντύνεις μουσικά _ κόντρα στην επίσημη κομματική «γραμμή»_ μια υπέρβαση που πέφτει στο κενό, με τα βιβλία της αγκαλιά,…

αυτή είναι:

η Rock καταγραφή της ελληνικής ουτοπίας του 20^ου αιώνα.

όταν γράφεις για το τελευταίο μυστικό μπάρκο του Νίκου Καββαδία και μέσα σε δέκα γραμμές κλείνεις όλα τα όνειρα των έφηβων ποιητών της δεκαετίας του 80, ( αυτών που ετοίμαζαν μπροστά στον καθρέφτη και πρόβαραν σε χίλιες κόπιες το: «Μάνα θα φύγω, θα πάω στα καράβια»)

τότε θρέφεις κι αποκαλύπτεις το προδομένο όνειρο,…

ήταν τότε που οι «κριτές» χλεύαζαν το Μικρούτσικο γιατί δεν κυκλοφορεί μαζί με το δίσκο «ο Σταυρός του Νότου» κι ένα λεξικό ναυτικών όρων για τη «μετάφραση» των στίχων του Καββαδία

ήταν τότε που οι νεαρές φυσαλίδες αγέννητες ακόμα, συλλάμβαναν_ δια της μεθόδου του κρίνου_ την υπερβατική ποίηση

θέλει μεγάλο κουράγιο να αποδεχτείς ότι δεν έμεινε ούτε μια γραμμή να σε θυμίζει έστω και σαν «κριτή», σαν εντεταλμένο επετηριδιστή, σα «δεξιό» ή «αριστερό» ψάλτη στους οίκους εισαγωγής γύρης, φθίνουσας απόδοσης.

Και υπάρχεις μόνο για να επισείεις_ για τους απείθαρχους, κι αυτούς «που έχουν το μάτι τους ογρό και μέσα τους τον άδη»_ την ποινή του μεταφυσικού, του αναλυτικού, του κοινότυπου αυτοβιογραφικού και αποδέχεσαι ρόλο πρώτου «νταβατζή» στις ξεκούρδιστες πια, λέσχες παρωχημένης εμβάπτισης,…_ κι εκεί αδερφέ μου πια τόση μοναξιά,…

άντε λοιπόν «καλή πατρίδα σύντροφε,…»

όσο για τις λαμπρές φυσαλίδες, ξέρουν καλά ότι η ποίηση που βασίζεται σε σκάρτο υπόστρωμα είναι απλά σκάρτη και ότι γραφές ξένες με τις φωτιές που καίνε δίπλα σου, ούτε καν σα σελίδες του «άρλεκιν», δεν επιδέχονται κριτική. Ποίηση τυφλή, απ’ το μίσος της διαφορετικότητας, κι αδιάφορη στον πόνο που κατατρώει τα σωθικά της μέρας, όχι μόνο δεν απελευθερώνει αλλά περιχαρακώνεται, όσες «άκρες» κι αν πασχίζει να προσεταιριστεί,…

με θλίψη διαυγείας και πόνο αλήθειας πρέπει να σας πούμε ότι

δυστυχώς_ όσο κι αν πασχίζετε για το αντίθετο_ είστε στην ίδια όψη, του ίδιου ακριβώς κάλπικου νομίσματος. Απλά βρίσκεστε σ’ αντιδιαμετρική θέση κι ο καθένας κοιτάζει προς τον άλλο,… μεσολαβούν βέβαια οι τρύπιοι καθρέφτες σας κι έτσι ο καθένας, πίσω του βλέπει μόνο το χάος λογχίζοντας με τις ίσες αποστάσεις και τα ανελέητα αυλικά σφυροκοπήματα την αλήθεια,….

Όταν το τσίγκινο ομοίωμα, που πάνω του διασταυρώνετε τις ξεψυχισμένες ρίμες σας, πέσει στη χαραμάδα της αληθινής ζωής, το τοκ αναιμικό θα σβήσει

Θα σβήσετε κι εσείς

κανείς δε θα σας ακούσει

και μόνο οι θύελλες ατόφιες κι αυθεντικές _ που σας προσπέρασαν _ θα οργώνουν τα όνειρα σας στις ατελείωτες νύχτες του γηροκομείου

βοήθεια σας λοιπόν

και σε Καλή Μεριά

…………………………………………………………….

Αμαλιάδα, Εθνικό Στάδιο Καλοκαίρι 1981

Αθήνα, χειμώνας του 1983 Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Κουκακίου με τον ανεπανάληπτο Νίκο Τουλιάτο στα τύμπανα

Ηγουμενίτσα, για τα επόμενα τριάντα χρόνια,….

.......................................................................................

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Η σκόνη των άστρων_ Αικατερίνη Τεμπέλη

2011-02-13T17:12:00.001+02:00

Όλοι μας πλάσματα από σκόνη αστρική
φορτωμένοι με τις θύμησες των άστρων που μας γέννησαν

καίοντας τις σάρκες τους
μας γέμισαν απείθαρχα νετρίνα,…
κρυμμένα στους βυθούς και στους αιώνες
μας έντυσαν μια εμμονή στο παρελθόν
και μια επιμονή στα γιατί

νότες γραφές ανατροπές

Οι αφορμές συνθέτουν «βαρέα μέταλλα»
Κι εκρήξεις αναζητούν το 93ο στοιχείο,…

............................................................................................

Ως τότε αναπνέουμε όνειρα απ’ τη σκόνη των άστρων

της κυρίας Αικατερίνης Τεμπέλη http://aikaterinitempeli.wordpress.com/

Καλοτάξιδο Κατερίνα

σχετικότητα

2011-02-02T14:04:00.001+02:00

Σε παγίδες κρότου λάμψης χρόνια περιφέρομαι

Άδειοι κρατήρες διαχειρίζονται ώρες ξύπνιου

Δεσμευμένα παράγωγα αιχμαλωτίζουν ώρες ύπνου

Πίσω απ’ τα σύμβολα δραπετεύω

καμουφλαρισμένα διαγωνίσματα με συντηρούν

αμφίβια πάθη με εξουσιάζουν

κόκκινα όνειρα απέναντι με περνούν,….

Κι οι άγκυρες ουρλιάζουν

Οι κεραυνοί κατάδικοι βουτούν κεντριά

θύελλες κρυμμένες στα στοιχειά μου δραπετεύουν

στα τέσσερα σημεία εκρήγνυνται

να μη κυρτώσουν τα καμπαναριά

έρμαια στη δυναμική των φωτονίων

οι φλέβες μου γυμνά καλώδια στη γη

στιγμές θαμμένες σ’ απίθανες γωνιές σκουριάζουν

να μη διψάσουν τα κλαδιά της κερασιάς

που ανήξερη κοιμάται ,….

Non Mollare Mai

Κι όσο να γίνω χώμα

στον ουρανό πετάω προκηρύξεις

σε μαύρο αίμα τυπωμένες

ανάγλυφα ευτυχισμένα πρόσωπα

αυτών που χόρεψαν γυμνοί

κι ηττήθηκαν παθιασμένοι

στη συμβολή των ατίθασων κυμάτων

στην ηδονή των απόκρημνων βημάτων,....

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

scripta manent,…

2011-01-27T13:36:00.005+02:00

Αντίθετα όλα επιστρέφουν στην αρχή

μια αυταπάτη αφόρτιστη ψευδίζει

η φλόγα άσβεστη αλυχτά,..,

χρόνια θεονήστικη γυρνά

έμαθε πια

Ακούω τη μοναξιά

Έρχεται υπερβατική

από μακριά με τυλίγει με μια ακόμα

άδεια προσμονή

χαμογελάει ο τόμος ημερομετρώντας

χαμογελάω κι εγώ

Η λήθη είναι ο χειρότερος εφιάλτης για το γραφιά

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Υδράργυρος

2011-01-11T22:57:00.001+02:00

Μια γραμμή κατέβηκε

θρηνούν οι δίκες σου εμμονές

χαίρονται οι δικές μου αυταπάτες

αδιάφορα παρακολουθώ τα δελτία καιρού

τόσο βαρετά τόσο προβλέψιμα

Γραμμή κι απουσία

στιγμή υποταγή ταμείο

μετράς ψάχνεις τίποτα δε βρίσκεις να εξαργυρώσεις

κρύες πατροπαράδοτες σούπες

βρύσες παγωμένες χαρτογραφώ

συλλέγεις φτώχια

λέξεις δανεικές σου γυρίζω

Ούτε ένα γιασεμί της Άρνησης δε χαραμίζω

Ανεβοκατεβάζεις τα στόρια

η θλίψη κρύβεται η μοναξιά παραμονεύει

όσα κύματα κι αν έσβησαν στα χαμένα

όσα τραγούδια ξεθύμαναν στη νοτιά

όσο σύμβολα θυσιάστηκαν στις διασταυρώσεις

όσα δικαιώματα κι αν εκχωρήθηκαν

η αλήθεια κρύβεται στην κίνηση

η παρένθεση που άνοιξε θα κλείσει

η θύελλά που άθελα πάνω της σκόνταψες

τρύγησε μέλι ήπιε κεντρί ανάπνευσε πιπέρι

άπιαστη τώρα τριγυρνά ηττημένη

περήφανη και Ξένη

στις επετηρίδες άγνωστη σκιά

στα υπόγεια ρεμβάζει

στο σκοτάδι εξασκημένη βλέπει

το φυτίλι με κόκκινη κλωστή κεντά

μόνο που δεν θα είσαι εκεί,…

όταν τα μάτια θα κατεβάζεις

παραδομένη και σε ρόλο δεύτερο μόνη θα θρηνείς

τότε το ξέρεις

στο μπαλκόνι ξαπλωμένο πάλι θα με βρείς

τα πόδια σταυρωτά τα χέρια ελεύθερα

θα πέφτω από ψηλά

αδιάφορος για τον υδράργυρο

θα οσμίζομαι καινούργια γύρη

ανένδοτος με τη φθορά

θα φεύγω μακριά

κι ούτε ένα γιασεμί της Άρνησης δε θα’ χω χαραμίσει,…

..............................................................................................................

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Πρωτοχρονιά 2059

2011-01-01T16:45:00.003+02:00

Θα περάσουν χρόνια πολλά
Τα ουρλιαχτά θα γίνουν σχέδια
Θα γεμίσουν οι πλατείες ξανά
Οι ριπές θα κεντούν παράσημα αγάπης

Αστέρια αφοσίωσης θα καρφιτσώνονται στα πέτα
Οι δολοφόνοι θα γίνονται

Εργάτες Δάσκαλοι Γιατροί

Μηχανικοί Αστροναύτες Χορευτές

Ζωγράφοι Μουσικοί Ποιητές

Μπροστάρηδες στη μάχη
Τελευταίοι στη σειρά των χειροκροτημάτων

Ακέραια κρατώντας την ευθύνη μα Μοιρασμένη τη χαρά

Ανακλητοί Ενοχλητικοί Δύσπιστοι Ερωτευμένοι

Τις νύχτες θα μαθαίνουν Μαθηματικά
Οικονομία και Διεθνείς σχέσεις

Θα ξημερώνουν στις σκαλωσιές στα εργοστάσια και στ’ αμφιθέατρα

Θα Εργάζονται Ακούραστοι θα δοκιμάζουν
Θα ακούν

Θα συγκρούονται το μεσημέρι στις συσκέψεις

Θα μιλούν

Θα εξασκούν το χέρι στο αλάθητο σημάδι

Θα αποφασίζουν δημοκρατικά….
Θα χτίζουν συγκεντρωτικά

Θα τραγουδούν

Το φόβο θα πολεμούν μ’ εμπιστοσύνη

Στη διαφορετικότητα θα επενδύουν

Το ισόβιο θα ακυρώνουν το αλάθητο θα λοιδορούν

Το βράδυ θα απολαμβάνουν
Συντροφιά Συντροφικότητα
Αγάπη μοιρασμένη Νέα

Εγώ δε θα είμαι εκεί

Ίσως κανείς μας δε θα είναι εκεί

Ίσως προδότες υποτακτικοί βρεθούμε απέναντι

δίπλα σ’ αυτούς που ορκίζονται τρομαγμένοι στην καθαρότητα

Αλλά θα γίνει!

Θα το κάνουν οι μολυσμένοι

Που ασκούνται στη διαλεκτική
Θα το γευτούν οι τιποτένιοι
που εξακολουθούν να πονάνε με τον ξένο πόνο,…

Της Μάνας Γης οι Κολασμένοι

βεβαίως και δε θα είμαστε «λαϊκή» δημοκρατία

ούτε «σοσιαλιστική» καρικατούρα

θα είμαστε Άμεση

Προλεταριακή Δημοκρατία

Κομμουνιστική Κοινωνία Κόσμου

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

μουσικό κουτί,….

2010-12-17T14:30:00.003+02:00

Μια άσπρη τρίχα απλώνεται στο σκούρο

ατίθαση επιβεβαίωση ότι δεν παίζουμε

Μια μαύρη πεταλούδα γαντζώνεται στο μάλλινο

προπέτασμα χαμένης ζεστασιάς

θα γράψω δυό λόγια για ολοκληρωτική υποταγή

παράδοση άνευ όρων

μια οπτασία έχει σταθεί πάνω απ’ τα χρόνια

σα μαργαρίτα τα μετρά καθώς πεθαίνουν

το αναβάλλω

θα σπάσω μια φούσκα φαρμακερά όνειρα

αντίδοτα να μοιράσει η ιέρεια του κανόνα

καθώς οι τυφλοί θα ανακαλύπτουν την αφή

μια θολή φωτογραφία ρίχνει λάδι στη μηχανή του χρόνου

κι αφήνεται κίτρινη ρυτίδες να γεμίζει

ο πόθος σε γεμίζει άλικα φιλιά

φραγμένη περιοδική συνάρτηση,…

κι οι πέτρες ακούγονται ολοένα πιο βαθιά

ίσως αργότερα

Θα κόψω μια γέφυρα ακόμα

Μια ζεστασιά φιμώνει τα βιολιά

τ’ αποκοιμίζει

θα σφίξω δυό μάτια θάλασσες

πετρέλαιο τις κερνώ μέρες αργίας

εικόνες που στεγνώνουν στο κενό

βουνά που τρέχουν άπιαστα

απουσίες που χρεώνουν τον καιρό

θα κλάψω στην αγκαλιά μια ευσταθούς ισορροπίας

ήσυχος με την απόδοση ευθυνών

θα αποσυρθώ

στο θάλαμο αναμονής έβγαλαν ρίζες οι αλυσίδες

Μια πένα κλαίει πάνω στη χορδή

καθώς ζητιάνες μουσικές παρακαλάνε

Μια φωνή σπαράζει στη μέθη της στιγμής

καθώς πουτάνες υπογραφές χαμογελάνε

κι εκείνη η γραμμή αδιάφορη λευκή

πατάς πάνω της

μετράς αντίστροφα

Απλώνει η κηλίδα…

Βαραίνει η χροιά της κλειδωνιάς μάχεται με τη σκουριά

Πως ν’ αλλάξεις μονάδα μέτρησης _ τα καλούπια έμαθαν τυφλά

Πως ν’ αλλάξεις τη φορά _ ο πυκνωτής άρπαξε φωτιά

Πως ν’ αλλάξεις επίπεδο _ η ευθεία ασύμβατη γερνά

Έναν κόμβο εξοβελίζω ολοένα και μακρύτερα

Κι ο ρόγχος του κλειδιού που σπάζει

Σαπίζει η οργή

Πόσες αναβολές να σου χρεώσει η νύχτα

Πόση υπομονή ν’ αντέξουν ταριχευμένα βήματα

Πότε θα περπατήσουμε χέρι με χέρι με την αλήθεια;

Ποιο ξημέρωμα θα μοιραστείς την έκπληξη;

η μπαλαρίνα μια ακόμα ψεύτικη φιγούρα σου χαρίζει

κι η μέρα ένας καμβάς, σκληρή μακρόσυρτη σειρήνα

με χάρη σου περνάει ακόμα μια θηλιά,….

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

αντιστροφή

2010-12-07T22:54:00.002+02:00

Οι μάγοι απόψε ξαγρυπνούν

τραγούδια σου κεντάνε

δεν άλλαξε τίποτα κοιμήσου ήσυχα,…

οι ιερείς ακόμα αλυχτούν

με τέχνη τον κουρνιαχτό εξουσιάζουν

οι λωτοφάγοι δώρα οσμίζονται

υπεύθυνες λειχήνες μηρυκάζουν

σήκωσαν φράχτη κανείς να μη θυμάται

σε μαύρο φόντο μιλάνε ακέφαλες φωνές

το σπόρο βάλθηκαν να κρύψουν

κλείνονται στο ιερό

εφτά υπόγεια γεμάτα ματαιοδοξία

δάκρυα δοκιμαστικά κομίζουν στη βιτρίνα

απαλλαγές στους χαραγμένους πάγκους

αθόρυβα επωάζουν

εγείρονται οι σοφοί

εγκρίνουν διατακτικές

εκπλήσσονται οι φτωχοί

πείθονται με νόμους αλοιφές

φόρους πάγιες διαταγές αγόγγυστα υπομένουν

στείροι σκορπιοί φαρμάκι ονειρεύονται

ποζάρουν μ’ άσφαιρα δαγκώματα

σε κάδρα νόθα ενταφιάζονται

Τα καντήλια ανάβουν σιγαστήρες

σελίδες καίνε. καίγονται. φουντώνουν οι απουσίες

με καρβουνάκια συντηρούνται τα ξεραμένα αίματα

τα θαύματα στο αυθόρμητο στενάζουν

μ’ επίμονες αγκαλιές κρότου λάμψης πείθονται οι τελευταίοι γελασμένοι

στα μπαούλα κρυμμένα λάφυρα εμμονές

σιδερένια χαμόγελα σημαίες διάφανες χρώμα καινούργιο περιμένουν

πνιγμένες φωνές λάδι της θύμησης στο χώμα γλυκαίνουν

στα σύρματα κρεμιούνται φορτία κι ενοχές

τ’ αντεστραμμένα πέρατα λογχίζουν καταιγίδες

Οι μάγοι απόψε ξαγρυπνούν

Δεν άλλαξε τίποτα ήσυχα κοιμήσου

βιάζονται να σπρώξουν κι αυτή τη θύελλα πιο πέρα

φύλακες υποταγμένοι έμμισθοι επιστάτες

ασώματοι γραφειοκράτες

άμισθοι επιτετραμμένοι της φθοράς

κλαίνε στα πορτραίτα τους μπροστά

δάκρυα δηλητήριο ποτίζουν το λουλούδι της πέτρας

κι αυτό επίμονα ανθίζει,…

.......................................

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com

αργεί ο χειμώνας;

2010-12-01T11:24:00.002+02:00

κόκκινο μελάνι σκεπάζει τις αργίες

ζεστές προθεσμίες εκπνέουν

σημάδια θρυμματίζονται στο νότο

ένσημα αδειάζουν στο λευκό

ψέματα χαϊδεύουν αληθινές ιστορίες

μάτια φωτίζουν την ακολουθία των ωρών

στιγμές κρεμασμένες στο παράθυρο

έρμαια στη ραστώνη

γιορτάζουν οι πιστοί

χλευάζουν οι τιποτένιοι

την πείνα τους δαμάζουν οι σοφοί

σφαδάζουν μέχρι να σωθούν τ’ αστέρια

τις μέρες σας χωρίζουν απ’ τις δικές μου

περπατώ σ’ ανεξιχνίαστες παρτιτούρες

σκισμένες γκραβούρες με παίρνουν απ’ το χέρι

ατελείς εμμονές μ’ αφοπλίζουν στη βραδινή υπερχείλιση

δαγκώνει η φύση αμείλικτη

παγωμένες νότες έχουν γαντζωθεί στη νύχτα

και την ποτίζουν χάπια να ξεχνά

οι κανονικοποιημένες μάνες τριχοτομούν κοίλες γωνίες

με σόδα ποτίζουν τα στέρφα που ακόμα θυμούνται

συλλέγει περάσματα η λύπη

τυφλά πυροβολεί η αλήθεια

κι όλες τις μέρες της έκανε δικές της

με τα σπαθιά της σταυρωτά ανοίγει δρόμο η μοναξιά

στο γύψο η μελωδία

κανόνας η απόρριψη

ως που να καρφιτσωθεί άλλη μια νύχτα, στη συλλογή

των ενάρετων καμένων αρνητικών

……………………………………………..

κι ένα ξεροβόρι περονιάζει τα τραγούδια,…

...........................

Create a MySpace Playlist at MixPod.com

Ονειροπαγίδα

2010-11-23T13:43:00.005+02:00

κρέμασαν οι μέρες μαύρο πέπλο

μια κατάρρευση σπαράζει το ξημέρωμα

άδεια σεντόνια σκεπάζουν την ηχώ της ξένης σάρκας

ζώνες πυρασφάλειας χαράσσουν την οσμή της άρνησης

τραγουδούν οι κλεισμένες πόρτες

αυτές π’ ονειρευτήκαμε μικρές

κι ο άνεμος τάχα, με τα χέρια μας, άνοιξε διάπλατα

δοξάζουν οι συνήθειες στιβαρή πέτρα

αυτές π’ αρνηθήκαμε μ’ αυθάδεια

κι ο χρόνος, τάχα με την απουσία μας, επέβαλε αναντίρρητα

χλευάζουν οι ρίζες χορτάτες αίμα

αυτές που πάνω τους συμβόλαια πατήσαμε

κι οι φύλακες τάχα, με την παρουσία μας, κατέστησαν ανίκητες

κι όσα παραμύθια πλέξαμε γυμνοί

εκείνες τις στιγμές τις άσωτες

κλεμμένες κι άπληστες τις σέρνει τώρα η μνήμη στα κάτεργα

τα σιωπής

κι οι νικητές αδιάφοροι

περιφέρονται με καταληκτικές αποφάσεις

του χρόνου τα δεδικασμένα βιάζονται να εισπράξουν

ήσυχα πίσω απ’ τις σιδερένιες πόρτες να δαμάσουν

μια ματαιωμένη έκρηξη,...

που τη σπίθα, μόνος, της αρνήθηκα,…

………………………………………..

All is forgiven ?

................................

Create a MySpace Music Playlist at MixPod.com